Salinui Chueok (2003)

Begin van de film is wennen. Naar het einde toe wordt de film steeds beter. Scores naar mijn mening te hoog. 3.0

Verwachte hier best wel wat van. Stond toen ik hem destijds kocht hoog in de tip 250 en het verhaal klonk aardig. Nu gaat de film in het eerste uur flink de mist in. Het lijkt niet te kunnen kiezen tussen humor en thriller/drama. Nu is die combinatie wel de insteek van de film, maar in het eerste uur had ik totaal geen idee waar ik naar keek. Slecht actweerwerk, het stuntelig gedoe, maar soms grappig. In tweede uur wordt het wel serieus en dan is alles gelijk stukken beter. Zelfs de acteurs krijgen meer gevoel. Alleen de spanning kwam er bij mij nooit meer in. Wel een prima einde!

2,5*

Prima Koreaanse film alweer in zijn genre. De misdaadfilms uit Korea blijven meestal uitstekend. Hier krijgen we een politiefilm voorgeschoteld dat draait om een een of andere maniak/verkrachter die huishoud in de rurale omgeving van Seoul. 3 agressieve smerissen worden ingezet om de zaak op te lossen, maar doen dat ook vaak met, zoals wel verwacht, erg veel geweld en slaan en schoppen. Zelfs die gehandicapte krijgt het maar zwaar voor de kiezen. Verder is dit wel weer een prima kat en muis spel thriller waar de drie continu weer op het verkeerde spoor worden gezet en steeds weer de verkeerde mensen verdenken en dat hun roekeloosheid maar zinloos is en wat uiteindelijk ook uitmond op een blijvende onopgeloste zaak.

Voor de rest weer een prima film met prima grauwe settings van het rurale plattelandschap en met hier en daar weer de typische Koreaanse humor. Goed acteerwerk ook. Dit was zeker wel te doen.

3,5*

Geen idee, ik was er niet bij. Zal best de bedoeling zijn geweest, maar als ik het zo teruglees zal ik hun optreden wel te kluchtig of te dwaas hebben gevonden. Het is alweer een tijdje terug, vrees dat deze film grotendeels van mijn grijze schijf is verdwenen.

'Memories of Murder' schetst op schitterende wijze de pijnlijke evolutie die de aanvankelijk
alziende detective doormaakt. De manier waarop hij zijn eigen geproduceerde zeepbellen één
voor één uiteen ziet spatten is bijzonder confronterend. Langzaam maar zeker verliest hij zijn
zelfvertrouwen en trekt hij zijn eigenzinnige en haast absurde methodes in vraag. Op het
ultieme moment kan hij dan ook niet met zekerheid zeggen welke waarheid nog achter de ogen
schuilt. Het besef dat de onzekerheid zo plotseling onontkoombaar is geworden, slaat in als een
bom. Dit wordt even later nog eens versterkt door het schitterende einde, alwaar een wel zeer
toevallige passante - net zoals velen voor haar - faalt in het geven van uitsluitsel.

3.50 (3.75)

Naar het einde toe dacht ik dat ik de film 2 2/1* zou geven maar door de laatste paar minuten krijgt ie d'r 3.

Memories of a Murder handelt over een team Zuid-Koreaanse detectives die een reeks moorden in een gebied probeert op te lossen. Het wil niet echt vlotten, sterker nog het gaat er nogal amateuristisch en lachwekkend aan toe. Had het niet van tevoren verwacht, maar soms lag ik echt in een deuk om de bizarre capriolen. Verder is dit een prima film met een mooie cinematografie en soundtrack. Het einde mag er ook zijn!

Ik vind dit één van de betere crime films samen met Old Boy uit de jaren 2000. De film had genoeg afwisseling, aparte plekken en een dreigend sfeertje door de naar de keel grijpende mysterieuze muziek. Op de een of andere manier werd ik gewoon meesgesleept in de film. Dat heb je soms bij sommige films.

Die politie het blijft geinig dat Koreaanse gesukkel en gevloek. Maar in het eerste uur vind ik Memories of Murder nog weinig verheffend; een krampachtige zoektocht naar een seriemoordenaar die bij elke aanwijzing op niets uitdraait. De sterke openings-scène springt dan eigenlijk nog het meest in het oog, evenals het gehandicapte jongetje - nog los gezien van het latere "twistje" rondom hem.

De film wint aan kracht in het tweede deel wanneer er meer serieusheid en op momenten wat spanning in sluipt. De geschiedenis van Korea lijkt dan ook een iets grotere rol te spelen op de achtergrond. De aanvankelijk nog nonchalante rechercheurs worden steeds meer tot wanhoop gedreven en het laatste shot is treffend, een ogenschijnlijk veelzeggende blik in de ogen, maar wat die blik nou precies zegt blijft me nog lekker raadselachtig, mooi gedaan.

