Joy (2015)

"The world doesn't owe you a thing."

Tja, David O. Russell maakt wederom een film met alle bekende ingrediënten en vaste acteurs. Normaal gesproken levert het iets degelijks op, maar zijn trucje lijkt inmiddels achterhaald te zijn.

Ik heb nog nooit van de naam Joy Mangano gehoord, maar blijkbaar zit ze achter een hoop succesvolle producten waarmee Tel Sell zenders graag op de proppen komen. Al begrijp ik dat O. Russell ervoor gekozen heeft om - losjes - de waargebeurde feiten te behouden en het verhaal naar zijn eigen hand te zetten. Helaas weet hij er niets bijzonders van te maken.

'Joy' leunt te nadrukkelijk op de Amerikaanse droom; een doodnormale vrouw die ondanks vele tegenslagen toch de top kan bereiken. Op zich een aardige opzet, maar de uitwerking is erg stuurloos te noemen. Met name in de eerste helft slingert de film alle kanten op, alsof er geen maat gehouden kan worden qua genres en vanuit een vertelperspectief. Hierdoor wordt het al gauw een rommelig en bovenal langdradig geheel.

Je krijgt wel een leuk kijkje achter de schermen hoe het eraan toegaat betreffende het ontwikkelen en aanprijzen van dergelijke huis-tuin-en-keuken producten. Daarbij portretteert Jennifer Lawrence een gedegen protagoniste die je als kijker leidt door dit wereldje. Jammer genoeg willen de overige personages maar niet beklijven en worden ze te overdreven neergezet. Wat dat betreft zijn Bradley Cooper en Robert De Niro amper van toegevoegde waarde.

Al met al een gelaten drama dat nauwelijks kan intrigeren, zonde.

Dikke 2,0 sterren.

Niet onaardig. Wel typisch Russel, erg licht maar vermakelijk. En sommige scènes met fijne muziek maken net dat beetje extra. Het is ook wel leuk de geschiedenis rond teleshopping te zien en dat wereldje, vooral hoe dat in de studio gaat. De humor is wel een minpunt en slaat eigenlijk altijd mis. Of het nu dat gedoe met die ex is, of met papa DeNiro, grappig is het nergens. Pijnlijk eerder. Zoals ook de meeste bijrollen nergens bijzonder zijn, ondanks enkele bekende koppen die worden gebruikt. Nee, de enige echte reden voor deze film is een sterke Lawrence, die weliswaar haar huilbuien heeft maar je als kijker wel meeneemt in haar gedachtewereld en gemoedstoestand. Je voelt gewoon dat ze hard werkt, het zwaar heeft, opluchting kent of wat dan ook. Vooral dat éne shot als ze op de schietbaan een paar kogels afvuurt. Dat gif in haar ogen is fantastisch. Ongetwijfeld een nominatie voor de Oscars, al is het maar dat die categorie vaak dun bezaaid is. 3,0*.

Niet zo sterk als de voorgaande samenwerkingen tussen Russel en Lawrence, maar wel nog steeds een erg vermakelijke film. Het verhaal hakkelt hier en daar en dat is jammer, maar mede door de interessante karakters is de film wel boeiend. Lawrence is weer erg sterk, alleen oogt ze qua uiterlijk te jong voor het karakter. De toon van de film en de sfeer is wel weer erg goed, zoals vaak bij David O. Russel. En visueel is het uitstekend neergezet.

3.5*

Deze film voldoet aan alle criteria die een voorspelbare film bezit. Vechten om het hoofd boven water te houden. Dan gaat het super goed. En ineens gaat het weer slecht (patenten gejat en oma overlijdt), moet weer vechten om te overleven, maar dan uiteindelijk komt het toch goed.
Met het plotselinge overlijden van oma probeerden ze nog iets onverwachts er in te stoppen. Het was wel onverwachts, maar dat is ook logisch als je totaal niet laat zien dat oma ziek was, of dat ze op het punt van overlijden staat. Zo kan ik ook wel iets onverwachts in een film stoppen... Laat gewoon een random persoon overlijden. Vervolgens wordt er ook nog eens niks tot heel weinig mee gedaan, terwijl oma wel een grote invloed heeft gehad op Joy en de hele familie.

