Terms of Endearment (1983)

Goeie dramafilm. Jack Nicholson acteert erg goed en ook de rest van de cast mag er wezen.

De sfeer van deze film was inderdaad goed dramatisch.

Niet mijn favo genre, maar dit is zeker geen slechte romantiek. De meeste rollen worden wel goed neergezet, en het verhaal: ook wel aardig.

Te kijken met je vrouw, vriendin of, als je jong bent, met je ouders... (dan tegen je zin waarschijnlijk).

't Is net een ruim twee uur durende aflevering van een soapserie, deze oversentimentele troep zonder echte kern. Het onsamenhangende verhaal volgt nu een aantal schijnbaar los van elkaar staande scenes over een tweetal onmogelijke vrouwen die elkaar afwisselend haten en in de armen vallen. Ik weet niet of dit een karakterstudie poogt te zijn, maar echt veel licht kan het niet werpen op zijn personages, wat voornamelijk te wijten is aan het voortdurende wisselen van perspectief. En voor het geval dat allemaal nog niet erg genoeg was, duurt het geheel ook nog eens een eeuwigheid zonder ergens naartoe te gaan. 0,5 *

Beste Queto Yurlunyur dit is toch gewoon een prachtige film met veel drama? Je kunt er mischien niet van houden maar een halve ster is toch wel heel weinig.

Een 'prachtige film' vond ik het nu juist bepaald niet; al het drama werd zo oversentimenteel gebracht dat het elke impact onmogelijk maakte, en het geheel alleen maar stomvervelend werd. Of ik niet van dit type films houd, zou ik niet weten eigenlijk; ik heb niets tegen drama in het algemeen, maar op deze manier vind ik het niets. Maar dat vraagstuk is ook niet relevant voor mijn beoordeling, daar ik daarmee slechts mijn mening uitdruk en niet een objectief kwaliteitsoordeel.

Gelukkig maar. Ik zat er al over in.

alles is toch subjectief?

LOL

Nu ik het fotootje van debra zie, springen de tranen me spontaan in de ogen. zielige film. 3.5 ster

Goede dramatische film. Een echte "tearjerker".

Uitstekende acteerprestatie van Debra Winger, jammer, dat zij ermee gestopt is.

Gisteren gekeken op teevee. Aangrijpende film! Zeer goed acteerwerk. Ik had deze film al eerder gezien, nu nog meer details gezien. Jack Nicolson wederom geweldig als de buurman. Jeff Daniels nog een broekie. En wat is er toch gebeurd met Debra Winger? Wat is er met haar gebeurd? Ik heb haar nog wel gezien in Black Widow maar daarna nooit meer gezien.....jammer.

3.5 sterren, geef ik deze film.

Fantastische film. Perfecte combinatie van drama en humor. De acteurs waren ook helemaal top. Deze film staat op nummer 1 in mijn top 10.

Oscarwinnaar beste film 1983

Het is even wennen aan de sprongen in de tijd die gemaakt worden. Ondanks hun haat-liefde verhouding neemt dochter Debra toch de overbezorgdheid voor haar kinderen over van moeder Shirley.

Wat hebben Easy Rider, Batman, A Few Good Men en deze film met elkaar gemeen? Helaas de aanwezigheid van de lompe, arrogante, onuitstaanbare en irritante Jack Nicholson. Dat iemand hem goed kan vinden begrijp ik niet. In de voornoemde films doet hij steeds hetzelfde, praat hij op dezelfde wijze en zelfs zijn (grijns)lach is volkomen gekunsteld. Nee, voor mij kan hij niet acteren (= een rol spelen) maar is hij gewoon zichzelf: de "s.o.b." die hij ook in het werkelijke leven is. Hij hoort thuis in de wat ik noem Marlon Brando-klasse: overgewaardeerde en over het paard getilde acteurs die niet kunnen acteren. Jammer, jammer, jammer.

Nicholson en Brando kunnen niet acteren..........?

Onder acteren versta ik: je voordoen als iemand anders (dus niet jezelf zijn). Hoe ik over JN denk staat al geschreven en hetzelfde geldt, nogmaals: wat mij betreft, ook voor MB (vergelijk zijn manier van doen in Mutiny of the Bounty en in The Godfather met elkaar).