Audiovisueel is het 'wel oké': de mooie buiten-scènes en rustige muziek die naadloos verweven is in het geheel. Wat je eigenlijk mag verwachten van een film... Alles bij elkaar vind ik de score op imdb dus wel erg hoog voor een film die weliswaar geen irritatiefactoren heeft en die tot het einde toe boeiend en solide blijft, maar die ook weinig biedt dat me lang bij zal blijven. Denk ik..

Bong's latere film Madeo met een zelfde soort opbouw (de kijker langzaamaan meezuigen in het verhaal) bevalt me beter.
3 - 3,5*

De laatste scene is natuurlijk geweldig maar die scene waarin het laatste lichaam wordt gevonden in de regen is écht fenomenaal. Hartverscheurend. Cinematografisch is deze film echt een topper. Veel scene's zien er qua sfeer/setting echt fantastisch uit waardoor het een genot is om naar te kijken.

Goede film die langzaam aan steeds beter en serieuzer wordt naar mate het verhaal zich vordert. Ik had in het begin toch wat moeite met een aantal aparte en wat vreemd scenes waarvan ik de humor niet kon inzien. Maar gelukkig wordt je langzaam steeds meer in het verhaal gezogen mede door het sterke acteerwerk en de mooi geschoten beelden in combinatie met de eveneens mooie muziek. De combinatie van drama en wat zwarte humor werkt uitstekend op, zoals hierboven staat vermeld, een aantal vreemde scenes na. Het verhaal opzich was niet bijster bijzonder maar de locatie en de periode waarin de film zich afspeelt zorgen voor extra sfeer. Boeiend om te zien dat de agenten langzaam aan hun hoop verliezen en steeds gefrustreerder te werk gaan en dan ook nog een plakboek bijhouden met verdachte met hoofden waarvan je bij voorbaat al denkt dat ze schuldig zijn. Het voor sommige onbevredigde einde vond ik daarom ook mooi en goed gekozen. Alleen een plek in de imdb 250 vind ik wel erg veel van het goede. Een dikke 8

Volkomen met je eens, de Aziaten maken (samen met bijv. Frankrijk, Scandinavië) betere filmproducties dan de Amerikanen. Deze weer eens gezien en blijft elke kijkbeurt ongelooflijk goed in al haar facetten. Dit diamantje komt erg close bij mijn top tien!

Een van de beste films in het genre over seriemoordenaars. Daarnaast geeft deze film een mooi beeld van de Zuid-Koreaanse maatschappij (in die tijd).

Ondanks de spanning, onzekerheid en twists, blijf ik toch met een onbevredigd gevoel achter. Niet heel erg, want het pas op zich wel bij de film.

[quote]Left4Dead schreef:

Dit is toch puur subjectief, of niet dan? Daar waar jij niets (meer) hebt met Amerikaanse producties, daar staat dan weer tegenover dat er een grote groep is die niets met Aziatische of Europese producties heeft.

Als we bijvoorbeeld naar de best ontvangen producties van 2013/2014 gaan kijken, dan zien we toch weer dat Amerikaanse producties de lijsten aanvoeren. Interstellar, Gone gir, The Wolf of Wallstreet, Boyhood, X-Men: Days of Future Past, Whiplash etc. etc.

The Raid 2: Berandal is een aardig goede film uit 2013/2014, Indonesisch/Amerikaanse productie. Verder hadden we nog Kaguyahime no Monogatari en Kaze Tachinu. Dat is echter animatie en je moet daar echt van houden. Daarnaast hebben we ook Tian Zhu Ding (China), maar die is niet doorgedrongen tot het grote publiek.

Scandinavië produceert de laatste jaren veel sterke films, maar ook Australië en Nieuw-Zeeland laten al een tijdje zien veel in hun mars te hebben wat betreft films maken. Vooral Australië is een creatieve duizendpoot, want daar scoren ze in alle genres goed.

Een moeilijke discussie, is hier misschien de plek ook niet voor, maar box office en kwaliteit heeft niets met elkaar te maken en je noemt de populaire titels met een enorm distributie- en marketingapparaat, niet per se de beste titels, op de helft van die titels kan ik zo kritiek leveren. Grote bioscopen hebben alleen oog voor Amerikaanse producties, de doorsnee bioscoopbezoeker (die geen filmhuizen bezoekt) kan dus alleen uit dat Amerikaans aanbod kiezen. Onbekend maakt onbemind.

