West Side Story (1961)

Daar ben ik het volkomen mee eens en daarom leef ik sinds deze dus ook op een musicalvrij dieet . Ik heb nog een keer geprobeerd naar the Producers te kijken maar dat was ik zelfs al na 5 minuten beu.

Natuurlijk moet ge musicalliefhebber zijn om hiervan te genieten.

De film was destijds een ongelooflijke kaskraker en ik denk dat het sukses niet alleen moet gezocht worden in de schitterende songs die er in voorkomen maar ook in het feit dat de film komaf maakte met wat voorheen op musical-filmgebied ingang vond. Gedaan met de top-hat, smoking en hit-and-run affairs met Fred Astaire en Gene Kelly in de hoofdrollen, maar iets socialer, meer drama, realistisch en romantisch terzelfdertijd. Eigenlijk de voorbode van "My Fair Lady" en "The Sound of Music", maar dan toch heel appart.

Voor allen die van het genre houden en doorheen de dode momenten in de film kunnen spartelen : een must, nog altijd, bijna 50 jaar later.

Deed me in het begin een beetje denken aan Teken. Daar is er ook zo'n karakter waar je als dansend vecht.

Ik denk niet dat het de bedoeling was dat ik constant afkeer en plaatsvervangende schaamte voelde tijdens het kijken van deze film

en 150 minuten voor zo'n ordinair verhaal te vertellen is schandalig

Een mooie film, die me zeker beviel ondanks dat ik hem toch een tijdje vermeden heb. Ik vind musical films meestal wel leuk, en dit is geen uitzondering.

Het is een niet heel origineel verhaal, het is natuurlijk gewoon een typisch verhaaltje afgeleid van Romeo & Julia. Maar weer op een andere manier gedaan dat je ook gewoon de realistische beeld ziet van hoe 'buitenlanders' in de VS werden/worden behandeld door sommigen.

De cast is goed en het verbaasd me dat sommigen van hen amper nog echt iets 'groots' hebben gepresteerd en dan met name Richard Beymer, die Tony speelde. Maar ja ik kan me ook vergissen en zijn ze allemaal de echte musicalbuisness ingegaan.

De liedjes uit de film vond ik om eerlijk te zijn niet zo speciaal, alleen Somewhere gaf me kippenvel. Al moet ik dan wel weer eerlijk zijn dat de versie van Il Divo beter is. Maar de nummers waren inhoudelijk gewoon sterker in plaats van dat er pit in zat.

Net aan 4*

Film is decennia geleden gemaakt, was toen een gigantische hit. Kan jij begrijpen waar dat mee te maken gehad zou kunnen hebben?

Natuurlijk, jouw mening dat de film de tand des tijds niet heeft overleefd is goed te begrijpen, toch vraag ik je de film enigszins te beoordelen op de zeggingskracht die de film had bij uitkomen.

Toch bijzonder dat zo'n gedateerde musical met zo'n cliché verhaal me na al die jaren nog steeds emotioneel weet te raken. Het verhaal is in vijf minuten te vertellen maar wordt over twee en een half uur uitgerekt. Misschien komt het omdat de thema's nog altijd actueel zijn en ook waarschijnlijk altijd zullen blijven. Liefde versus haat, goed en kwaad. Rassenhaat.

Maar het is bij mij vooral de muziek die het hem doet. Die is en blijft zo onwaarschijnlijk mooi.

Ik hou eigenlijk bijna nooit van musicals, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik de muziek dus bijna nooit te pruimen vind.

Leonard Bernstein heeft hier echter een absoluut meesterwerk gecomponeerd en dan komt die film bijna vanzelf wel goed.

En voor z'n tijd 1961, terecht een oscar winnaar.

Al heel vroeg in de film zegt Riff: "I say this turff is small, but it's all we got, huh?!" Dat vind ik ten eerste een geweldige onderbouwing voor de confrontatie die volgen gaat en ten tweede meen ik dat het West Side Story een grote voorspellende gave verleent. Denk eens aan Training Day, The Sopranos, en talloze andere producties uit de VS. Hoe váák is er niet sprake van 'The Hoods', de zwarte of door Hispanics bevolkte achterbuurten.
"We hebben niets maar we hebben de straat. Die is van ons. En dat enige dat we hebben, verdedigen we met ons leven."


