Terms of Endearment (1983)

Fantastische film. Perfecte combinatie van drama en humor. De acteurs waren ook helemaal top. Deze film staat op nummer 1 in mijn top 10.

Een hele aardige film, maar helaas niet voor mij een echte tearjerker. Dit kwam vooral doordat ik het verhaal tussen Jeff Daniels en Debra Winger niet meeslepend genoeg vond. Beide konden bij mij niet voldoende sympathie opwekken.

Hoogtepunten bevat de film wel, voornamelijk de relatie tussen Shirley Maclaine en Jack Nicholson is heel leuk gedaan. Technisch is de film vrij standaard, wat dat betreft is de Oscar gestolen van The Right Stuff. Maar dat is weer een andere kwestie.

Heel aardige tearjerker, maar waar de genialiteit in zit waarvoor het een Oscar zou moeten winnen ontgaat me een beetje. Melodrama's als deze heb je heel wat. Schijnbaar heeft deze film vele latere tranentrekkers beïvloed, maar er waren toch al genoeg films in dat genre voor deze?

Het nadeel is dat het niet echt mijn favoriete genre is, maar ik moet toegeven dat deze wel goed uitgevoerd is. Gelukkig wordt het ook nergens té sentimenteel. Alleen het (gelukkig korte) moment waarop MacLaine hard begint te schreeuwen in het ziekenhuis is wat over the top, en vooral te gemaakt. Ik vond persoonlijk de komische momenten beter dan de dramatische. De dramatische impact wordt sowieso enigzins verkleint door de vreemde en vele tijdsprongen. Om de zoveel minuten zitten we weer een paar jaar verder in het verhaal, in plaats van dat scènes echt goed uitgewerkt worden. Echt een band opbouwen met de karakters doe ik op deze manier niet. Zelfs al levert iedere acteur hier goed werk.
3*

Een drama film waar gerust u tegen gezegd mag worden..

In het begin niet heel hoge verwachtingen mede door de nogal tegenstrijdige reacties hier op moviemeter.. maar de film is meer dan meegevallen!

Wat een acteer niveau en wat een mooie warme en voelbare band tussen moeder en dochter! Wat een warmte en wat een personages!

En dan nog het niet voorspelbare en zeer aangrijpende einde!, wat perfect aansluit op de rest van het verhaal, alleen maar respect voor films als deze!

4,5 sterren omdat deze film het meer dan verdiend!

Niet twijfelen gewoon kijken!

Mooie film, die vooral goed werkt dankzij het prima acteerwerk van zowat de hele cast.

Het eerste uur van de film is duidelijk niet het sterkst. De regie is redelijk en de kleuren van de filmvrij somber en niet zo heel mooi. Het grootste probleem is dan de regisseur ervoor kiest om af en toe vrij onverwacht een paar jaar verder in de tijd te springen. Hierdoor oogt de film op dat moment nogal van de hak op de tak en is het lastig om echt feeling te krijgen met de personages.

In het tweede gedeelte van de film komt het allemaal veel beter in balans. Daardoor kreeg ik dan toch wel die benodigde feeling met de personages. Vooral de band tussen moeder en dochter, prima gespeeld door zowel Shirley MacLaine en Debrah Winger, is erg mooi uitgewerkt. Telkens ontstaat er figuurlijk, maar ook letterlijk een afstand tussen hen. Toch hebben ze elkaar nodig, en lijken ze misschien wel meer op elkaar dan ze denken. De relatie tussen Nicholson en MacLaine is op komisch vlak het hoogtepunt van de film en vooral Nicholson weet met al zijn enthousiasme leuk voor de dag te komen.

Het laatste gedeelte van de film is misschien nog wel het sterkst. Het drama krijgt de overhand, maar de film wordt desondanks nergens overdreven sentimenteel. Een Oscar voor de film is misschien wat overdreven, maar aan de andere kant zijn er talloze slechtere film die deze prijs hebben gewonnen. Terms of Endearment is een degelijk drama en een stuk beter dan ik gedacht had.