Ook ik ben trouwens van mening dat Hollywood niet haar beste tijd doormaakt, veel remakes reboots prequels sequels enz., nauwelijks oog voor het script en zelden origineel (behalve in het verzinnen van synoniemen voor 'remake'). De kwaliteit van de Hollywoodfilms van tegenwoordig is nou niet bijster hoog. Wie al heel wat films heeft gezien wordt zo gedwongen om elders te zoeken naar kwaliteit en originaliteit, en gelukkig is die wel buiten Hollywood te vinden. Verbaast me trouwens dat je dit commentaar maakt aangezien de helft van je top 10 niet uit de VS komt, of ik moet wat je ermee zeggen wil verkeerd begrepen hebben.

Antonev schreef:

Dit is toch puur subjectief, of niet dan? Daar waar jij niets (meer) hebt met Amerikaanse producties, daar staat dan weer tegenover dat er een grote groep is die niets met Aziatische of Europese producties heeft.

- Arno74 heeft het al goed benoemd, Aziatische films draaien over het algemeen niet in de bios om de hoek. Voor Aziatische films wordt nagenoeg geen reclame gemaakt. Aziatische films zijn "moeilijker" verkrijgbaar.

- Subjectief is zowaar alles hier, het is ten slotte een meningsite dus een beetje een bekrompen gedachte.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Arno74 schreef:

Ook ik ben trouwens van mening dat Hollywood niet haar beste tijd doormaakt, veel remakes reboots prequels sequels enz., nauwelijks oog voor het script en zelden origineel (behalve in het verzinnen van synoniemen voor 'remake'). De kwaliteit van de Hollywoodfilms van tegenwoordig is nou niet bijster hoog. Wie al heel wat films heeft gezien wordt zo gedwongen om elders te zoeken naar kwaliteit en originaliteit, en gelukkig is die wel buiten Hollywood te vinden.

- Hollywood is voor mij ook in een diep dal beland met grote scores met puberende acteurtjes. Dit is puur vanuit het marketingoogpunt, trek zoveel mogelijk pubers naar de bios die de rest van de familie ook mee sleuren onder het mom quality time. Het gaat om steeds hogere bedragen binnen te slepen i.p.v. kwaliteit te brengen, wij mensen hebben hier zelfs een naam voor: kassucces. Hoe groter het kassucces hoe groter het ego en Hollywood heeft wat mij betreft een hele grote ego.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Antonev schreef:

Als we bijvoorbeeld naar de best ontvangen producties van 2013/2014 gaan kijken, dan zien we toch weer dat Amerikaanse producties de lijsten aanvoeren. Interstellar, Gone gir, The Wolf of Wallstreet, Boyhood, X-Men: Days of Future Past, Whiplash etc. etc.

- Ook hier heeft arno74 al een antwoord op gegeven. Kwaliteit besprak ik wat niet te vergelijken valt met kassuccesen gepompt door reclame en die in bijna elke straat verkrijgbaar zijn. Verkooplijstenlijsten van Amerikaanse films en bijv. Aziatisch verkooplijstenlijsten zijn nooit te vergelijken, Hollywood is één grote reklamekanon met enorme inkomsten door (sluik)reklame van bekende merken van bijvoorbeeld auto's, frisdrank en kleding.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Antonev schreef:

The Raid 2: Berandal is een aardig goede film uit 2013/2014, Indonesisch/Amerikaanse productie. Verder hadden we nog Kaguyahime no Monogatari en Kaze Tachinu. Dat is echter animatie en je moet daar echt van houden. Daarnaast hebben we ook Tian Zhu Ding (China), maar die is niet doorgedrongen tot het grote publiek.

- Er zijn velen op te noemen en zelf ben ik helemaal verzot op de harde filmen uit Zuid Korea, Film >> Genres en landen >> De Zuid-Koreaanse film

Ik kan je ze warm aanbevelen al is dit wel suggestief natuurlijk .

- Zoals je dus kunt lezen ben ik absoluut geen fan van Hollywood meer. Was het mijn Mekka rond en tijdens de jaren 90............. is het voor mij nu op sterven na dood.

Vreemde mix van zwarte komedie, drama en serial killer movie. Dit is niet zomaar een standaard serial killer film waarin gezocht wordt naar de identiteit van een psychopaat. Het zit allemaal veel complexer in elkaar. Er wordt aandacht besteed aan het omgaan met onzekerheid, aan frustraties die voortkomen uit het niet vinden van sporen, antwoorden. De klungelige plattelandsflikken gaan in het begin nogal arbitrair te werk om de schuldigen aan te wijzen, maar die zekerheid wordt hen telkens ontfutseld wanneer een veel professionelere collega uit Seoel op andere sporen komt.