Het gaat er om hoe goed en geloofwaardig je bent in een rol; niet hoeveel je iemand anders bent.

Hoeft bij betrokkenen dan dus niet aan hen te liggen wanneer ze, zoals jij meent, goed en geloofwaardig zijn in hun rol. Degene die hen "cast" kan rollen toedelen die hen letterlijk op het lijf zijn geschreven omdat ze niet hoeven te acteren (in mijn betekenis van het woord). Hoe dan ik: niets kan mij van mening doen veranderen ten aanzien van beiden (en nog een aantal meer). Op zijn zachtst gezegd kunnen ze mij niet boeien maar alleen afstoten.

Eentje voor de dames. Zelf moest ik eerlijk gezegd hier en daar ook wel even een traantje wegpinken. En nee, dat doet helemaal niets af aan mijn mannelijkheid!

Een hele aardige film, maar helaas niet voor mij een echte tearjerker. Dit kwam vooral doordat ik het verhaal tussen Jeff Daniels en Debra Winger niet meeslepend genoeg vond. Beide konden bij mij niet voldoende sympathie opwekken.

Hoogtepunten bevat de film wel, voornamelijk de relatie tussen Shirley Maclaine en Jack Nicholson is heel leuk gedaan. Technisch is de film vrij standaard, wat dat betreft is de Oscar gestolen van The Right Stuff. Maar dat is weer een andere kwestie.

I'll miss you, mom...

Er zitten goede quotes en goede scenes in de film, en met een mooie dochter-moeder band. Het begin vond ik mooi, en zoals ik al zei, een heleboel andere scenes trekken deze tot meer dan een middelmatige jankfilm. Ik zeg verder nog maar één ding: Dit is een film die z'n hart en ziel op de juiste plaats heeft. (en nee, ondanks dat ik een vergelijking maak met een middelmatige jankfilm, ik hoefde hier niet meteen bij te huilen..)

Heel aardige tearjerker, maar waar de genialiteit in zit waarvoor het een Oscar zou moeten winnen ontgaat me een beetje. Melodrama's als deze heb je heel wat. Schijnbaar heeft deze film vele latere tranentrekkers beïvloed, maar er waren toch al genoeg films in dat genre voor deze?

Het nadeel is dat het niet echt mijn favoriete genre is, maar ik moet toegeven dat deze wel goed uitgevoerd is. Gelukkig wordt het ook nergens té sentimenteel. Alleen het (gelukkig korte) moment waarop MacLaine hard begint te schreeuwen in het ziekenhuis is wat over the top, en vooral te gemaakt. Ik vond persoonlijk de komische momenten beter dan de dramatische. De dramatische impact wordt sowieso enigzins verkleint door de vreemde en vele tijdsprongen. Om de zoveel minuten zitten we weer een paar jaar verder in het verhaal, in plaats van dat scènes echt goed uitgewerkt worden. Echt een band opbouwen met de karakters doe ik op deze manier niet. Zelfs al levert iedere acteur hier goed werk.
3*

Maar is het niet erg rigureus om een film gelijk de allerlaagste waardering te geven vanwege 1 acteur waar je je aan ergert en geen fan van bent ? Vond je de rest van de film ook zo slecht of heeft alleen je mening over Jack Nickolson je zover gebracht om zo'n lage beoordeling te geven.

Heb 'm echt al tientallen keren gezien maar hij blijft steengoed! En nog steeds pink ik af en toe een traantje weg. Wat een klassieker.

Een drama film waar gerust u tegen gezegd mag worden..

In het begin niet heel hoge verwachtingen mede door de nogal tegenstrijdige reacties hier op moviemeter.. maar de film is meer dan meegevallen!

Wat een acteer niveau en wat een mooie warme en voelbare band tussen moeder en dochter! Wat een warmte en wat een personages!

En dan nog het niet voorspelbare en zeer aangrijpende einde!, wat perfect aansluit op de rest van het verhaal, alleen maar respect voor films als deze!

4,5 sterren omdat deze film het meer dan verdiend!

Niet twijfelen gewoon kijken!

