This Land Is Mine (1943)

"Somewhere in Europ", vermeldt de film in de beginne, maar het is duidelijk dat het verhaal zich afspeelt in Frankrijk maar dat de cineast de uiteengezette ideeën laat gelden voor elk land dat bij het maken (1943) van de film onder de Duitse bezetting leed.

Die ideeên die weerstand aan de bezetter, patriotisme en behoud van eigen aard vooropstellen worden uiteengezet door een uitstekende Charles Laughton die zowel schittert als de laffe onderwijzer als de sterke pleiter, in een film die naar het einde toe sterker en sterker wordt en die wellicht bij het verschijnen een stevig populair succes was en nu ook, in zijn sober zwart-wit, nog steeds te genieten is.

Naast Laughton zijn ook een erg jonge Maureen O'Hara en zekerlijk George Sanders goed in hun rol, terwijl de figuur van de moeder toch wel overacted en bijna potsierlijk overkomt.

Het venijn zit ‘m echt in staart. De rede van Charles Laughton tegen het einde over vrijheid en onderdrukking tilt deze patriottische film, na een vrij slap eerste deel, alsnog naar een goed niveau. Dat laat onverlet dat het tussen mij en Renoir als regisseur maar niet wil klikken. Zal wel aan mij liggen.

You can't even trust your neighbours nowadays

Mijn eerste kennismaking met Jean Renoir was via zijn Hollywood debuut Swamp Water en hoewel dat op zich wel een leuke binnenkomer was, had ik toch net iets meer verwacht. This Land is Mine was een film die ik al geruime tijd op de decoder had staan en wegens toekomstige vervanging (waardoor ik dus de opname zou kwijt zijn), dan toch maar eens opgezet. Niet meteen een kerstfilm weliswaar maar bon, regels zijn er om gebroken te worden.

En op zich ben ik wel blij dat ik Renoir toch nog niet meteen heb afgeschreven, want This Land is Mine is een sterke film gebleken. De film kan gemakkelijk worden weggezet als een propaganda film (de film is dan ook geschoten in volle oorlogsperiode en gaat over een dorpje 'ergens in Europa' dat in verzet gaat tegen de Duitsers) maar het is toch net wat genuanceerder. De strijders van het verzet hebben hun goede en slechte kanten, maar de Duitsers hebben dat ook. Dat resulteert in een interessante aanpak die vooral heerlijk tot zijn recht komt in het einde van de film. Ik moet toegeven dat ik altijd wel fan ben van wat rechtbankdrama, maar de monologen van Albert zijn wel erg aanstekelijk. Beetje jammer dan ook dat de film nog net iets te lang blijft doorgaan. Het respect dat Albert van zijn leerlingen krijgt is nog goed, het opsommen van de verschillende regels uit The Declaration of the Rights of Man and of the Citizen wordt voornamelijk nog gered door een uitstekende Charles Laughton, maar dat Louise dan ook nog eens hetgeen waar Albert aan was begonnen moet afmaken.. Dat had voor mij niet gehoeven.

Ik noemde hem een paar regels hierboven al, maar wat is Laughton toch uitstekend in dit soort rollen. In het begin oogt hij wat onwennig, maar hij wordt beter en beter eenmaal hij meer en meer onder het juk van zijn moeder uit komt. De voornaamste reden om dit eens op te zetten was het feit dat dit geregisseerd was door Jean Renoir, maar de aanwezigheid van Maureen O'Hara kan ook nooit kwaad. Blijft toch een erg degelijke actrice die er in slaagt om een ietwat cliché rol toch nog interessant te brengen. Toch ook wel een kleine vermelding voor Walter Slezak trouwens. Slezak speelt Nazi officier Erich von Keller en het lukt hem wonderwel om daar een mens van vlees en bloed van te maken. Een manipulerende klootzak van vlees en bloed weliswaar, maar toch.. Ook hij maakt er meer van dan een platgetrapt cliché.

Volgende keer ga ik me eens wagen aan iets uit de Franse periode van Renoir, ik moet hier nog ergens La Grande Illusion hebben liggen. Ben benieuwd in ieder geval, maar het is al wel fijn om te zien dat de regisseur in Hollywood ook wel kon overtuigen. Het is toch niet veel regisseurs gegund, zo uit een ander land Hollywood te betreden.

4*

Beetje een naieve film als je bedenkt dat de duitsers toch nooit zo'n monoloog in de rechtbank zouden toestaan.

Maar goed laten we dat even terzijde schuiven , dan blijft er best wel een redelijke film over , Lory's personage switch is wellicht wat extreem maar dat nemen we dan maar voor lief , een wat ongewone bezettingsfilm maar zeker niet onaardig .