Joy (2015)

Vanaf 7 januari 2016 in de bioscoop (20th Century Fox)

Over het leven van Joy Mangano. Interessant (?).

Krijg er een beetje huil of ik schiet gevoel van.

Nope.

Toch nog wel een redelijk geslaagde film. Het heeft zo zijn charme, vooral in het begin waarbij de familie en het gezin centraal staat. De dynamiek en de onderliggende relaties en banden zijn erg humoristisch. Helaas verschuift de film daarna bijna volledig naar de hoofdpersoon en haar uitvinding. Het verhaal rondom de marketing vond ik nog wel interessant, met name door de intrede van Bradley Cooper. Daarna zwakt het allemaal erg af en gaat de film als een nachtkaars uit. Erg jammer want het eerste uur vond ik geweldig, daarom toch 3*.

De Niro valt trouwens positief op in zijn bijrol! Net als in Silver Linings Playbook

Kapitalisme is actie. Uitstekende spannende en boeiende film. Jennifer Lawrence speelt weer zo geweldig!

"The world doesn't owe you a thing."

Tja, David O. Russell maakt wederom een film met alle bekende ingrediënten en vaste acteurs. Normaal gesproken levert het iets degelijks op, maar zijn trucje lijkt inmiddels achterhaald te zijn.

Ik heb nog nooit van de naam Joy Mangano gehoord, maar blijkbaar zit ze achter een hoop succesvolle producten waarmee Tel Sell zenders graag op de proppen komen. Al begrijp ik dat O. Russell ervoor gekozen heeft om - losjes - de waargebeurde feiten te behouden en het verhaal naar zijn eigen hand te zetten. Helaas weet hij er niets bijzonders van te maken.

'Joy' leunt te nadrukkelijk op de Amerikaanse droom; een doodnormale vrouw die ondanks vele tegenslagen toch de top kan bereiken. Op zich een aardige opzet, maar de uitwerking is erg stuurloos te noemen. Met name in de eerste helft slingert de film alle kanten op, alsof er geen maat gehouden kan worden qua genres en vanuit een vertelperspectief. Hierdoor wordt het al gauw een rommelig en bovenal langdradig geheel.

Je krijgt wel een leuk kijkje achter de schermen hoe het eraan toegaat betreffende het ontwikkelen en aanprijzen van dergelijke huis-tuin-en-keuken producten. Daarbij portretteert Jennifer Lawrence een gedegen protagoniste die je als kijker leidt door dit wereldje. Jammer genoeg willen de overige personages maar niet beklijven en worden ze te overdreven neergezet. Wat dat betreft zijn Bradley Cooper en Robert De Niro amper van toegevoegde waarde.

Al met al een gelaten drama dat nauwelijks kan intrigeren, zonde.

Dikke 2,0 sterren.

Niet onaardig. Wel typisch Russel, erg licht maar vermakelijk. En sommige scènes met fijne muziek maken net dat beetje extra. Het is ook wel leuk de geschiedenis rond teleshopping te zien en dat wereldje, vooral hoe dat in de studio gaat. De humor is wel een minpunt en slaat eigenlijk altijd mis. Of het nu dat gedoe met die ex is, of met papa DeNiro, grappig is het nergens. Pijnlijk eerder. Zoals ook de meeste bijrollen nergens bijzonder zijn, ondanks enkele bekende koppen die worden gebruikt. Nee, de enige echte reden voor deze film is een sterke Lawrence, die weliswaar haar huilbuien heeft maar je als kijker wel meeneemt in haar gedachtewereld en gemoedstoestand. Je voelt gewoon dat ze hard werkt, het zwaar heeft, opluchting kent of wat dan ook. Vooral dat éne shot als ze op de schietbaan een paar kogels afvuurt. Dat gif in haar ogen is fantastisch. Ongetwijfeld een nominatie voor de Oscars, al is het maar dat die categorie vaak dun bezaaid is. 3,0*.

Op zich een goeie rol van Lawrence, maar het boeide me allemaal toch te weinig. Ook vond ik het begin heel erg rommelig, met veel teveel personages. Waarom niet meteen focussen op Joy's 'struggle for success'?

Tegenvaller toch wel, gedoe rond een tv soap en telsell, verder een wat eigenaardige familie.

Je verwacht meer vuurwerk. Lawrence acteert wel goed, maar haar personage komt in het rommelige en warrige scenario niet echt uit de verf. Cooper lijkt aan de Prozac en de oude de Niro zie ik liever in "The Intern". Na afloop ook wat matte reacties, jammer.

Niet zo sterk als de voorgaande samenwerkingen tussen Russel en Lawrence, maar wel nog steeds een erg vermakelijke film. Het verhaal hakkelt hier en daar en dat is jammer, maar mede door de interessante karakters is de film wel boeiend. Lawrence is weer erg sterk, alleen oogt ze qua uiterlijk te jong voor het karakter. De toon van de film en de sfeer is wel weer erg goed, zoals vaak bij David O. Russel. En visueel is het uitstekend neergezet.