Goed de gehele marketing en de rare familie waren wel leuk om te zien. Ook zaten er zeker wat leuke momenten in en acteert Lawrence erg sterk. Echter het verhaal en de spanning waren niet goed genoeg, mede door het hoge voorspelbaarheidsgehalte, waardoor de film gewoonweg niet leuk genoeg is, naar mijn mening. Een film die ik 1x kijk en eigenlijk al vergeten ben als ik de bioscoop uitloopt.

David O. Russell scoorde in totaal 25 Oscar nominaties met zijn laatste drie films. Hij wist in iedere film een bepaald ritme/gevoel toe te voegen dat weinig anderen konden. Een gevoel dat vaak gevonden werd in de montage en ervoor zorgde dat zijn films grappig en emotioneel waren, maar ook diepgang hadden. Zijn nieuwste film lijkt net zo ongebalanceerd te zijn als het leven van het titelpersonage in de film. Joy is ‘all over the place’, maar wordt gelukkig samen gehouden door misschien wel de grootste vrouwelijke ster van het moment: Jennifer Lawrence. Haar prestatie, terecht genomineerd voor een Oscar, laat zien dat ze zelfs in een film die niet perfect in elkaar zit kan stralen en in staat is zo’n film helemaal alleen op haar schouders te dragen. De reden dat Joy, ondanks de ongebalanceerde editing en matig geschreven karakters toch vrij aardig werkt, is allemaal aan haar te danken.

'Joy' Recensie - Filmtakers

Uitstekende ensemble cast! Jennifer Lawrence, Diane Ladd & Robert De Niro in één film...Briljante casting en geniale regie.

Met hetzelfde clubje als bij Silver Linings Playbook weet David O. Russel helaas niet nogmaals te emotioneren en levert hij dit keer niet de meest frisse film van het jaar af. Een beetje te mat en braafjes allemaal.

2,5*

Typisch Amerikaans succesverhaal over de realisering van de American Deam door een gescheiden, kordate huisvrouw. Dit soort verhalen interesseren mij niet erg. Ondanks de sterrencast vind ik het dan ook een weinig bijzondere film. Jennifer Lawrence komt weliswaar overtuigend over, maar of haar optreden Oscar-waardig is? Daar zet ik een vraagteken bij.

De film heeft met name bij aanvang een tragikomische insteek. De focus van de film ligt in beginsel op de uitzichtloze maar levendige thuissituatie van de hoofdpersoon. Er is financiele en emotionele crisis. Er is rumoer. Er is gekte. Er is ook een fijne focus op de familieleden die vreemd en erg aanhankelijk gedrag vertonen en een groot aandeel hebben in de bruisende sfeer.

We zijn meteen oprecht betrokken en leven mee. Bij het kijken steken plaatsvervangende vermoeidheid en ergernis de kop op. Maar ook lol en leut. De toon is goed getroffen. Het is een beloftevolle introductie in een lichtelijk absurdistisch familieleven.

Ja, de prettige en lange proloog biedt een interessant en levendig uitgangspunt voor het vervolg van de film. Meer graag!

Nee dus. Het blijft bij die intrigerende proloog. De levendigheid evolueert helaas te weinig mee in het vervolg. De film heeft daarin minder prominente aandacht voor de huisgenoten en wordt feitelijker.

Vond ik wel jammer, want uit de bijrollen was volgens mij veel meer intrigerende laag te peuren. Meer verdiepende aandacht voor de bijpersonages had de film ongetwijfeld meer blijvende kleur gegeven. Ik was bovendien wel nieuwsgierig geworden naar al die wacko gezinsleden.

Met de focus meer gericht op de levenswandel van de hoofdpersoon is het verhaal nog steeds leuk om te volgen. Minder beweging en franje en meer zakelijkheid. Nog steeds aardig kijkvoer, maar wel kijkvoer dat wat vlakker en holler aanvoelt.

Lawrence levert degelijk werk af. Degelijk, maar onpersoonlijk. Ze weet bij mij nergens een gevoelige snaar te raken. Aardige actrice, maar meer ook niet.