Het onderzoek wordt geplaagd door pech en amateurisme.. de enige getuige, een mentaal gehandicapte drommel, wordt aangereden door een trein en zo zijn er nog enkele andere ongelukkige feiten die ertoe leiden dat ze de killer niet kunnen identificeren . Eigenlijk verzwijgt de film iets belangrijks op het einde ... stoppen de moorden of gaan ze verder? ... stof tot nadenken... Prima film!

Het eerste uur van deze film is zo ontzettend flauw dat hetgeen daarna gebeurt niet echt meer kan overtuigen. Grappig is het geen moment en door de mislukte humor is het ook niet echt spannend. Toch wordt het na het eerste uur een stuk beter en ontvouwt zich zowaar een redelijk plot met een degelijke eindscène. Dat kan het echter niet verhullen dat het als geheel behoorlijk matig is.

Veel van verwacht, maar de 'humor' in 't eerste uur werkt gewoon totaal niet in zo'n serieus verhaal.

niet alledaagse klopjacht.

De film is een beetje raar in zijn opbouw. Er wordt geprobeerd om verschillende genres en elementen uit misdaad films samen te voegen tot een geheel, iets wat niet helemaal goed uit de verf komt. Joon-ho Bong weet niet precies waar hij met Memories of Murder heel wil. Het eerste uur is buiten dat stuk met Kwang-ho dan niet heel erg interessant. Dan veranderd er iets in de film en wordt het met de minuut interessanter.

Het wordt meer dan een standaard klopjacht. Het wordt een interessante karakterstudie van een aantal politie agenten die een zaak proberen op te lossen en alle emoties die daar bij horen. Vooral mooi om te zien hoe de wanhoop steeds meer de overhand neemt. Het middenstuk is daarmee een heel stuk interessanter dan het eerste gedeelte. Hoe dichter ze bij de waarheid lijken te komen hoe spannender het word. En dan breekt het laatste half uur aan. En wat we daar krijgen te zien is een magistraal staaltje cinema. Geweldig ook hoe een film zich op zo'n overweldigende manier kan herstellen van zijn mindere momenten, en dan vooral wat trage momenten en de speelduur die daarvoor eeuwen lijkt te duren. Die scene in de regen en dat fantastische einde, wat zich heel wat jaren later afspeelt is briljant.

Acteerwerk is erg goed. Kang-ho Song zit zoals altijd helemaal in zijn rol. Maar ook de rest van de cast lijkt de personages zich helemaal eigen te hebben gemaakt. Eigenlijk heb ik niemand echt slecht zien spelen.

Visueel is het schitterend. Erg veel mooie shots. Goede belichting ook. Editing is lekker strak en heel veel credits naar de mooie muziek.

Een interessante kijkervaring. Memories of Murder begint wat warrig maar eindigt op een weergaloze manier.

Memories of Murder is mijn tweede Koreaanse film alweer. De film verteld het verhaal van de zoektocht naar een beruchte seriemoordenaar die zijn slachtoffers op beestachtige wijze verkracht, in het Korea van de jaren '80. De lokale inspecteur krijgt hulp van een nieuweling uit Seoel, hun werkwijze botsen met elkaar.

De film begint met een vrij humoristische toon, maar word uiteindelijk toch steeds grimmiger. De stuntelige Koreaanse politie die het de gewoonste zaak van de wereld vind om de verdachten eerst even in elkaar te trappen alvorens met het verhoor te beginnen kwam maf over. Mooi hoe in het begin de lokale inspecteur (die er lekker op los martelt) en de nieuweling (die opzoek is naar echt bewijs) met elkaar botsen en later de rollen zijn omgedraaid.

De film is mooi opgenomen. In het begin mooie zomerse beelden van het Koreaanse platteland en later sfeervolle nachtscènes en scènes in de regen die doen denken aan Andrei Tarkovsky's obsessie met druppelend water.

Het concept van een moordenaar die alleen moord als het regent en een bepaald liedje op de radio is vond ik erg sterk. Dario Argento had eerder iets vergelijkbaars in Trauma en The X-Files heeft ook eens zoiets gehad. Ergens had de achtergrond van de moorden mischien verder uitgediept kunnen worden en er word relatief veel aandacht aan red herrings besteed, maar heel erg storend is dat niet.

De muziek van de film is gecomponeerd door Tarô Iwashiro. Ik merkte al meteen aan de stijl van de muziek dat het een Japanner was, alleen die gebruiken dat soort pianomelodieën.