3.5*

Deze film voldoet aan alle criteria die een voorspelbare film bezit. Vechten om het hoofd boven water te houden. Dan gaat het super goed. En ineens gaat het weer slecht (patenten gejat en oma overlijdt), moet weer vechten om te overleven, maar dan uiteindelijk komt het toch goed.
Met het plotselinge overlijden van oma probeerden ze nog iets onverwachts er in te stoppen. Het was wel onverwachts, maar dat is ook logisch als je totaal niet laat zien dat oma ziek was, of dat ze op het punt van overlijden staat. Zo kan ik ook wel iets onverwachts in een film stoppen... Laat gewoon een random persoon overlijden. Vervolgens wordt er ook nog eens niks tot heel weinig mee gedaan, terwijl oma wel een grote invloed heeft gehad op Joy en de hele familie.

Goed de gehele marketing en de rare familie waren wel leuk om te zien. Ook zaten er zeker wat leuke momenten in en acteert Lawrence erg sterk. Echter het verhaal en de spanning waren niet goed genoeg, mede door het hoge voorspelbaarheidsgehalte, waardoor de film gewoonweg niet leuk genoeg is, naar mijn mening. Een film die ik 1x kijk en eigenlijk al vergeten ben als ik de bioscoop uitloopt.

David O. Russell scoorde in totaal 25 Oscar nominaties met zijn laatste drie films. Hij wist in iedere film een bepaald ritme/gevoel toe te voegen dat weinig anderen konden. Een gevoel dat vaak gevonden werd in de montage en ervoor zorgde dat zijn films grappig en emotioneel waren, maar ook diepgang hadden. Zijn nieuwste film lijkt net zo ongebalanceerd te zijn als het leven van het titelpersonage in de film. Joy is ‘all over the place’, maar wordt gelukkig samen gehouden door misschien wel de grootste vrouwelijke ster van het moment: Jennifer Lawrence. Haar prestatie, terecht genomineerd voor een Oscar, laat zien dat ze zelfs in een film die niet perfect in elkaar zit kan stralen en in staat is zo’n film helemaal alleen op haar schouders te dragen. De reden dat Joy, ondanks de ongebalanceerde editing en matig geschreven karakters toch vrij aardig werkt, is allemaal aan haar te danken.

'Joy' Recensie - Filmtakers

De film op zich is zeker geen Oscarmateriaal, maar de vertolking van Lawrence is toch weer sterk en verdient de nominatie voor beste actrice. Extra punt voor de soap waar de personages soms naar keken. Danica en Clarinda waren fantastisch.

3,5/5

De drama rondom de verkoop van moppen: bestaat er een truttiger onderwerp? De geoliede tandem Russell-Lawrence-Cooper wil er niets van weten en presenteert het verhaal zo spannend als een epische bokswedstrijd. Dorky humor, zwaar drama, intense close-ups, zwierig camerawerk, sterke karakters, verrassingen alom; Joy is een feest om naar te kijken.

En daarmee levert het trio de derde knaller op rij af. Bradley Cooper neemt ditmaal een iets bescheidener rol voor zijn rekening, maar de wisselwerking tussen David O. Russell en Jennifer Lawrence spat de volle twee uur van het scherm. De rol sluit dan ook nauw aan bij Jennifers eigen carrière: een jonge vrouw die droomt van een mooi leven maar ondertussen van iedereen kritiek ontvangt. Een verhaal over vechten voor je idealen, laat dat maar aan Jennifer over.

Ze lacht, huilt, explodeert, flirt met de camera, maar bovenal straalt ze een zelfverzekerdheid uit waar maar weinig acteurs aan kunnen tippen. David O. Russell benut die potentie (opnieuw) volledig en laat de film bijna volledig door haar dragen.

En túúrlijk weet je dat Joy uiteindelijk als winnaar uit de bus komt, maar de weg ernaartoe is puur genieten. Laat die prijzen maar komen, they did it again.

Uitstekende ensemble cast! Jennifer Lawrence, Diane Ladd & Robert De Niro in één film...Briljante casting en geniale regie.

Fijn om DeNiro weer eens in een goede film en leuke rol te zien. Was alweer even geleden.

Met hetzelfde clubje als bij Silver Linings Playbook weet David O. Russel helaas niet nogmaals te emotioneren en levert hij dit keer niet de meest frisse film van het jaar af. Een beetje te mat en braafjes allemaal.

2,5*

Leuk filmpje, wel een simpel en voorspelbaar verhaal maar er wordt leuk gespeeld wat een hoop goed maakt. Het onderwerp (het verkopen van de miracle mop) is op zich niet heel erg boeiend maar het is weer eens wat anders. Verder niet zo bijzonder.

