Tom Horn (1980)

Veel te lage score op MM, daar snap ik echt helemaal niets van.

Ik vond dit een prima western, zeer realistisch neergezet met prima acteurs.

Het verhaal volgt de laatste jaren van Tom Horn redelijk nauwgezet en compleet (voor zover mogelijk). Zonder opsmuk en heroïsme.

McQueen was al ziek tijdens het maken van deze film. Het is hem aan te zien dat hij fysiek flinke klappen te verwerken had gehad, al is dat aan zijn acteerprestatie nauwelijks te merken. Prima rollen van Pickens, Evans en Farnsworth. Ook de kleinere bijrollen zijn goed ingevuld.

Hoewel dit geen actiewestern is, is de actie wel krachtig en hard.

De sfeer is wat deze film tot een uiterst prettige ervaring maakt.

Binnen het genre van de western zou dit gewoonweg een klassieker moeten zijn. Maar de 15 stemmen op MM geven al aan dat dit een vergeten parel is. Zeer onterecht.

4*

ik vind het een vergeten klassieker. het is een prachtig verhaal, dat eigenlijk niet vergeten mag worden. zonde dat zo een goede film vergeten word. jammer

Het verhaal van Tom Horn was me nog onbekend maar dat toont voor mij meteen maar weer eens aan hoe bomvol het Wilde Westen van de bijzondere verhalen zit. En in de tijd waarin de western toch eigenlijk op sterven na dood werd bevonden, was deze verfilming van Horn's verhaal toch wel eventjes wat meer dan een kleine stuiptrekking. Het feit dat de ervaren Tom Horn - die werkelijk fenomenaal wordt neergezet door niemand minder dan Steve McQueen (in een van zijn laatste films) - in de verfilmde fase van zijn leven in Wyoming terecht gekomen is, maakt dat de uitgelezen kans om de wonderschone omgeving veelvuldig ter sfeerverhoging in beeld te brengen wel met beide handen aangegrepen moest worden en dat komt de film dan ook zeker ten goede. Samen met de prima invulling van de overige rollen, door onder anderen Richard Farnsworth en Linda Evans, maakte dit alles dat deze film een zeer aangename kennismaking met dhr. Tom Horn was.

Na de geflopte film An Enemy of the People (1978) waarin Steve McQueen een (voor hem) atypisch personage speelt, wilde hij zijn fans weer eens trakteren op een heuse McQueen-film. Dat werd Tom Horn over de gelijknamige westernheld. Een kleurrijk persoon die onder andere als Pinkerton detective en tracker werkzaam was. Het meest bekend werd Horn echter als de man die Geronimo het gevreesde opperhoofd van de Apachen tot overgave wist te bewegen. Later in zijn leven werkte hij voor de veehouders in Wyoming die hem inhuurden om hun kuddes tegen veedieven te beschermen. De film handelt over dit segment van zijn leven.
De eerste opzet van het script zag er iets anders uit dan de uiteindelijke film. Tom Horn zou een groots visueel epos moeten worden met een speelduur die enkele uren in beslag zou nemen. Filmmaatschappij First Artists was echter niet van plan het daarvoor benodigde budget vrij te maken. McQueen accepteerde knarsetandend de wijzigingen in het script die de film binnen de grenzen van het budget zouden houden en uiteindelijk deze vermagerde film zouden opleveren.
De zoektocht naar een regisseur verliep ook niet op rolletjes. McQueen wilde Don Siegel (Escape from Alcatraz (1979)), maar die wilde niet wat McQueen wilde. Hetzelfde gold voor Elliott Silverstein (A Man Called Horse (1970)). Het werd uiteindelijk James William Guercio (Electra Glide in Blue (1973)), maar hij werd al na enkele draaidagen door McQueen ontslagen. Tenslotte kreeg William Wiard de baan. Wiard had alleen tv producties geregisseerd, maar garandeerde door zijn onbekendheid met de filmwereld wel dat McQueen een flinke vinger in de productiepap bleef houden.
Ondertussen was de film op papier geslonken van een historisch epos tot een overzichtelijke film die 95 minuten zou duren. En zo geschiedde. Het resultaat is een hele aardige western. Dat vond het publiek niet. De resultaten van de box office vielen tegen. Het publiek was in die tijd niet geïnteresseerd in westerns. Helemaal niet in een western met een bedachtzame, deprimerende inslag over een held die aan het eind wordt opgehangen en zich daar niet eens heel daadkrachtig tegen teweer stelt.
Ik vond Tom Horn helemaal niet onaardig. De film is een wat ongewone western die de melancholische en grimmige westerns van de late jaren 60 eer aandoet. McQueen glorieert als de held die een tijdperk vertegenwoordigt dat voorgoed voorbij is. De mensen verhalen nog graag van de heldendaden van Tom Horn, maar met de man zelf wil men liever niets te maken hebben. Tom Horn is uit de tijd geraakt. Hij is een man die de mensen angst aanjaagt.
De film vertelt over de geboorte van het moderne Amerika. Een geboorte die samengaat met bloedvergieten en verschrikkelijke persweeën. Een periode die niet vlekkeloos verloopt en die in de film niet wordt geromantiseerd. Tom Horn heeft tijdens die overgangsperiode niet de luxe om de voorwaarden voor zijn afscheid zelf te kiezen en naar believen zijn vijanden daar mee naar toe te nemen. De Bijbelse spreuk: “Live by the sword, die by the sword”, is op hem niet van toepassing. Tom Horn is inderdaad niet het grote heldenepos zoals het ooit was bedoeld.
Tom Horn is een sombere film die zijn verhaal nuchter vertelt. De camera verleent de landschappelijke entourage, die voornamelijk bestaat uit weidse vlakten, niet alleen schittering maar ook troosteloosheid. Een teken aan de wand. Zelfs de weidsheid die vrijheid impliceert, is begrensd. Voor mannen als Tom Horn geldt die vrijheid in ieder geval niet meer.