Howards End (1992)

Een kostuumdrama van bijna 2,5 uur, dat toch de moeite waard is? Jazeker, deze film naar het klassieke verhaal van Forster wordt prachtig gedragen door Redgrave en Thompson (die hiervoor een Oscar kreeg). Slechts het einde was wat plots.

3,5*.

Redelijk kostuumdrama

Hoewel het verhaal genoeg biedt (de denkwijzes van de verschillende sociale lagen worden aardig in beeld gebracht), voelt het wat mager aan gezien de (te lange) speelduur. De film kent daardoor een aantal lome momenten.

Het verhaal richt zich ook wat te veel op de minst interessante (maar zoiets is heel subjectief, uiteraard) personages.

Over het acteerwerk kan ik vrij weinig klagen. Het is wel niet altijd mijn ding daar het naar het theatrale neigt. De uitschieter voor mij is Samuel West, en geen grote naam a la Anthony Hopkins of Emma Thompson.

Wat uiteraard belangrijk is in een kostuumdrama is de aankleding. Ook daar valt niets negatief over te zeggen. De kostuums, de decors, de locaties, de muziek,.. Op dat vlak is Howards End puur genieten.

3

Prachtige film waarin het testament mbt een huis niet wordt opgevolgd door de familie. Een kostuumdrama met een mooi verhaal waarin meer dan genoeg gebeurd. Uitstekend acteerwerk en de film ziet er prachtig uit met mooie locaties, kostuums en mooie muziek van Richard Robbins. Hetzelfde team zou een jaar later het nog iets betere The Remains of the Day maken.

Boh, een (te) lang kostuumdrama waar de relaties tussen de verschillende klasses in Engeland onder de loep genomen worden. Het was bij vlagen interessant. Het had ook solide acteerwerk, maar overall gezien toch erg soaperig.

Lang niet op het niveau van "Remains of the Day" maar toch een keurige film over de rijke bourgeoisie van een paar eeuwen geleden, waarvan Britten het pattent hebben om dergelijke intriges van romantiek, naijver, standenonderscheid e.d. in een aanvaardbare film te gieten. Een degelijk script en, gelet op de cast, kon ook het acteerwerk niet achterwege blijven.

De film verhaalt over de zusters Schlegel. Helen wordt afgewezen door de jongste zoon van de Wilcox-familie, Margaret blijft echter bevriend met Mevrouw Wilcox. Een tijdje na de dood van mevrouw Wilcox vraagt meneer Wilcox Margaret ten huwelijk. Helen wil dat meneer Wilcox het arme koppel Bast helpt en zorgt voor nogal wat commotie in de familie...

Emma Thompson zette een leuke Margaret neer, haar positiviteit deed me een beetje aan mijn moeder denken. Daarnaast ook Anthony Hopkins (in een totaal andere rol als Hannibal Lecter) en een jonge Helena Bonham Carter voor de Tim Burton-films.

Ondanks dat het zo'n lange film was voelde het tempo soms wat te gehaast aan. Bepaalde dingen lijken zo heel plotseling te gebeuren, bijvoorbeeld Mr. Wilcox die met Ms. Schlegel wil trouwen. Het huis Howards End was als het ware een MacGuffin. Het verhaal speelt zich er nauwelijks en we krijgen het interieur niet eens volledig te zien, maar toch speelt het een beslissende rol in het verhaal.

De film was weer prachtig opgenomen. Heerlijke Britse setting met upper-class-taferelen die doen denken aan vroege Hitchcock's zoals Rebecca. Ook erg mooie muziek van Richard Robbins.

Hoewel Howards End het zeker wint qua sfeer, was The Remains of the Day toch wat sterker qua inhoud. Bovendien kwamen Hopkins en Thompson daarin ook beter tot hun recht. Howards End voelt meer aan als een subliem geschoten soap. Desalniettemin weer heerlijk ontsnapt aan het heden met dit mooie kostuumdrama van James Ivory.

Vrij duidelijk een boekverfilming, met die tijdssprongen en missende karakteruitdieping (omdat alles van het verhaal nu eenmaal verteld moet worden), waardoor sommige ontwikkelingen nogal merkwaardig in het luchtledige hangen. Dat begint al vrij snel met de verloving > toch geen verloving van Helen. Maar het sterkste komt het aan het licht wanneer Mr. Wilkox en Margareth zich ineens blijken te gaan verloven. In niets passen deze personages bij elkaar, sowieso zijn al die Wilkoxen onuitstaanbaar. Margareth verliest hiermee het beetje substantie dat ze als personage had opgebouwd. De ontwikkelingen helemaal aan het eind zijn ook bepaald niet sterk geschreven, inderdaad soapachtig zoals door anderen al opgemerkt. Howards End werkt voor mij dus als psychologisch drama niet echt. Het werkt beter als periode-film, dit element is ook een stukje subtieler dan het drama.