De opening vind ik nog steeds, ook zoveel jaren later, supergaaf. In betrekkelijke stilte, slechts onderbroken door nu en dan een lokkende fluittoon, zweven wij boven Manhattan. Vol verwachting. De wereld van toen, gefilmd met de camera van toen. Ik zweef terug naar 1961.
Dan wordt er ingezoomd naar de 'West Side'. Geluid van klikkende vingers. Riff.

De balletuitvoering in de eerste scène waarin de Jets en de Sharks worden geïntroduceerd, I love it. Evenals het gestileerde 'vechten'. Het gedoe met de appel ontlokt mij een brede grijns. Er wordt naar elkaar gefloten, gekoerd, getsjilpt, gelokt. Beat it!

Grappig is dat wanneer Schrank en Krupke hun opwachting maken, er wel opeens letterlijk geknokt wordt. Zeer plottechnisch gedreven.
Die overgang wordt herhaald in de scène onder het viaduct, waar ook wordt begonnen met gestileerde/ op ballet gestoelde bewegingen. Natuurlijk moet wel de Romeo+Juliet-tragedie plaatsvinden dus vindt nogmaals de overgang plaats naar echt knokken.

Kijkende heb ik me meermalen verbaasd over wat er allemaal gezegd kon worden in de VS in de jaren '60. Liberaal hoor! Of WSS was zéér gewaagd.
Een voorbeeld, de song In America, Bernardo zingt: "When you are white in America".


Ik hou simpelweg van een groot gedeelte van deze musicalverfilming. Ik had tijdens het kijken sterk de neiging hier te gaan roepen: "Dit moet toch met grote afstand de beste musicalverfilming zijn ooit gemaakt."
Maar. Vanaf de dood van Riff en Bernardo heb ik het gehad. Dan wordt de film m.i. traag en langdradig. Ja, die liedjes, nou heb ik het wel gezien hoor. Ik vind het erg jammer dat vanaf dat moment niet sneller is afgewikkeld.

Daarentegen, de structuur vd film tot dat moment, prima. Opening zoals gezegd is heerlijk, er wordt adequaat opgevolgd naar voorstellen Tony, Maria/ Anita en the dance. Waar zeer inventief en creatief om niet te zeggen meeslepend film wordt gemaakt. Ook na the dance volgen de scènes elkaar prettig snel op. Tony en Maria samen in de kledingwinkel: een pareltje.

Wat mij tot slot nog van het hart moet: De (zing)stem van Riff is super!; de kwestie van de geschminkte Natalie Wood. Ik vind het niet kunnen. Dat doet voor mij echt iets af aan de totale beleving.

Voor die tijd kan ik me voorstellen dat het een geweldige film was. Gezien het feit dat West Side Story een van de eerste musicals was waar het daadwerkelijk om het verhaal draaide en niet alleen om de muziek en dans, zal de film in die tijd een sensatie zijn geweest.

Om die reden zal ik deze film niet met een onvoldoende of matig beoordelen. Dat heeft het niet verdiend. Ik kan deze film gewoon niet beoordelen met de maatstafen van deze tijd.

Toch heb ik mij geregeld verveeld tijdens deze film. Het was allemaal zo gemaakt. Het "tuig" van de straat was gewoon lachwekkend. En ook al is deze film heel lang geleden opgenomen. Ik kan me niet voorstellen dat de probleemjeugd uit die tijd zich zo gedragen heeft ha ha. Ook vond ik Tony behoorlijk gay als snap ik dat men in die tijd nog behoorlijk in de ontkenningsfase was wat betreft homosexualteit. Ik kon me onder andere daardoor toch minder in het liefdesverhaal van Tony en Maria inleven.

De muziek in de film is schitterend. Echt heel mooi. En de poging tot special effects was ook best mooi. Zoals bijvoorbeeld de scene waarin Tony en Maria elkaar ontmoeten is heel mooi uitgewerkt.

Ja, mooie film. Een klasieker en dat is ook de reden waarom ik heb gekeken maar ik vind dit verhaal eigenlijk veel beter in het theater tot zijn recht komen in plaats van in een film.