De bijrollen zijn best aardig, maar krijgen als gezegd weinig kans om te evolueren. Daar viel meer te halen, volgens mij.

De Niro heeft een prominente bijrol, maar valt ook niet bijzonder op. Wanneer krijgt die man weer eens een dragende dramatische rol aangeboden. Het wordt hoog tijd na al dat geneuzel in de marge van de laatste jaren.

De moeite waard door de sterke rol van Jennifer Lawrence, maar qua plot is de film aan de beperkte kant. Al te boeiend wil het ook niet worden. De sfeer is een beetje maf; het is een soort luchtig sprookje, maar de aanpak is daar eigenlijk te realistisch en te serieus voor. Regisseur David O. Russell weet het allemaal net niet interessant genoeg te maken, al zijn er zeker leuke en geslaagde momenten.

The American Dream via Tommy's Teleshopping

Een inkijkje in een best wel merkwaardige disfunctionele familie. Verder niet heel bijzonder en eigenlijk een beetje saai zelfs.

Niet meer en niet minder.

Komedie? hm.. Dat had ik niet echt door.

Beetje rare deprimerende film vol nare personen die eigenlijk stopt net als het positief wordt. .
Maar het positieve aan de film is dat het in ieder geval zeker geen conventioneel standaard rise en fall verhaaltje is.
De film begint trouwens wel ongelofelijk slecht, het eerste half uur was nauwelijks om door te komen. Daarna herpakt het zich allemaal.

Joy begint irritant. Een hoop domme karikaturale personages worden geïntroduceerd met als treurig dieptepunt de moeder van Joy die haar leven slijt met op bed zitten en TV kijken. Robert de Niro's naam doet het leuk op de poster maar zijn rol is nogal inwisselbaar. Bradley Cooper hoeft ook amper iets te doen.

Jennifer Lawrence daarentegen bewijst definitief dat ze meer kan dan met pijl en boog door het bos rennen. Over enkele decennia heeft zij de status van een Meryl Streep.

Het verhaal komt pas halverwege een beetje op gang en weet je dan best mee te slepen in de American Dream van Joy en de diverse tegenslagen die ze voor haar kiezen krijgt. Er wordt geen jaartal genoemd, maar alles in de film ademt early 90s en het is dan ook een heerlijk tijdsbeeld van een vrij ongecompliceerd decennium.

Maar de belangrijkste verdienste is dat de film laat zien dat iedereen het kan maken, als je maar goed je best doet en je door niets en niemand laat tegenhouden. In die zin is Joy best inspirerend en alleen daarom al het kijken waard.

3 sterren

Misschien wat aan de trage kant, maar uiteindelijk toch wel een leuke film om eens te zien. Dit komt vooral door de goede combinatie dramatiek/humor en de goede vertolkingen van Lawrence en Cooper. 6,5/10

Waar gebeurd.

Maar niet zoals het hier verteld wordt, kennelijk. Aan de andere kant is dat precies bij deze film iets wat me eigenlijk nauwelijks stoort, want de af en toe tenenkrommende typetjes zijn wel best scherp getroffen. Jammer wel dat de meeste acteurs niet echt heel indrukwekkend bezig zijn, met De Niro natuurlijk voorop, in de zoveelste automatische-piloot rol. Lawrence doet het dan tenminste wel goed, en Cooper is ook behoorlijk. En tsja, even los van het waarachtigheidsgehalte, is het best een leuk achter-de-schermen gedoe van de tv shopping channels waar we allemaal wel eens een uurtje of wat naar hebben gekeken. Als het daar al bij gebleven is.

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Robert De Niro...

En ook een bekende actrice Virginia Madsen...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

"Als je maar goed je best doet en je door niets en niemand laat tegenhouden."
Daar zit 'm natuurlijk de angel. Hoe leuk het voor Joy ook afloopt, je ziet eigenlijk vooral dat je meer kans hebt op een winnend lotto-lot dan at je zo'n kruisvaart zou kunnen overleven. Zelfs als doorbijter bijt je hier 9 op 10 keer in het zand. Slotsom is toch dat bijna niemand het kan maken, zie maar naar de zus (en de pa) die plots iets hadden, van 'he, dat kunnen wij toch ook?' Niet dus.

