Grizzly Falls (1999)

Gelet op de uitgebrachte stemmen lijken weinigen deze film te waarderen, maar spreken hun mening daarover niet uit (of willen misschien zelfs de moeite daartoe niet nemen?).

Mijn "stem" gaat vooral uit naar de prachtige natuuropnamen in Canada en de goed getrainde beer. Aan de andere kant: wie van de kijkers zou het wagen zo met een dier van honderden kilo's gewicht, overweldigende kracht, flinke bijtertjes en lange klauwen van nabij om te gaan?

Hoewel niemand weet (= met wetenschappelijke zekerheid kan zeggen) wat in een beer omgaat, lijkt mij in deze film door en met het dier niets te gebeuren dat in de natuur niet kan. Ik bedoel dat de trainer hem/haar geen onnatuurlijke handelingen laat verrichten. Het is bekend dat dieren, beroofd van hun eigen jongen, zelfs die van een totaal ander ras onder hun hoede willen nemen, denk maar eens aan die leeuwin met een impala-jong (dat niet haar eerste of laatste bleek te zijn).

Minpuntjes: 1) die akelige Aussie (uit o.a. de Doornvogels en Cocktail) als de vader van de jonge Harry; 2) de DVD uit het Verenigd Koninkrijk zonder ondertitels (dus ook zelfs niet Engels, al dan niet voor gehoorgestoorden), maar gelukkig zeiden de beelden voldoende.

Een film over beren, altijd goed. Nouja, behalve misschien als er zo'n enorm stereotype en cliche filmberenverhaal van gemaakt wordt. Er is nogal een verschil tussen filmberen en echte beren; echte beren gaan niet op hun achterpoten staan brullen als ze boos zijn bijvoorbeeld (ze gaan staan om verder te kunnen zien, niet uit agressie). En dat constante gebrul en gepuf is ook een sprookje, en dat gemaai met die poten ook. De Amerikaanse NPS heeft daar een meme over 'don't bother waving at bears, your opposable thumb means nothing to them'.

Aan de andere kant, het basisidee van de film, dat een beer een jong van een ander soort adopteert is wellicht minder vergezocht dan je zou denken. Er zijn gevallen zat bekend van dat beren de jongen van een andere beer adopteren bijvoorbeeld. Een mensenkind is wellicht net een stapje al te ver, maar helemaal ondenkbaar, nee.

Richard Harris doet het op zich best leuk als opa die de kinders met zijn verhaaltjes-voor-het-slapengaan even de stuipen op het lijf jaagt, en Bryan Brown is redelijk als opvulling voor de mensenkant van het verhaal. De enige acteur die echt de credits verdient blijft natuurlijk wel de beer, zo'n film is het nou eenmaal. En volgens de imdb zijn het minstens vijf beren die de rol van Mizzy spelen - en de titelrol noemt er zelfs zes, waarbij ik dan denk dat ze bij imdb de cubs even vergeten zijn, en dat zullen Betty & Barney dan wel zijn. Blijven toch nog steeds vier beren over voor de hoofdrol - ik had wel gezien dat het niet elke keer dezelfde was, maar zo veel had ik er toch niet herkend.

Behalve de bereninteresse is het verder wel een beetje een zo-zo film. Deels ook omdat de beschikbare dvd-kwaliteit niet precies geweldig is, maar ook als je daar doorheen kijkt had er wel iets meer met de omgeving gedaan kunnen worden. De gemiddelde natuurfilm uit Alaska of Canada van de laatste paar jaar is toch echt stukken beter. Maar ja, daar zit dan weer niet zo'n mamabeer in.