Moesten hier fragmenten van zien in de les..

geweldig, we wouden meteen de hele film zien maar daar was geen tijd meer voor

We hebben de belangrijkste scenes gezien, ga hem snel huren/kopen en hem helemaal kijken!

De derde keer was het raak en kon ik de film afkijken. Het probleem dat ik met deze film heb is het volgende. Extra schmink voor de buitenlanders en ontzettend mooie kleding voor de autochtonen. Gebruik dan op zijn minst buitenlanders of mensen die getint zijn. De muziek, het Romeo en Julia-verhaal plus het acteerwerk vond ik niet fijn om naar te kijken. Veel zoetsappige/moralistische muziek die iets zegt over de gemoedtoestanden van de bendes, hun leiders en vriendinnen. Het decor vond ik ontzettend prachtig waarbij de openingsscène één van de mooiste is. Let dan vooral op het camerawerk.

niet voor niets de beste musical allertijden ....

geweldige maar tragische film

natalie wood wiehoeee jammieeee

Dit vond ik echt een heel erg slechte film. Ze hadden deze film gewoon niet moeten maken, ik snap niet wat mensen goed vinden aan deze film. Om de 1 minuut wordt er een liedje gezongen of doen ze een of ander stom dansje, het mag dan wel een musical zijn, maar dan vind ik

hooguit 3 liedjes genoeg:

- Wanneer de film begint

- Ergens op de helft v/d film, als een sein dat de pauze begint

- Op het einde van de film

Van acteerwerk kun je niet spreken, het verhaal sprak mij niet aan.

---

PS: Als mensen dan denken waarom heb je de film gekeken:

- Ik heb deze film voor muziek moeten kijken, tijdens de muzieklessen. Heb dan ook weinig van deze film gezien.

0.5*

*Dit alles is mijn mening, ik ben dan ook geen musical/romantiek liefhebber.

Wat andere van deze film vinden, respecteer ik dan ook

En dan toch beoordelen?

Daarmee bedoel ik eerder meegekregen. De film draaide wel gewoon de hele tijd in de klas, dus je was wel verplicht te kijken. Maar dan wel kijken zonder er echt aandacht aan te besteden. Ik denk wel dat je snapt wat ik bedoel

Ik heb er iig genoeg van mee gekregen om een 0.5* te geven.

Eigenlijk heb ik er te veel van mee gekregen, het was gewoon een te slechte film om zo lang naar te kijken.

Helaas wordt het gemiddelde van deze film blijkbaar aardig omlaaggetrokken door mensen die niet van musical houden maar verplicht worden te kijken. Ik stel voor dat deze ongeinteresseerde figuren zich voortaan onthouden van stemmen. Ik moet op mijn werk soms ook verplicht naar de shitmuziek van Jan Smit te luisteren, maar ga daarom zijn platen nig niet af liggen zeiken op Musicmeter.

Tja, ik heb de film gezien en ik stem laag, omdat het gewoon een erg slechte film is. En dat komt inderdaad omdat ik niet geïnteresseerd ben in musicals.

Omdat u het gewoon een erg slechte film vindt. Is niet hetzelfde dat dit een slechte film zou zijn.

Wat een idiote commentaar,zeg dan uberhaupt niets.

soom schreef:

(quote)

Zelfs als je niet geinteresseerd bent in musicals, zou je toch wel een half puntje erbij moeten geven voor het prachtige acteerwerk van Natalie Wood en Richard Beymer ( ) ?

Ik weet niet eens welke dat zijn

Kijk eens naar de poster, zou ik zeggen..

Een musical met maar 3 liedjes en ook nog zonder dans?

Dan heet het geen musical meer, dan is het een speelfilm.

Je moet het ook een beetje in het tijdsbeeld van die tijd bekijken. In die tijd bestonden musicals alleen maar uit zang en dans en was er amper een vorm van verhaal in te vinden. West Side Story was een van de eerste musicals waarin het verhaal de boventoon voerde. Voor die tijd dus heel baanbrekend.

Ikzelf was ook niet wild van deze film, vooral als je het met het oog van deze tijd bekijkt, maar als ik zie uit welke tijd deze film komt, dan kan ik daar gewoon geen onvoldoende voor geven.