'Komedie / Drama' mag hier wel omgedraaid worden. De dramatische inslag van deze film voert duidelijk de boventoon...

Ik kon de eerste 40 minuten van de film maar moeilijk doorkomen... Er gebeurt weinig, het verhaal tussen Emma en Flap (what's in a name) was (nog) niet interessant en het belangrijkste: Jack Nicholson was nog niet in beeld...

Pas toen hij ten tonele verscheen werd het interessant. De interactie tussen hem en Aurora was zeer boeiend. Goede dialogen, prima acteerwerk.

Daarna blijft de film wat wisselvallig, maar naar het einde toe is de film constant van hoog niveau.

Jammer van de eerste 40 minuten, anders hadden er zeker 4* ingezeten. Blijft nu steken op 3,5*.

Terms of Endearmant steunt wat mij betreft grotendeels op het grandioze acteerwerk van moeder en - vooral - van dochter. Ze laten zich op zware momenten gaan, maar kunnen net zo goed heel nonchalant overkomen. Hun relatie vormt daarmee de rode draad, en alhoewel hun telefoongesprekken niet eens zo lang duren of veel tijd krijgen, zijn het telkens de momenten van reflectie, waarbij moeder dochter haast stalked om aandacht, of dochter in haar pyjama even moeder opbelt om te kletsen. Klinkt heel soapie, is het wellicht ook, maar wanneer het zo goed werkt, wanneer personages zo op hun gemak lijken en op elkaar zijn ingespeeld overstijgt het dat toch een niveau. En ondanks dat de film naar het einde toe misschien wat te veel hooi op de vork neemt, is het effect er niet minder om. Wellicht een guilty pleasure, of misschien ook helemaal niet trouwens. Ik zag er elementen van Cassavetes in, om maar even te refereren. Heerlijke film, heerlijk (fragmentarisch) verhaal, heerlijke personages.

O, en ik had de dochter nog meer screentime gegeven, en Nicholson wat minder, maar soit.

De film talloze malen gezien, eerst in de bioscoop, welke vergeet ik bij geen enkele film, op tv, vermoedelijk ook meerdere malen en nu op DVD. De film verliest niets aan kracht, elke keer weer ben ik onder de indruk van de liefdesscène met Jack Nicolson, met zijn buik en Shirley MacLaine in al haar gevoeligheid. Voor mij, besef ik me, nu draait de film om die twee mensen.

Ook ik moest een traantje wegpinken. Gebeurt me niet gauw. Debrah Winger laat me zelfs vergeten dat ik r niet leuk vindt. Moet hem naar eens gauw weer zien.

Mooie film, die vooral goed werkt dankzij het prima acteerwerk van zowat de hele cast.

Het eerste uur van de film is duidelijk niet het sterkst. De regie is redelijk en de kleuren van de filmvrij somber en niet zo heel mooi. Het grootste probleem is dan de regisseur ervoor kiest om af en toe vrij onverwacht een paar jaar verder in de tijd te springen. Hierdoor oogt de film op dat moment nogal van de hak op de tak en is het lastig om echt feeling te krijgen met de personages.

In het tweede gedeelte van de film komt het allemaal veel beter in balans. Daardoor kreeg ik dan toch wel die benodigde feeling met de personages. Vooral de band tussen moeder en dochter, prima gespeeld door zowel Shirley MacLaine en Debrah Winger, is erg mooi uitgewerkt. Telkens ontstaat er figuurlijk, maar ook letterlijk een afstand tussen hen. Toch hebben ze elkaar nodig, en lijken ze misschien wel meer op elkaar dan ze denken. De relatie tussen Nicholson en MacLaine is op komisch vlak het hoogtepunt van de film en vooral Nicholson weet met al zijn enthousiasme leuk voor de dag te komen.

Het laatste gedeelte van de film is misschien nog wel het sterkst. Het drama krijgt de overhand, maar de film wordt desondanks nergens overdreven sentimenteel. Een Oscar voor de film is misschien wat overdreven, maar aan de andere kant zijn er talloze slechtere film die deze prijs hebben gewonnen. Terms of Endearment is een degelijk drama en een stuk beter dan ik gedacht had.

3,5*