Valley of the Dolls (1967)

Eigenaardige film.

Een soort soap van platste soort. Met alle gebeurtenissen die in zo'n soap voor kunnen komen. Pillen, alcohol, afkickklinieken, affaires met anderen, jaloezie, vrouwen die elkaar in de haren zitten, doden, mensen die gaan trouwen, mensen die niet gaan trouwen, ziektes, abortussen, aan lager wal raken en noem maar op. De grap is dat de film het volkomen serieus lijkt te menen, terwijl de film zo regelmatig zo ver doorschiet dat het lachwekkend wordt. En dat zie je regelmatig bij lowbudget films, maar bij een grote studioproductie (van een zeer ervaren regisseur) heb ik het nooit in deze mate gezien. Het is eigenlijk bijna een onbedoelde parodie op films over het harde leven in de showbusiness (zoals pakweg All About Eve), met scenes die het geheel nog voorspelbaarder maken (een van de actrices vind de pillen van de afgekickte andere en je weet: die gaat ook aan de pillen en een paar scenes later: jawel hoor). .

Jammergenoeg is het allemaal niet de hele twee uur lollig genoeg om echt fun te blijven, maar de 60's stijlkenmerken en de fijne kitschmuziek (de eerste John Williams-score nota bene) maken het een en ander goed.

Een volkomen belachelijke, mislukte film eigenlijk (het werd een enorme hit, dat wel), maar juist door het mislukt zijn nog wel leuk, maar weer net niet leuk genoeg. Ofzo.

Ik hou het op een 2.5*

En nu Russ Meyers exploitatieve semi-vervolg annex parodie maar eens een keer zien.

De vertaling van Jacqueline Susann’s succesvolle pulproman naar het witte doek is uitgemond in een zeer tegenvallende film. Het hapsnap verhaal, naar verluidt geïnspireerd door de levens van een aantal Broadway en Hollywood sterren, zit boordevol stereotiepen en ook het acteerwerk is uiterst matig. Had een lekkere schandalenfilm kunnen zijn. Schandalen genoeg, maar een lekkere film? Ho, maar. Onbegrijpelijk dat gerenommeerde actrices als Susan Hayward en Lee Grant zich voor dit soort troep lenen.

Matige film waarin drie vrouwen succes weten te boeken binnen de show-business. De film begint op zich best goed, maar de melodramatische volgen elkaar in rap tempo op en worden nogal ongeloofwaardig gebracht. Het acteerwerk is van een wisselend niveau. De hele aankleding (redelijk stijlvol en typisch jaren '60) laat de film er verder wel goed uit zien. Mark Robson heeft betere films op zijn naam staan.