Verder vond ik het wel oké, maar niet fantastisch. Ik zag hier vooral drama in, de humor ontging me volkomen. Vond ik ook niet zo erg. Lawrence is een goede actrice. En De Niro heeft me toch weer verbaasd met deze verrassende low-key vertolking van de vader. Vond dit net een allesbehalve De Niroklus van hem.

Van Cooper zal ik helaas nooit echt fan worden. Vind 'm maar een banale, oninteressante kop hebben.

Behoorlijk vervelende film. En als ik had geweten dat het van de regisseur van Silver Linings Playbook was (met dezelfde acteurs) had ik 'm niet eens opgezet. Ik ben waarschijnlijk de enige die een hekel heeft aan Robert de Niro.

Het sfeertje was weer ongeveer hetzelfde als in Silver Linings Playbook. De karakters zijn niet leuk, en het is allemaal wat vreemd en gekkig maar ook net weer te weinig gekkig om de film echt een heel eigen gezicht te geven.

Eigenlijk is Jennifer Lawrence het enige dat het nog kijkbaar maakt, plus het stuk in het midden van de film met het verkopen van de producten op het verkoopkanaal. Had best meer uitvindingen willen zien, als ze blijkbaar zoveel verzonnen heeft, maar die weg wordt helaas niet ingeslagen. In plaats daarvan wordt er veel te veel gefocust op het gedoe met haar familie, een vreemde keuze, want op zich is het onderwerp van die teleshoppingwereld best wel leuk. Met een andere insteek en wellicht een andere regisseur was het misschien best nog iets geworden.

2,25*

Jennifer Lawrence komt er goed uit met een Golden Globe en een Oscarnominatie maar "Joy" valt uit als een al te lange film, die bepaald niet echt raakt, maar wel een inzicht geeft in de harde commerciële wereld, waarbij succes afhangt van veel inzet, volharding en de capaciteit om op zakelijk vlak even hard terug te slaan.

Wanneer je op TV een infomercial ziet voor een zwabber, sta je er niet bij stil wat daar allemaal aan voorafgaat. Joy Mangano (°1956) bedacht de superzwabber, waarna ze hemel en aarde moest bewegen om het idee verkocht te krijgen. Meer dan over huishoudelijk gereedschap gaat dit over ondernemerschap en hoeveel doorzettingsvermogen en financiële risico's er soms nodig zijn.

Jennifer Lawrence is weer op dreef als het energieke type met een doel voor ogen, al lijkt ze me stoerder dan de echte Joy. Leuke nevenrollen zijn er voor De Niro, Rossellini en Cooper. Die zus was nogal stereotiep slecht en de grootmoeder stereotiep goed. Niet erg geloofwaardig is wanneer Joy een oplichter met één gesprek weet te overtuigen om een pak geld terug te betalen. Al bij al is dit een boeiend kijkstuk met een origineel onderwerp.

Goeie film over een moeder die haar uitvinding op de markt probeert te krijgen. Simpelweg een onderhoudend en tevens waargebeurd verhaal, alhoewel het allemaal niet echt verrassend is. Het hele proces wat de vrouw doorloopt, komt prima over. Een fijne soundtrack en ook een fijne cast, maar het is Jennifer Lawrence in de titelrol die hier de film in haar eentje weet te dragen.

“Don't ever think that the world owes you anything, because it doesn't. The world doesn't owe you a thing.”

Ook de derde samenwerking tussen regisseur David O. Russell en Jennifer Lawrence levert weer een meer dan vermakelijke film op. O. Russell heeft met onder andere Three Kings, Silver Linings Playbook, The Fighter, American Hustle en nu Joy films gemaakt die verschillend zijn qua onderwerp en opzet, maar ook veel gemeen hebben.