3,5*

Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik deze film al gezien heb. Een perfecte mix van humor en tranentrekkend drama. Film doet helemaal recht aan het prachtige, gelijknamige boek van Larry McMurtry. Een absolute topper.

Nou, dit zou dan de tranentrekker van de eeuw moeten zijn, maar ik - een grote jankerd - voelde het allemaal niet zo. Alles vanaf de ziekte en het afscheid van Emma vond ik maar lafjes gedaan. Zeker die scene met haar kinderen.

Ik vond het vreemd beginnen, had het al bijna afgezet. Nauwelijks een degelijke introductie en uitdieping van de personages, en Emma's rare gedrag werkte me op de zenuwen, hoewel ze zich later wel ontpopte tot een aardig personage. In tegenstelling tot haar moeder, die ik maar een raar en naar mens bleef vinden. Was ook eigenlijk niet of nauwelijks duidelijk waarom ze zo was. Net zoals Jack Nicholson, die echt bloedirritant is in deze film.

De vreselijk oubollige jaren 80-look van de film hielp ook niet mee, leek soms wel alsof ik naar een oude soapserie zat te kijken.

Nee, vond het allemaal net niks eigenlijk. Veel en veel te weinig uitdieping, het bleef maar een oppervlakkig geheel. Heel die moeder-dochterrelatie, waar de film dan over zou moeten gaan, heb ik geen moment begrepen, en heeft me niet geraakt of wat dan ook.

Magere 2*

Gister gekeken met me vriendin had er niet veel van verwacht maar wat een goede film

jack nicholson doet het weer geweldig en jeff bridges mag er ook wezen

zeer genoten van deze drama

Ik weet niet zo goed wat ik met deze dramafilm over de getroubleerde relatie tussen moeder en dochter aan moet. Enorm goed vond ik deze film niet. Vooral in het begin was het matig. Telkens springt de film een paar jaar verder in de tijd, waardoor ik het allemaal maar afstandelijk vond. Tegen het eind wil de film wel wat meer beklijven doordat de film de emotionele toer opgaat, maar heel indrukwekkend, laat staan tranentrekkend vond ik het niet. Pluspuntje van deze film is trouwens een gave en typische rol voor Jack Nicholson. Al met al gewoon redelijk en niet uitzonderlijk.

Vrij krachtig drama. Brooks weet al te veel sentiment (hoewel dit natuurlijk wel op en top sentiment is) uit de weg te gaan, door zijn mix met humor. Sterk spel en een van de mooiste sterfbedscenes ooit. Ook de klassieke scene op het strand was leuk. 3,5 dikke sterren en dat is eigenlijk alleen maar omdat ik wat strenger wil gaan beoordelen.

"I'll show you the internationally infamous...uh...Breedlove crawl.

Just a little stroke I picked up out in space."

Prachtige film, aangenaam verrast! De film is 12 jaar ouder dan mezelf, maar dat merkte ik niet! Je leeft meteen mee met de twee hoofdpersonages die een van de opmerkelijkste relaties hebben die ik ooit heb gezien in een film (op positieve manier). Wat een acteerwerk.

De muziek erbij maakt het helemaal compleet, het staat in mijn soundtrack lijstje. Het verhaal slaagt in de moeilijke combinatie van ontroeren en meteen erna doen lachen!

Kijken!!

8.5/10

Voor haar rol van Aurora zou Shirley MacLaine inspiratie gehaald hebben bij Martha Beall Mitchell, de vrouw van de Amerikaanse minister van Justitie ten tijde van Watergate, die tot ergernis van haar omgeving over alles een mening te verkondigen had. Aurora is een flapuit met nukken en grillen die bang is om eenzaam oud te worden. In de openingsscène verliest ze haar zelfbeheersing bij de vermeende wiegendood van haar dochter. Dertig jaar later schreeuwt ze het hele ziekenhuis bijeen voor een inspuiting voor diezelfde dochter. Het is een uiting van machteloosheid.

