De Passievrucht (2003)

De Passievrucht opent overdonderend met een vrijscene, ongewoon vroeg in de film. Gewaagd en rauw op je dak, maar binnen luttele minuten is meteen helder waar het in de film om draait. Het verleden van hoofdpersonage Armin Minderhout is plotsklaps totaal tegenovergesteld van wat het was: hij blijkt niet de vader van zijn zoontje, want uit een test blijkt dat hij altijd onvruchtbaar is geweest.

Omdat de moeder van zijn 'zoon' al 10 jaar overleden is en hij het haar niet meer kan vragen, begint hij een zoektocht naar de echte vader oftewel de dader (!). Vanaf dan ontvouwt het verhaal zich als een whodunnit. Een voor een passeert een mogelijke verdachte de revue. Ze worden ook letterlijk in de vorm van politiefoto's gepresenteerd.

De flashbacks dienen als puzzelstukjes in de op te lossen puzzel. Een zoektocht die de kijker vaak op het verkeerde been zet. Hierdoor komt een boeiend verhaal tot stand waarbij het karakter van Minderhout steeds meer naar de oppervlakte komt. Waar hij de ietwat timide, doorsnee man was, wordt hij een onevenwichtig rusteloos persoon en ondervindt als het ware een vervroegde midlife crisis.

Peter Paul Muller heeft het uiterlijk van de gewone man, het zou je buurman kunnen zijn. Aangezien hij ook de rol van 'gewone man' speelt, is hij dus goed gecast. Muller zet perfect de getergde, uit het veld geslagen Minderhout neer.

De momenten waarop hij zich wezenloos toont zijn het mooist. Hij lijkt dan het evenwicht kwijt te zijn en in een bepaalde scene zweeft hij zelfs. Dat is prachtig weergegeven. Special effects in dienst van het verhaal, zoals het hoort.

Carice van Houten is de overleden vrouw van Minderhout; Monika. Zij weet van Monika een mysterieuze vrouw te maken. Haar spel is betoverend. Haar rol is zeer expressief, met weinig tekst. Samen met het sporadisch tonen van beelden met haar, houdt dit het mysterie rond haar mooi in stand.

Naast de hoofdrollen toont de castlist een indrukwekkende lijst van namen. Bijrollen van respectabele acteurs als Jan Decleir, Gijs Scholten van Aschat en Jeroen Willems. Tevens is er de prachtrol van de leipe Frank Lammers.

Een belangrijk thema in de film is de vader zoon relatie, die te lijden heeft onder de verwikkelingen. Hoe ga je met je zoon om als blijkt dat hij niet je zoon is ? En helemaal als het om een puber gaat die zo veel mogelijk z'n eigen gang gaat.

Deze thematiek komt het best naar voren als vader en zoon een weekendje weg gaan naar een van de Waddeneilanden. Dat levert mooie scenes op.

Een punt van kritiek is de betrekkelijk grote rechtlijnigheid van het verhaal. Met zulk interessant bronmateriaal; het gelaagde verhaal, moet toch een inventiever script te maken zijn, meer gebruik makend van de mogelijkheden van het medium film. Maak er nog maar meer een zoekplaatje van.

De ontknoping van de film is verrassend. Verrassend mooi ook. Een waardige en verontrustende afsluiter van een ongewone zoektocht. Chapeau.

In het begin sleept en kruipt het verhaal maar een beetje vooruit, wat uiteindelijk meer naar het einde toe interressanter wordt. Armin's zoektocht wordt pas interressant nadat hij met zijn zoon op vistocht gaat. Daarnaast zitten er wat leuke trucjes in als het trein bord wat overgaat in een rijdende trein en de criminele portretten. Muziek van Klaas ten Holt (heeft ook nog een cameo) is fantastisch! 3 sterren

Ja ik vond het een hele aardige film (leuk idee, leuk gespeeld, vond de scenes met dat zoontje erg geloofwaardig gedaan), maar ik ergerde me een beetje aan de ontknoping, die nogal uit het niets kwam. Het had mij veel interessanter geleken wanneer zijn uiteindelijke ontdekking van de waarheid een gevolg was van zijn eigen speurtocht, in plaats van dat zijn vrouw het ineens blijkt te weten en maar vertelt.

3*

Het boek vond ik vrij slap; een interessant gegeven, maar erg matig uitgewerkt. Zo ook in deze film. Heb maar van weinig stukken echt genoten. Carice was wel weer erg sterk imho (doe mij ook zo'n vriendin).

Het boek is een soort zoektocht naar identiteit, de film is een whodunnit, maar dan een zonder spanningsboog. Veel momenten dat het behoorlijk wegzakt en gewoon saai wordt. Bovendien met een erg slappe hoofdrol.

2.0*

Mmm kan me in dat commentaar niet helemaal vinden. De film kent inderdaad wel een dipje zo ergens halverwege maar verder vond ik het allemaal best interessant. Ook geen last gehad van slecht acteerwerk van de hoofdrolspelers, vond alleen Dai Carter niet overtuigen. De bijrollen waren ook wel ok, vond vooral Frank Lammers erg goed. Speelt een leuke droogkloot.

Wel jammer dat de clou van het verhaal niet echt verrassend is, had best snel door wie dan wel de vader zou zijn.

