West Side Story (1961)

het is een musical dus logisch dat er veel in gezongen word,wat had je dan verwacht?

een remake zonder liederen?dan is het geen musical meer.

ik vind juist de muziek in deze film heel mooi.

het einde van deze film is heel mooi en ontroerend.

als je van musicals houdt is dit een film die je gezien moet hebben en deze film wordt

door heel veel mensen gewaardeerd en is een van de grootste musicals ooit gemaakt.

Het dramatische verhaal van Romeo en Julia is al talloze malen verfilmd, maar op muzikale wijze nooit zo pakkend als in deze film. De mooie decors, de liedjes die lang in het gehoor blijven hangen, het ontroerende slot en vooral de prachtige, opzwepende balletten maken dit tot een filmmusical, die tot de allerbeste, zo niet dé beste in zijn soort behoort. Voor een kaartje voor deze klassieker moest ik een halve eeuw geleden ongeveer een uur in de rij staan. Na de hernieuwde kennismaking met deze film weet ik weer waarom dat was.

Raar dat ik hier niet gereageerd heb. Dit is de beste Musical aller tijden. Het Nummer america is zo geweldig en alle anderre nummers ook, En alles zit er in verwerkt drama comedie en actie.

Als ik slechte zin heb hoef ik maar op youtube 1 nummer te luisteren en mijn goede zin heb ik weer. En Nee Musicals zijn absoluut geen gay movies of vrouwenfilms. Ik hou er niet van om films in hokjes te stoppen. En ik hou er ook niet van Kuddegedrag. Ook hier met stemmen, geef je eigen mening en niet die van een ander. Ik zie dat erg veel hier.

Ik denk wel dat musicals niet per se het slachtoffer zijn van kuddegedrag, maar gewoon een genre zijn dat je moet liggen. Misschien worden er nog wel altijd vooroordelen aan gekoppeld als 'gay' en 'fout', al hoop ik dat we dat anno 2012 toch minder zouden tegenkomen. Ik heb wel genoten van de muziek, het verhaal en de visuele insteek van de regisseur. Dit Broadway ten top en prachtig vertaald naar het witte doek.

wat ik toch wel bijzonder vind is dat iedere keer als ik naar deze musical kijk

dat het voor mij altijd weer even mooi is.

het verhaal,het decor,de muziek,het acteerwerk tja het blijft voor mij een heerlijke film.

geen enkele film heb ik zo vaak gezien als deze.

de eerste keer als kind gezien toen in het duits kan je nagaan waren nog niet zoveel

zenders op tv samen met mijn vader.

maar goed nou niet echt boeiend natuurlijk haha...gebeurd me wel vaker bij het zien

van deze film dat ik last krijg van jeugdsentiment.

maar ja ik hou echt van deze film.

De enige musical die ik goed vind, ga mijn moeder verrassen en we gaan samen.

goede klassieke film

ook met een goed verhaal over die tijd

Musical(film)) kunnen enorm schelen wat het zingen/dansen betreft. Bij sommige films hebben ze een paar regels gezegd en dan gaan ze weer, terwijl er bij een ander flink wat tijd zit tussen het ene en ander nummer, bijvoorbeeld de Fred Astaire/Ginger Rogers-films.

Van sommige films hebben ze een musical-versie gemaakt, dus andersom zou ook kunnen.

ja klopt,maar wat is nu je punt?

ik reageerde op een bericht, dat iemand deze film 1 ster geeft de liedjes doorspoelt

en de actie slecht vindt....het is een MUSICAL toch.

als je niet van musicals houdt oke maar reken de film er dan niet op af dat er in gezongen

wordt.

trouwens het slaat nergens op een remake zonder liederen....dan is het ook geen remake.

er zijn genoeg goede actie films(waar ik overigens veel van hou)ga dat dan kijken als

men niet van zang en dans houdt.

Dit dus

In die heel oude musicals heb je een verhaal en dat wordt afgewisseld door liedjes. Grease heeft dat ook en zo zullen er wel meer zijn.

Het begrip "musical" is niet zo gemakkelijk te omschrijven, maar dat heb ik in mijn eerder bericht proberen aan te tonen. High Society is een musicalversie van de Philadelphia Story, dus een remake in gewijzigde vorm kan wel degelijk. Soldaat van Oranje is ook niet als musical bedoeld, en nu is er opeens een musical. West Side Story is een "musicalversie" van het klassieke Romeo en Julia-verhaal. Dit is al een soort remake, dus wat nu?

Om louter naar musicals te kijken vanwege zang en dans, zoals meerderen menen beweren hoeft helemaal niet. Er staat bij genre ook romantiek, dus vanuit dat oogpunt kun je de film ook bekijken. De liedjes neem je dan op de koop toe, maar als die er teveel zijn dan wel niet leuk worden neergezet kan ik het "doorspoelen" wel begrijpen.

ik vind het evenwicht anders prima in west side story.

juist de muziek en dans maakt deze film zo uniek.

en een remake zonder de liedjes blijf ik een belachelijk idee vinden.