Jammer weer dat de synopsis hier op moviemeter wederom het hele verhaal verklapt. Echt een spoiler! Het is niet de eerste en vast ook niet de laatste keer dat dat gebeurd! Kan daar niet iets aan gedaan worden?

Jamannekes, dat is mijn ding toch niet ze.

Moest ik wat moe zijn ik zou hier in slaap vallen, ze acteren wel goed maar ik vind de film echt saai, niet boeiend ook.

ik heb me niet verveeld, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Te druk (zeker het begin), te veel feelgood (die loodgieter!), te veel met de haren erbij gesleepte personen, te ongeloofwaardig (tellsell live uitgezonden?!). Kortom, af en toe een kromme teen.

“Don’t ever think that the world owes you anything, because it doesn’t.”

Ook de derde samenwerking tussen regisseur David O. Russell en Jennifer Lawrence levert weer een meer dan vermakelijke film op. O. Russell heeft met onder andere Three Kings, Silver Linings Playbook, The Fighter, American Hustle en nu Joy films gemaakt die verschillend zijn qua onderwerp en opzet maar ook veel gemeen hebben. De films van O. Russell zijn altijd bijzonder sfeervol door de mooie cinematografie, snelle montage, het aangename tempo, herkenbare personages en de passende muziek. Zelfs films over de Irak-oorlog, twee mentaal en psychisch gebroken mensen en boksen hebben bij O. Russell een luchtige en positieve vibe.

Ook Joy is in alles weer een echte O. Russell film. Jennifer Lawrence speelt Joy, een vrouw vol met ideeën maar ook met een nogal aparte gezinssituatie. Lawrence laat weer zien het grootste acteertalent van haar generatie te zijn en ze weet moeiteloos de kijker in te pakken met haar charismatische en gepassioneerde acteerwerk. Joy heeft een revolutionaire mop uitgevonden en wil deze aan de man/vrouw brengen. Geldproblemen, louche zakenmensen, Tell Sell reclames, patent discussies, contract disputen en persoonlijk leed, het komt allemaal voorbij maar de film behoudt (met uitzondering van één of twee scènes) ten alle tijden zijn aangenaam luchtige toon. De film begint wat chaotisch maar de introductie van de verschillende familieleden is wel bijzonder vermakelijk. Wanneer Bradley Cooper verschijnt komt er wat meer focus en wordt het echt een film over Joy en haar lange weg naar de top. Naast Lawrence en Cooper is ook De Niro weer van de partij en wat een geïnspireerde rol van de acteergrootheid. Heerlijk om te zien. Joy is wat chaotisch en onsamenhangend maar eindigt op een (hoe kan het ook anders) positieve noot en is wel een echte O. Russell film. Een sfeervolle en aangename kijkervaring met een glansrol van Lawrence.

Oké. . In het begin dat ik.. wat heb ik Nu weer voor een saaie film opgezet.. maar het is echt wel een leuke film.. echt een dame die laat zien dat als je in jezelf blijft geloven en blijft knokken dat je het kan! Dus leuke film om te kijken.

Niet echt een verhaal dat me aansprak, maar uiteindelijk wel een stuk vermakelijker dan ik vreesde. Het hele verhaal van Joy Mangano wordt gepresenteerd als een soort sprookje van een doodnormale vrouw die het succesvol opneemt tegen keiharde zakenmensen, en zo'n underdogverhaal is vaak wel aanstekelijk. Het duurt wel even voor de film echt deze richting inslaat. Het eerste deel is nogal chaotisch. In een poging af te wijken van een standaard biopic-formule poogt de film maf, energiek en grappig te zijn, maar ik vond het vooral vermoeiend eigenlijk. Ook omdat al die maffe personages gewoon niet echt leuk zijn. Uiteindelijk draait in de film ook alles om Joy, en Lawrence is (ondanks dat ze eigenlijk een jaar of vijf te jong is) gelukkig de aangewezen actrice om haar personage de moeite waard te maken. Bepaald geen rol voor een lichtgewicht. Uiteindelijk neemt ze de hele film eigenlijk op sleeptouw met een erg sympathieke en over het algemeen ook erg indrukwekkende vertolking. Ik was een beetje bang voor wat te veel drama en excentriciteit in haar rol, maar daar is hier geen sprake van. Ze geeft karakter aan een film die verder soms wat onoprecht overkomt. Eigenlijk vind ik Russells films maar zelden echt leuk. 2.5*.

Leuk gebrachte tragi komedie.

Mede door het komische tintje wat aan de film wordt gegeven wordt "Joy" geen taaie hap.