Zelf haat ik musicals, heb er noodgedwongen 2 in het theater gezien en dat waren verloren uren. Van deze filmversie wordt ik echter wel warm. Je advies gaat in dit geval dus helemaal niet op want ik geef de volle mep.

West Side Story was één van de grote ommekeren in het genre. Voordien was het gewoon een aaneenschakeling van glitter en glammer met leuke liedjes die bekender werden dan de film zelf. Figuren als Fred Astair en Bing Crosby kent iedereen, maar de films hebben ze meestal niet gezien. Met West Side Story kwam er een musical die niet alleen muziek bevatte, maar ook een verhaal en meer aandacht besteedde aan andere zaken als acteerwerk, regie en het visuele zonder te kitcherig te gaan.

Voor het eerst sinds de late jaren 70 weer gezien. En nog steeds indrukwekkend, vooral door de mooie klassieke nummers die nog steeds zo mooi klinken als weleer. 1 van de weinige musicals die ik heb kunnen uitkijken.

West Side Story mag dan blijkbaar wel een mijlpaal zijn, maar ik vond er weinig aan. De zang-en dansmomenten halen wat mij betreft veel sterren weg.

Het is wel leuk om die typische donkere achterbuurtjes uit de jaren 50-60 opgelicht te zien. Erg lekker sfeertje en de acteurs vinden er hun plaats wel in terug. Af en toe mooi camerawerk, wanneer er (extreme) long shots worden toegepast. Wat dat betreft zie ik eigenlijk geen enkel probleem. In essentie valt het dus best mee.

Het verhaal daarentegen begon al heel snel te vervelen, en daar deden de vele zangstukjes nog een schepje boven op.

Een verboden liefde gebruiken als centraal thema is een gevaarlijk iets.

Alles wordt namelijk vrij voorspelbaar. En vanaf het moment dat je zeker weet wat er gaat gebeuren, begin je al wat op je stoel te deinen. De rest wordt oninteressant en de drift die nodig is om de film uit te zitten begint weg te ebben. Dit alles resulteerde bijgevolg in een wel erg lange zit.

Zoals gezegd is het musical-aspect nog wel het meest afstompend. Mooie choreografie, maar wat schiet ik daar mee op?

Het acteerwerk is overdreven theatraal. Misschien is dit wel de bedoeling, maar het doet in ieder geval niet veel goed. Er zijn verschillende momenten waarop je wenst dat de personages gewoon even zwijgen. Samen met de dialogen dus een tweede minpunt.

Alleszins een film die me slechts zelden wist te bekoren, ik ga het hier bij laten.

Zo hoort een muziek film te zijn.

Niet te kinderachtig, niet irritant en geen vervelend personages.
Geweldige muziek film. Sowieso is de eerste scene boven die o zo mooie stad NY erg mooi en zeer goed geschoten.

Natalie Wood is echt geweldig in deze film. Ook doet Richard Beymer het prima.
De film had erg goede choreografie die zeer goed zijn uitgevoerd.. Ook zat hier een erg goede sfeer in. Dat komt vooral door de mooie/sfeervolle straten. Ook de liedjes zoals "I Feel Pretty" zijn goed en leuk.

Het einde was niet echt happy, erg tragisch zelfs had ik even niet op gerekend.

Voor de rest vond ik dit een geweldige Muziek film. 4,5 voor een sfeervolle en sterke film.

Brrr, vandaag een stukje te zien gekregen op school, gelukkig zijn niet alle leraren zo smakeloos als 't op films aankomt, maar hier ging het toch even goed mis.

Blij dat de dvd vast liep na 15minuten, wat een vreselijk gedrocht. Een werkje waar ik kotsneigingen van kreeg en zou wellicht liever een mes in m'n buik zou steken dan de film verder uitzitten. Totaaaaaaaal niet m'n ding, mag duidelijk zijn.

toen die film werdt gemaakt in in premiëre ging was jij nog niet geboren,hij heeft toch bijna 2jaar in tuchinski in amsterdam gelopen en dat natalie wood nog is over gevlogen om het te vieren.

ja dat waren nog eens films,volgens mij heb je totaal geen smaak