Dat vind jij, en anderen weer niet, daar ging het om.

Dat vind ik met Soldaat van Oranje ook, het is nu nog geen musicalfilm, maar dat kan altijd nog.

Daar ben ik het helemaal mee eens. De West Side Story is van origine een Broadway-musical, die moet het niet alleen van het verhaal hebben, maar vooral en in de eerste plaats van de muziek.

Bovendien, films over verboden / dramatische liefdesrelatie tussen mensen uit totaal verschillende milieu's zijn er al te kust en te keur.

oke maar west side story is al een musical en wat mij betreft moeten we dat zo laten.

hoe meer ik erover nadenk hoe gekker het wordt.

we gaan een remake maken dus geen liedjes en dans,dan maken we er een actie film van

de jets tegen de sharks met al pacino en robert de niro in de hoofdrol haha....

kom op zeg...en net wat @ bbarbie al aangaf films over verboden liefdes uit verschillende

milleu's zijn er ook in overvloed.

nee hoor west side story is een prachtige musical/film waar je niets aan moet veranderen.

uiteraard is dit mijn mening.

Zo is 't maar net!

West Side Story zonder de liedjes is als Alien zonder monster of The Expendables zonder wapens. Origineel op papier, maar in praktijk gewoon belachelijk.

Daar kan ik mij volledig bij aansluiten.

West Side Story zonder dans en zang is gewoon Romeo (Tony) & Julia (Maria) in New York, dus dat zou volslagen belachelijk en overbodig zijn, dat soort films zijn er genoeg.

Mijn mening is dat er geen betere musical bestaat als West Side Story.

@roeman: "Mijn mening is dat er geen betere musical bestaat als West Side Story."

Dat vind ik nu eens gesproken, zie.

Te adoro, Antone

Er zijn zo van die klassiekers die je gewoon eens gezien moet hebben. West Side Story is zo'n titel, al gewoon vanwege de status die de film in de loop der jaren verleend heeft gekregen, maar tot voor kort wist ik zelfs niet waar de film over ging. Daar moest dus nodig eens verandering in komen en uiteindelijk de DVD eens meegepakt. Een beetje teruggehouden door de lange speelduur kwam het er gisteren eindelijk eens van om dit Romeo & Julia epos in New York te aanschouwen.

Maar in het eerste kwartier vroeg ik me toch meermaals af waar ik in Godsnaam aan was begonnen. De eerste 5 minuten zit je gewoon naar een scherm te staren met wat strepen op en daarna krijg je een soort ballet-achtige choreografie voorgeschoteld die ik verschrikkelijk vond om naar te kijken. Gelukkig wordt de film daarna met de komst van Maria een stuk beter maar bleef ik toch een gemengd gevoel aan de choreografie overhouden. De nummers waar effectief in gezongen worden (met "Gee, Officer Krupke" als hoogtepunt!) zijn heerlijk aanstekelijk qua tekst en melodie maar de meer instrumentale nummers, of de nummers met erg weinig dialoog, zijn in het algemeen redelijk saai. Ik ben gewoon niet zo'n fan van de schijnbaar ongecontroleerde uitbarstingen betreffende armen, voeten en andere lichaamsdelen. Het is ook vrij jammer dat eigenlijk praktisch elk personage uiteindelijk gedubt wordt tijdens het zingen. Bij Natalie Wood kun je daar zelfs niet naast kijken, onbegrijpelijk dat ze daar niet iemand met een minder zwaar accent voor gekozen hebben.

Qua verhaal is dit echter heerlijk om naar te kijken en weet de film over de gehele lijn te scoren. Nu zal mijn voorliefde voor het verhaal van Shakespeare daar zonder twijfel ook iets mee te maken hebben maar de modernisering naar New York met de Amerikanen en Puerto Ricanen als respectievelijk de Montague en Capulet familie is geslaagd te noemen. In het begin nog redelijk humoristisch maar eenmaal het noodlot zich voltrekt met de dood van zowel Riff als Bernardo maakt de film een stijlbreuk die nog mooi uit de verf komt. Het einde is dan ook te verwachten maar daarom niet minder sterk. Het is dan ook hier dat Natalie Wood haar kunnen volledig tot zijn recht komt. Op zich is de keuze om de bendes wat 'nichterig' te laten voorkomen een vreemde zet maar ook dat komt eigenlijk nog redelijk goed tot zijn recht. Leuk ook om een jonge Russ Tamblyn te zien. Mij vooral bekend als Dr. Jacoby uit Twin Peaks maar dit doet hij nog vrij tof. De rest van de cast wisselt af en toe nogal van niveau. Richard Beymer weet zijn rol als Tony niet altijd even geloofwaardig te brengen en ook George Chakiris is soms lachwekkend als Bernardo maar op de een of andere manier past het allemaal netjes in elkaar en stoor je je er niet zo hard aan als je zou verwachten.