Jennifer Lawrence vertolkt volwassen genoeg de rol van Joy Mangano, de uitvindster wiens pad naar succes zeker niet zonder tegenslagen bereikt wordt. Haar moeilijke thuis situatie, de merkwaardige verstandhouding met haar ouders en het verraad in de keiharde zakenwereld worden allemaal belicht.

Ook weer een prima rol van Robert de Niro als aparte vader.

3.5*

met alle respect.....maar dit is toch (zeker de eerste 20 min) een absolute b film?, waarin Lawrence en de niro verdwaald lijken, Lawrence tilt de film in het tweede deel naar een redelijk zeker niet goed nivo....pffff tegenvaller

Het "The American Dream" verhaal verviel te veel in herhaling. Het werd verteld door middel van een onevenwichtig, te hectisch, melodramatisch en tragikomische biografie van een doorzettende zakenvrouw, in de vorm van een kapitalistisch sprookje. Helaas was het allemaal, zoals ik eerder schreef, teveel een herhaling van zetten en 'n spagaat tussen ongewoon en alledaags. Bovendien kwam de droog bedoelde humor niet bij aan en ontbeerde het verhaal spanning en intensiteit. De cast speelde excellent en de soundtrack klonk aanstekelijk.

Typisch Amerikaans succesverhaal over de realisering van de American Deam door een gescheiden, kordate huisvrouw. Dit soort verhalen interesseren mij niet erg. Ondanks de sterrencast vind ik het dan ook een weinig bijzondere film. Jennifer Lawrence komt weliswaar overtuigend over, maar of haar optreden Oscar-waardig is? Daar zet ik een vraagteken bij.

De film heeft met name bij aanvang een tragikomische insteek. De focus van de film ligt in beginsel op de uitzichtloze maar levendige thuissituatie van de hoofdpersoon. Er is financiele en emotionele crisis. Er is rumoer. Er is gekte. Er is ook een fijne focus op de familieleden die vreemd en erg aanhankelijk gedrag vertonen en een groot aandeel hebben in de bruisende sfeer.

We zijn meteen oprecht betrokken en leven mee. Bij het kijken steken plaatsvervangende vermoeidheid en ergernis de kop op. Maar ook lol en leut. De toon is goed getroffen. Het is een beloftevolle introductie in een lichtelijk absurdistisch familieleven.

Ja, de prettige en lange proloog biedt een interessant en levendig uitgangspunt voor het vervolg van de film. Meer graag!

Nee dus. Het blijft bij die intrigerende proloog. De levendigheid evolueert helaas te weinig mee in het vervolg. De film heeft daarin minder prominente aandacht voor de huisgenoten en wordt feitelijker.

Vond ik wel jammer, want uit de bijrollen was volgens mij veel meer intrigerende laag te peuren. Meer verdiepende aandacht voor de bijpersonages had de film ongetwijfeld meer blijvende kleur gegeven. Ik was bovendien wel nieuwsgierig geworden naar al die wacko gezinsleden.

Met de focus meer gericht op de levenswandel van de hoofdpersoon is het verhaal nog steeds leuk om te volgen. Minder beweging en franje en meer zakelijkheid. Nog steeds aardig kijkvoer, maar wel kijkvoer dat wat vlakker en holler aanvoelt.

Lawrence levert degelijk werk af. Degelijk, maar onpersoonlijk. Ze weet bij mij nergens een gevoelige snaar te raken. Aardige actrice, maar meer ook niet.

De bijrollen zijn best aardig, maar krijgen als gezegd weinig kans om te evolueren. Daar viel meer te halen, volgens mij.

De Niro heeft een prominente bijrol, maar valt ook niet bijzonder op. Wanneer krijgt die man weer eens een dragende dramatische rol aangeboden. Het wordt hoog tijd na al dat geneuzel in de marge van de laatste jaren.

Lawrence speelt de sterren van de hemel en een dergelijk verhaal spreekt me sowieso wel aan; ik bewonder het doorzettingsvermogen van zulke mensen wel. De film heeft een luchtige toon die voorkomt dat alle tegenslag zwaarmoedig aanvoelt en het gebruik van de soapscènes tussendoor zorgt voor een komische noot, zonder dat het echt overhelt naar de komediekant. Ik had in het begin een beetje het gevoel naar een serieuzere variant op Bridget Jones te kijken, maar dan zonder alle liefdesperikelen.

Het script is hier en daar misschien wat rommelig en een voiceover door een persoon die halverwege het verhaal overlijdt maar doorbabbelt tot de eindconclusie vind ik geen sterke zet. Dat geldt ook voor die laatste scene waarin snel nog even een inmiddels succesvolle Joy wordt getoond die anderen een zelfde kans geeft als zij destijds kreeg; je zou er bijna door gaan vermoeden dat de werkelijkheid misschien een minder sympathieke verschijning zou laten zien. Maar goed, kleine minpuntjes in een verder ongecompliceerd feelgood-drama waar ik erg van heb genoten.