Memories of Murder deed me erg denken aan Zodiac van David Fincher, een film die tevens gaat over een onopgeloste moordzaak. Het acteerwerk was goed, voor zover ik dat kan beoordelen en de film is mooi opgenomen. De zoektocht naar de moordenaar was spannend en goed gebracht. Ergens jammer dat het allemaal een beetje open wordt gelaten, maar mischien zit daar juist de kracht van de film in. Kortom weer een erg goede Koreaanse film.

Het stompzinnige gedoe van de rechercheurs in het eerste deel van de film kan ik maar matig waarderen. Later trekt dat wat bij, maar het houdt al met al niet over. Tenzij ik wat gemist heb (ik denk het niet trouwens) kan ik de hoge waarderingen op IMDb en dit forum niet thuisbrengen. Ik vind het een matige politiefilm, die vooral door het stuntelige gedrag van de onderzoekers (waarschijnlijk leuk bedoeld) vergeet spannend te worden. De frequente herhaling van zetten rechtvaardigt de (te) lange speelduur niet.

Erg genoten van vooral het eerste deel. De lange, surrealistische shots waarin een gruwelijk vondst gecombineerd wordt met alledaagse sulligheid. Waanzinnig. De stuntelige rechercheurs hebben geen flauw idee waarin ze beland zijn. Naarmate de film vordert wordt de toon wat ernstiger, als ook de serieuzere zoektocht weinig vruchten afwerpt. Die verandering voelt niet helemaal natuurlijk en ook het einde vond ik ongelukkig. Maar toch erg prettig.

1987 Zuid-Korea, tegen een achtergrond van een land dat overschakelde van een militaire dictatuur naar een democratie. Zien we deze op waargebeurde feiten berustende gruwelijke thriller, zwarte komedie en sfeervol drama. In die periode verkrachtte en vermoordde de eerste officiële Zuid-Koreaanse seriemoordenaar tien vrouwen. Echter behandelt de film meer het onbeholpen politieonderzoek tijdens deze reeks verkrachtingen en moorden. De plaatselijke inspecteur Park (Kang-Ho Song uit Sympathy For Mr. Vengeance) is een botterik die het liefst een bekentenis uit een verdachte slaat. Seo, is in bijna alles zijn tegenhanger en komt uit Seoel. Uiteraard botsen hun karakters maar aan het eind groeien beide toch meer naar elkaar toe. Dit is echter maar één van de vele fascinerende aspecten van deze complexe film. Verwacht in ieder geval geen standaard verhaal van politie-inspecteurs die een moordzaak over een seriemoordenaar oplossen. Want het is juist het feitelijke verhaal en de historische context die in combinatie met (zwarte) humor en de grimmig sfeer de film tot zo’n interessante kijkervaring maakt. Hierdoor weet de film de kijker op een uitgekiende wijze steeds meer bij het verhaal en de personages te betrekken. Het geheel wordt steeds dramatischer en er komt steeds meer op het spel te staan. Zo erg zelfs dat de rillingen bijna over je rug lopen. Laat je niet misleiden door het vreemde, lichtvoetige karakter want zet je door dan laat de film een zeer sterke indruk achter op de kijker. En blijkt het een heerlijke film te zijn!

Het gekkige broertje van Zodiac. Trekt hier en daar een beetje, maar de handvol weergaloze scènes en vondsten maken dit een grote verrassing.

Uiteindelijk een prikkelende film over vooroordeel, botsende karakters en de werking van (on)recht. Tijdens het kijken vooral een Joon Ho-Bongtitel pur sang: de toon wisselt constant. De prachtige cinematografie tijdens (bijvoorbeeld) de eerste scène in het veld geeft Memories of Murder soms een klassieke en serene uitstraling, maar er zijn ook momenten van Koreaanse slapstick en onnavolgbare zwart-komische taferelen (politie en dropkicks, alternatief ondervragen). Uiteindelijk schommelde het voor mij teveel om honderd procent mee te zijn met de laag drama, dan wel de suspense richting de slotsequentie(s), maar dit is nog wel steeds het fijnste werk dat ik tot nu toe (naast Okja, Snowpiercer) van Bong zag.

Op een gegeven moment lijkt het soms of deze film zichzelf niet erg serieus wil nemen , die verhoren en het over the top amateuristische niveau van de betrokken 2 politiemannnen en daarbovenop nog eens hun corrupte manier van werken laten je als kijker meermaals met het hoofd schudden .

Toch word de film op het laatst steeds boeiender naarmate de toon grimmiger word en het eind is zelfs behoorlijk sterk .

Na 20 minuten afgezet. Waardeloze film met een bepaald soort slechte humor wat ook helemaal niet bij dit onderwerp past.