De films van O. Russell zijn altijd bijzonder sfeervol door de schitterende cinematografie, vlotte montage, het aangename tempo, de herkenbare personages en de passende muziek. Zelfs films over de Irak-oorlog, twee mentaal en psychisch gebroken mensen en boksen hebben bij O. Russell een luchtige en positieve vibe. Ook Joy is in alles weer een echte O. Russell film. Lawrence speelt Joy, een vrouw vol met ideeën maar ook met een nogal aparte gezinssituatie. Lawrence weet moeiteloos de kijker in te pakken met haar charismatische en gepassioneerde acteerwerk. Joy heeft een revolutionaire mop uitgevonden en wil deze aan de man/vrouw brengen. Geldproblemen, louche zakenmensen, Tell Sell reclames, patent discussies, contract disputen en persoonlijk leed, het komt allemaal voorbij. Maar de film behoudt (met uitzondering van één of twee scènes) ten alle tijden zijn luchtige toon. Wanneer Bradley Cooper ten tonele verschijnt komt er wat meer focus en wordt het ook echt een film over Joy, en haar lange weg naar de top.

Redelijk.

Niet geweldig goed allemaal, net zoals in Silver Linings Playbook bevat ook Joy een aantal karikaturen en 'gekke' personages. Dat is dan vaak hit-or-miss, in vergelijking met de bovenvermelde film is het hier iets te vaak miss.

Maar al bij al gaat de speelduur toch gestaag om, Jennifer Lawrence doet het best oké, al heb ik het gevoel dat ik bij haar nu alles wel gezien heb - ik ben benieuwd of ze in de toekomst nog kan verrassen. Verder enkele bekende gezichten in de bijrollen - Bradley Cooper en Robert De Niro lijken de vaste waarden van regisseur David O. Russell. Beiden hebben wat nietszeggende rolletjes.

Qua toon blijft Russell niet steeds consequent, ik weet eigenlijk nog altijd niet of het nu een feelgoodfilm moet zijn. Daarvoor bevat het toch iets te veel aparte scènes met tegenslagen, het nogal abrupte einde verandert daar m.i. niet veel meer aan.

3

Oké.

Ik ken Russell eigenlijk meer van zijn aparte woede-uitbarstingen dan van zijn films, en ik neem aan dat dat voor menig filmliefhebber hetzelfde is. Veel heb ik namelijk nog niet van hem gezien, en Joy keek ik ook niet omdat hij het had gemaakt. Nee, ik keek deze film gewoon doodleuk voor Lawrence, die ik erg graag zie acteren.

Voor iemand die op dat moment 25 was straalt ze dan ook behoorlijk, want haar acteertalent valt vanaf de eerste minuten al te merken in een film die zich uitstrekt over een totale duur van 120 minuten. Aangezien het een biografie is die als doel heeft te inspireren is die speelduur dan ook gerechtvaardigd, en Joy weet alle minuten te benutten, al voelt de introductie gedurende het eerste halfuur wel wat lang aan.

Wat ik vooral mis is meerwaarde vanuit de regie. De kleuren zijn fris, de inrichting voldoende, maar dit moet wel een film zijn waarin ik de hele film lang de gedachte had die "hoe zou het eruit zien als ze net wat meer inspanning hadden gedaan" luidt. Zeker de allereerste scene had veel beter gewerkt als bijvoorbeeld een lange take, maar Russell moet er weer nodig in knippen.

Verder vond ik het ook allemaal iets te afstandelijk om te raken of te charmeren. Het acteerwerk is goed, maar de personages missen toch wat persoonlijkheid en vorm (buiten Lawrence om) om sympathie op te wekken. Echte chemie voelde ik dan ook niet, terwijl Cooper en Lawrence juist een sterk duo kunnen vormen. Het voelt aan alsof Russell de twee gewoon aan boord nam en daarmee klaar dacht te zijn, maar het tegendeel is waar.

Het kijkt best aardig weg en elke minuut draagt wel bij aan het verhaal. Verder ook positief verrast door de sterke combinatie tussen drama en komedie, die samen erg in balans blijven. Hierdoor laat Russell zich nooit te veel gaan. Anderzijds vond ik het allemaal ook wel kaal, waarmee ik bedoel dat het me met hetzelfde gevoel achterliet die ik had toen ik de film startte: niets.