Interessante film die de evolutie van feelgood naar redelijk donker perfect weet te brengen. Dat is voornamelijk te wijten aan een aantal erg sterke nummers en natuurlijk de performance Natalie Wood. Persoonlijk vind ik dit niet de beste musical die er is (ik heb bijlange na ook niet alles gezien) maar vanwege het sterke verhaal en een handvol nummers toch een degelijke film.

Nipte 4*

M'n eerste herinnering aan deze musicalklassieker was een foto van Bernardo en Maria dat aan de muur hing op de slaapkamer van mijn tante.

Een vriendin had deze album, die ik grijs draaide, zonder de film ooit gezien te hebben.

De eerste keer dat ik deze film zag was bij toeval op tv, tijdens het zappen. Helaas was het op een Duitse zender, dat betekent nasynchronisatie. De eerste beelden was het prachtige Jazz ballet van the Sharks en the Jets. Ik had meteen zoiets van: Wat is dit mooi. Voor het eerst en het laatst dat ik een nagesynchroniseerde film tot op het eind heb gekeken.

Later heb ik 'm nog een keer gehuurd van de videotheek en samen met m'n zus heb ik WSS ook nog bewonderd op het witte doek, dat is natuurlijk toch nog steeds het mooist. En tegenwoordig heb ik 'm in de kast staan op dvd.

Ik ben dol op filmmusicals, vooral uit de jaren 40, 50 en 60. Maar West Side Story is de mooiste ooit.

Een visuele parel van een musical. Ik heb deze zonet op 35 mm gezien en ondanks het vuil en de krasjes spatten die Technicolor-kleuren er vanaf, zeg. Voor een film van meer dan vijftig jaar oud vond ik hem er overigens verrassend modern uitzien. Enkel het tempo mocht van mij nog ietsje strakker, maar voor de rest heb ik werkelijk niks aan te merken. Erg mooie muziek ook.

Mooie tijdloze film die altijd de moeite blijft om weer te zien en de muziek is prachtig. De muziek is me van huisuit met de paplepel ingegoten. Elk jaar werd de film opgezet.

Ik heb er helemaal niks mee (en mijn vriendin ook niet).

Vandaag met mijn moeder(64) en dochter(12) naar de bios geweest.

Ik heb hem jaren geleden voor het laatst gezien op TV, maar ik zat nu 152 min aan de stoel geplakt.

Wat nu normaal is in dans en muziek was in 1961 revolutionair en eigenlijk is het dat nog steeds. Uiteraard kan het vehaal niet echt verouderen omdat het een moderne versie is van Romeo & Julliet, maar nu in 2013 gaat hij nog steeds mee.

Het dansen zo fantastisch (je ziet gelijk waar Jackson zijn insperatie vandaan haalde) zo gelijk zo veel power, de muziek die allerlei emoties op weet te weken, ongekend zo goed.

Ook de decors en de acteurs stuk voor stuk toppers, je geloofd ze van het begin tot het eind. Je leeft met ze mee je volgt elke beweging elke hartslag, wow, wat een film. Na 50 jaar en de zaal zat meer dan 3/4 vol om 15.30 uur, dan doe je het toch niet slecht.

Ik heb mijn waardering dan ook verhoogd van 3.5* naar 5*. Hij verdient niet minder. Zeker niet als je weet dat de dans van tegenwoordig hieraan te grondslag ligt.

“Anno 2012 nog steeds brandend actueel…een tijdloze kracht die nog steeds weet te emotioneren.” (****, NRC); “Ook na 50 jaar nog opwindend…een meesterwerk, de onweerstaanbare combinatie van de genieën…” (Parool); "Prachtmusical…” (*****, Cinema.nl); “Het weerzien met deze film, nu op groot doek, prachtig gerestaureerd en in de juiste verhouding en grootte, was dus een zeer speciale ervaring. Eentje die niet alleen verklaard kan worden door hoe mooi die restauratie is gelukt, waardoor de kleuren en emoties van het scherm spatten als nooit tevoren sinds de oorspronkelijke roulatie van de film begin jaren zestig. Zowel de 70mm-versie die in EYE in Amsterdam te zien is als de digitale print die in selecte filmhuizen in het land draait, is exquis.” (*****, Filmtotaal); “…een van de meest geweldige films aller tijden…absoluut een film die je gezien moet hebben…‘West Side Story’ mag terecht dé nummer één musical aller tijden genoemd worden.” (*****, Cinemagazine); “Perfecte verfilming …” (*****, Veronica magazine); “Dit is een film die u gezien moet hebben.” (****, TV-Krant); **** (Film.nl)

Nog maar een keer gekeken.

Waardering verhoogd naar 5*

Ik ben iets meer van de musicals van bijvoorbeeld Minnelli en Donen, maar ook namens mij een goede score voor West Side Story.

De film vloog ondanks de vrij lange speelduur voorbij.

Het hoogtepunt voor mij was het nummer America, dat nog steeds enorm relevant en actueel is.

Deze film wordt op 23 juni in Koninklijk Theater Carré (Amsterdam) vertoond met live muziek van het Radio Filharmonisch Orkest! Zie hier voor meer info: Holland Festival - hollandfestival.nl