3,5*

Aardig, maar had stukken beter kunnen zijn. Muller is het net niet (hij acteert aardig, maar kan het net niet naar het juiste niveau tillen), cast is voor de rest uitstekend m.uv. Carter. Einde kon me niet geheel overtuigen. krap 3*

Mja, ik zit wel op het puntje van m'n stoel als Van Houten in de eerste de beste scene er meteen een striptease uitgooit, ik geef het grif toe. Verder een zeker niet onaardig verhaal met een aardige invalshoek, maar Muller is een dodelijk saai acteur en het einde is toch een beetje lachwekkend.

2,5*.

Het zal je maar gebeuren: je denkt dat je 14 jaar geleden iemand zwanger hebt gemaakt en dat het je eindelijk is gelukt om een zoon te maken, schijnt het dat je je hele leven onvruchtbaar was en dat het helemaal je zoon niet is....Wat nu, paraplu? De andwoorden krijg je hierin en die zou je inderdaad als hoofdpersoon ook absoluut niet willen weten. Dat allemaal in de zeer goede de Passievrucht, die ik voor een verslag Nederlands moest kijken. Goede keuze want het was echt een hele goede film met een heel mooi onvoorstelbaar verhaal met een schokkende verrassing. De sfeer zat er goed in en werd aangesterkt met een regenachtige donkere sfeer die driekwart van de film aanwezig was met mystirieuze muziek erbij. De film bevat een hele greep mooie rollen: het was erg leuk om Frank Lammers, Carice van Houten, Peter Paul Muller, en Jan Decleir te zien. Ook de rol van Bo vond ik steengoed en de flashbacks waren ook uitstekend gemaakt. Van oahet begin met de seks van de verbouwing tot de dood van Armin's echte vrouw. Het word ook allemaal prima op volgorde in scene gezet.

Ook die scene's op Terschelling vond ik sfeervol en mooi. De misverstanden daar oa.

Gewoon een erg mooie tedere film. Goede keuze voor het verslag Nederlands. Erg sfeervol en mooi en overvol met prachtige rollen van goede acteurs die ik graag in films zie. Ik moet hem gauw maar eens kopen.

Een welverdiende 5 sterren.

Mee eens, echt een idioot verhaal en de uitwerking was ook al erg matig. Vooral bepaalde losse aardige scenes redden het nog enigszins en Muller en de zoon acteerden als enige goed.

Decleir is natuurlijk een prima acteur maar had niks te doen en Carice mocht vooral haar borsten tonen en dat was het wel.

Als ik nu eens ferm tegen de schenen van onze teerbeminde noorderburen zou willen stampen, dan zou ik hier nu als enige reactie achterlaten: 'Ik heb hier geen bal van verstaan!' Gelukkig had ik het boek gelezen, want heel wat scènes (vooral die met Robert) waren compleet onverstaanbaar voor mij.
Voor de rest is dit geen slechte film, maar ook geen echt goede. Het boek was enorm fragmentarisch en anekdotisch (met heel wat flashbacks in flashbacks), wat ertoe leidt dat ook de film verhaaltechnisch één grote puinhoop is. Hij is bijzonder knap in beeld gebracht (die beginscène met de zaadcellen!) en bevat enkele originele ideeën, maar het verhaal zinkt gewoon in mekaar. Waarom zegt Armin al zo snel dat hij Bo`s vader niet is? Dat vond ik bijzonder ontactvol en daarmee is het dan ook meteen gedaan met de mooie vader-zoon scènes die in het boek zo mooi zaten.
En ook ergerde ik me aan het acteertalent van sommige castleden én aan het afschuwelijke Hollandse accent dat Jan Decleir hier opzet.
Niet slecht dus, maar had met zo`n intrigerende plot toch wel véél beter gekund.

Gisteravond maar snel even opgezet, aangezien ik dinsdag literatuur mondeling essay heb en ik het verhaal nog even vers in mijn geheugen wil zetten. Passievrucht is een van de weinige boeken die ik wel echt heb gelezen.

De film is niet zo best, de film zelf valt op zich nog wel mee maar er zit totaal geen houvast of samenhangend geheel. De film weet ook totaal niet wat hij precies wilt, we gaan eerst een beetje spelen met montage en daarna weer heel erg sentimenteel gemonteerd, hevige regenbuien, zonder paraplu door de straat heen lopen, je kent het wel. Onrealistische bagger. De cast speelt wel geloofwaardig hun rol, daar moet mijn stem het ook echt van hebben, hoewel er toch een paar ongemakkelijke scènes heeft, waar niet de acteurs wat aan kunnen doen. Zo vond ik de scènes met van Houten, gek genoeg, totaal niet sterk overkomen. Bo is irritant, maar daar kon nog over heen gezien worden. Het is een film met van alles wat, doordat de film vrij onzeker over komt, van alle bosjes wat durft te plukken, komt het als een rotzooitje over. Geen goede film, maar weet het verhaal wel duidelijk te weergeven, als is het niet gelijkwaardig aan het boek. De film weet wat dingen te twisten die in het boek anders lopen.

2 sterren

Helemaal met bovenstaand bericht eens. Daar waar het boek me behoorlijk kon bekoren (wel lang geleden) is de film gek genoeg vrij inhoudloos. Hoewel er eigenlijk veel gebeurd, waar de nodige emoties bij te pas komen, komen deze slecht en vrij nietszeggend over. En sowieso heb ik erg moeite met het feit dat de vader van Armin uiteindelijk de vader van Bo is. Dit zou toch echt geen enkele vader doen, zeker gezien ze een goede band met elkaar hebben.

2*