De personages zijn levensecht, met een mengeling van goede en slechte eigenschappen, met twijfels en contradicties. In een opeenvolging van grappige, ontroerende en enerverende scènes wekken ze sympathie en ergernis op. Het mentaliteitsverschil tussen de verschillende Amerikaanse regio's is goed weergegeven: het zuiderse temperament, de noordse geslotenheid, de oppervlakkige moderniteit van L.A. en New York.

De grote ommekeer, in de vorm van een kwaadaardig gezwel, leidt tot een van de meest aangrijpende sterfscènes ooit. Voorwerpen in de ziekenkamer, zoals de das die Emma aan Flap cadeau gaf en de Renoir van Aurora, roepen banale herinneringen op, die nu opeens een diepere betekenis krijgen. Er is geen melige achtergrondmuziek, er zijn geen overdreven close-ups. De kijker wordt herinnerd aan z'n eigen sterfelijkheid. De overlevenden zijn op elkaar aangewezen met al hun zwakheden, wetende dat ze hun lot niet in eigen handen hebben.

Prachtige film over een moeder en dochter die niet gemakkelijk met elkaar overweg kunnen, maar ook zeker niet zonder elkaar kunnen. Een simpel, maar mooi verhaal over de kleine en grote dingen in het leven. De relatie tussen moeder en dochter is goed uitgewerkt. Drama en humor gaan perfect hand in hand hier. Vol met ontroerende momenten en het acteerwerk is om van te smullen. Mooie muziek ook.

Terms of Endearment is een Amerikaans filmdrama uit 1983. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige roman van Larry McMurtry.

De film gaat over de moeizame relatie tussen Emma (Debra Winger) en haar moeder (Shirley MacLaine), en op één of andere manier had ik een enorme tranentrekker verwacht. Het is echter een redelijk luchtige film, waarin zaken als relatieproblemen, familieperikelen, ziekte en verlies op een geestige, lichtvoetige manier worden behandeld. Alleen het laatste half uur wordt de film nogal zwaar op de hand, maar daarover zal ik hier niet al te veel verklappen.

De show wordt gestolen door Shirley MacLaine, een van mijn favoriete actrices en in deze film is ze nog steeds beeldschoon, hoewel ze indertijd al tegen de vijftig liep. Ze speelt een egocentrische moeder, eigenlijk gewoon een raar wijf, die uiteindelijk toch een heel gevoelige kant blijkt te hebben. En ook is daar een fantastische Jack Nicholson als de excentrieke buurman. Volgens mij kan hij alleen maar excentriekelingen spelen, maar dat doet hij dan ook altijd geweldig. Beiden kregen overigens terecht een oscar voor hun acteerprestatie; Shirley MacLaine voor beste actrice, en Jack Nicholson voor beste acteur in een bijrol. 4*

Zeer matige film. De relaties tussen de diverse personages, waar de film het van zou moeten hebben, deden mij niets. Aanvankelijk worden nogal snel tijdsprongen gemaakt, zodat van enige binding met de personages niets terecht komt. Nogal vlakke en oninteressante personages. Met name het personage van Jeff Daniels komt totaal niet uit de verf. De film is door dit alles bij vlagen ook best saai. De schaarse oplevingen worden verzorgd door Jack Nicholson. De scènes waarin hij verschijnt zijn doorgaans wel de moeite waard, maar weten het geheel niet naar een hoger plan te tillen. Enige emotionele impact, waarop toch duidelijk wordt ingespeeld, maakte deze film bij mij niet.

Prachtige film, leuk om met iemand samen te kijken.

Een titel die ik altijd samen met wat andere films op een hoop veegde onder de noemer oninteressant en saai. Toch kwam ik Terms of Endearment tegen bij de kringloop en dacht fuck it, bekende titel, cast en prijzen, gewoon proberen. En ondanks een stroef begin werd TofD toch een film met impact.