Leuk als portretten van een ambitieuze vrouw die weet wat ze wil en van een dysfunctionele familie (soms op het randje van karikaturaal), matig als drama, ondanks het geïnspireerde spel van Jennifer Lawrence – het raakt mij persoonlijk niet genoeg om het doorzettingsvermogen en de wilskracht van het titelpersonage invoelbaar te maken en een gevoelige snaar te laten raken. De vele grote namen in de bijrollen voelen daardoor ook een beetje onderbenut aan, alsof je daarvoor ook wel minder bekende (en minder goede) acteurs en actrices had kunnen gebruiken als die rollen toch niet zoveel impact in het geheel hebben.

Het grootste deel van de film is eigenlijk iedereen rond Joy die zegt dat ze het niet kan, niet goed doet, niet mag dromen, haar probeert te bedriegen, ... Veel 'joy' is er niet te bespeuren in deze Joy. Het genre zegt hier 'Biografie/Komedie', maar van komedie is weinig te bespeuren. Pas als Bradley Cooper in beeld komt valt het nog wat mee, omdat Jennifer Lawrence dan ook meer schittert. Het werd haar 4e Oscarnominatie, al verbleekt deze prestatie toch wel tegenover de 3 vorige films waar ze een nominatie voor kreeg. Het bracht haar wel een 3e Golden Globe op. Geen idee wat de insteek is van deze film. Want de zo gezegde boodschap dat iedereen het kan maken, komt er alvast niet uit. Eerder geluk hebben dat je van iedereen tegenwind krijgt.

“Inspired by the stories of Brave Women”, waarbij je je meteen afvraagt waarom het verhaal is geschreven en geregisseerd door een man?! Joy [Jennifer Lawrence] is een intelligente, hoogopgeleide jonge vrouw die er mede door toedoen van haar moeder [Virginia Madsen] en haar vader [Robert De Niro] onvoldoende vertrouwen heeft om een succesvolle carrière na te streven. Aangespoord door haar oma [Diana Ladd] en haar beste vriendin [Dascha Planco] besluit ze de touwtjes toch in eigen handen te nemen wanneer ze een zelfwringende zwabber op de markt wil brengen. Eerst vertrouwt ze op de adviezen van haar vaders nieuwe vriendin Trudy [Isabella Rossellini] en weet ze de koning van televisieverkoper Neil Walker [Bradley Cooper] zover te krijgen om haar product te omarmen, maar door schade en schande wordt ze wijzer. Lawrences spel is vrij eendimensionaal waardoor haar persoonlijke ontwikkeling niet helemaal overtuigt. De aantrekkelijke en goed presterende ondersteunende cast maakt veel goed. Datzelfde geldt voor O’Russells scenario dat een prettige en knappe mix is van inspirerend drama en familiekomedie.

Joy is een biografie die me op geen enkele manier wist te raken. Alles voelde gevoelloos aan en het leek alsof er ook niemand in de film zin had om er iets moois van te maken. Los daarvan duurt het voor je gevoel dan ook allemaal veel te lang.

American dream come true. Lawrence speelt sterke rol als lid van een gezin/familie in de verkeerde positie..ipv kind en echtgenote is ze ouder en verzorger. Mooi om te zien hoe ze door de stimulans van haar grootmoeder haar innerlijke kind met haar dromen vorm begint te geven, ondanks dat haar familie letterlijk tegenover haar staat. You need to be tough to make it in the world of business.

Ik verwachte echt een fantastische film, maar dat viel toch behoorlijk tegen… De reden dat ik hoge verwachtingen had was omdat Jennifer Lawrence erin speelt, samen met Bradley Cooper en Robert De Niro. De omschrijving van de film was kort maar krachtig op IMDB en na het lezen daarvan had ik nog altijd geen flauw idee waar de film over zou gaan. Het blijkt dus te gaan om de ontdekking van een dweil – blijkbaar een hele beroemde dweil – en daarover is dus een film gemaakt. Joy (Lawrence) is namelijk de bedenker ervan. Maar deze film… nee, die was het niet voor mij. Sowieso snapte ik helemaal niks van het begin, het was allemaal erg verwarrend en ik vroeg me echt af waar dit heen moest gaan. Ik heb nog getwijfeld de film niet uit te kijken. Dit heb ik uiteindelijk niet gedaan, en de film werd later – gelukkig! – nog een beetje beter, interessanter en begrijpelijker. Maar al met al denk ik niet dat je iets mist als je Joy niet kijkt.