Desalniettemin moet de film het niet van zijn begin hebben want de wisselwerking tussen ma en dochter is een merkwaardige met zowel aantrekkingskracht als afstoting, en vooral de laatst is in overvloed aanwezig. Moeders is dan ook best een rare te noemen, en ik groeide ook op met een rare moeder die erg beschermend was en moeite had affectie te tonen, en ik vermoed dat we dat hier ook zien in combinatie met verlatingsangst en de tand des tijds. Dochter die groot wordt en zelf keuzes maakt lijkt toch vooral een kijkje in de spiegel voor mams.

De keuze om afstand te nemen is dan ook niet zo'n hele rare, en ik kan niet anders zeggen dat Flap een bofkont is want ik vind Emma, Debra Winger, op een normale manier een ontzettend knappe en lief uitziende vrouw, dat in combinatie met een bepaalde ongeremdheid en vrolijkheid is Emma met recht iemand om een beetje verliefd op de worden. Dat Winger hier trouwens ouder is dan in An officer and a gentleman zou je niet zeggen. Voorspelbaar als het is lijkt het toch allemaal niet pluis in huize Horton waar tegenover staat dat moeder Aurora tot leven komt aan de hand van de hondsbrutale Garrett. Interessanter is waarom zij Garrett vraagt waarom hij iedere keer moet choqueren. Een vraag die je net zo goed om kan draaien, want waarom zoekt zijzelf het boefje op terwijl ze daarbij een huiskamer mannen die haar praktisch aanbidden laat zitten...? Interessant is de daarop volgende chemie tussen de losbol en de ijskoningin. Tegen die tijd ligt het stroeve begin al ver achter en heeft de film zich ontwikkelt in een prima komedie achtige drama, of misschien wel tragi drama met een wel erg sneue afloop die na het ontdekken van de knobbeltjes toch net zo voorspelbaar is als tragisch, want als er nu een karakter beter verdiende dan was het wel Emma.

Terms of Endearment is dan ook het beste te betitelen als slowburner met kernzaken als ouder worden, keuzes durven maken, loslaten en acceptatie. Het is het leven in de notendop met het aloude adagio die luidt dat het leven doorgaat en dat wordt toch op prima wijze gebracht in een film die nooit naar het over sentimentele neigt maar wel een minpunt heeft met de veel te zoete en kleffe soundtrack. Afijn, een verrassing dus... ondertussen droom ik nog even verder van de mooie Debra Winger.

Ook ik vond net als Lovelyboy deze film in de kringloopwinkel. De reden dat ik 'm meenam was vooral om dat deze film een Oscar voor beste film won en die wil ik allemaal gezien hebben

Dit oscaravontuur is een stuk beter dan de vorige en dat is bijna in het geheel aan de cast te denken die de film boven het gegeven uittillen dat heel makkelijk een suffe huilfilm van de week had kunnen worden. Maclaine maakt van de moeder een figuur die veel relief geeft aan de wat kille moeder die ze moet spelen. En alle personages blijken figuren met veelal doordeweekse issues te zijn. Eikels die iets hebben om van te houden en dat zit 'm deels in hoe de film geschreven is maar vooral in de sterke vertolkingen. Zo'n film waar de lichte toon het drama versterkt. Het laatste half uur als de dochter ziek wordt en sterft was niet mijn favoriete deel van de film. Het evenwicht dat de film daarvoor knap bewaard slaat dan verder door richting drama. Beetje jammer.

De muziek deed me al denken aan jaren '80 tv tot ik me realiseerde dat ik de tune van Tineke voorbij hoode komen. Die haalde haar muziek dus uit deze film.

De eerste helft van de film begint met de nodige rondneukerij, waar heel luchtig over wordt gedaan. De tweede helft wordt serieuzer omdat zich een tragedie ontvouwt. Het centrale thema zit al in de titel: wat maakt dat mensen om elkaar gaan geven?

Door goed acteerwerk van een aantal bekende namen en wat humor wordt een soapnivo vermeden, toch scheelt het soms niet veel. Raar vond ik ook dat de man van McLaine zo snel buiten beeld is. In rook opgegaan.

De gezapige soundtrack wordt tot vervelens toe herhaald, daar wordt je echt niet goed van op den duur.

Ik had gehoopt op meer humor, vooral vanwege Nicholson.