The Party (1968)

Mooie recensie Dennis Evahi,

Als fanatiek aanhanger van het komedie genre heb ik deze film dan ook eindelijk gezien.

Het begin van de film was even afwachten, neem nou de eerste 10 minuten, je denkt aanvankelijk dat je naar een western kijkt. Maar dan leer je Hrundi V. Bakshi kennen

Leuk hoe hij op een eliteparty verzeilt raakt en langzamerhand steeds meer de boel op stelten gaat zetten.

In het begin vond ik de lichaamstaal af en toe toch wat storend maar gelukkig draagt het wat ingetogen begin wel bij aan een spetterende, niet voor een schuimparty op onze kermis, onderdoende climax! Echt elke scène is dan een geweldig feest om naar te kijken. Peter Sellers rules! 4*

Melige film. Ik had er iets meer van verwacht.

Wat mij betreft had het wat meer mogen escaleren. Gezien het opblazen van de set in het begin van de film, zat ik steeds te wachten op gigantische escalatie en een sneeuwbaleffect aan incidenten, maar steeds werden Sellers stupiditeiten vrij vlot weer hersteld. Dat vond ik jammer.

En wellicht Tati's Play Time, hoewel The Party vrij vlot na Play Time uit kwam.

'Wyoming Bill' Kelso zou wel eens inspiratie geweest kunnen zijn voor het personage Joe Buck (Voight) in Midnight Cowboy. Ik dacht gewoon dat 't Voight was.

Slapstick en veel grappen met Sellers onder de vertrouwde regie van Edwards. Niet altijd even leuk maar enorm sfeervol en onderhoudend. Goed.

Deze vanavond weer eens bekeken.

Was jaren geleden dat ik hem nog eens had gezien.

Nog steeds erg leuke comedy, hoewel niet meer zo geweldig als 25 jaar geleden toen ik hem voor het eerst zag.

Het blijft geinig om Sellers als goed bedoelende, maar ongeloofelijke stuntelende Indiase flut acteur te zien blunderen, eerst op de filmset en later in zijn eentje met zijn onhandigheid een geheel feest in een puinhoop te zien veranderen.

Briljant hoe Edwards en Sellers zonder enige werkelijke verhaallijn je toch anderhalf uur weten te vermaken met deze klassieke onzin.

Een acht, ofwel vier sterren.

Bijzondere komedie, die kennelijk geheel chronologisch opgenomen is en waarin voornamelijk geïmproviseerd werd. Hoewel de slapstick doet denken aan The Pink Panthers, heeft The Party toch een heel andere feel. Het meest unieke is de kalmte die er vanaf straalt, de rustige opbouw en de gestileerde sets. Het is dat er 'Blake Edwards' op de credits staat, want anders had ik verwacht dat Jacques Tati dit gemaakt zou hebben, al zitten er ook invloeden van Buster Keaton in. Nooit geweten dat Edwards zo'n oog voor stijl had.

Verder een geestige film, met een aantal hilarische scènes, maar het moet het vooral hebben van de kleinere grapjes. Er zitten misschien iets teveel vallende voorwerpen en nat wordende mensen in en het wordt iets te lang uitgesponnen tegen het einde. Tevens voelen enkele komisch bedoelde momenten wat geforceerd aan, zoals wanneer Hrundi's stropdas onder de arm van een man komt vast te zitten. Dit mag de pret niet drukken, want de kalme gekte en het oog voor detail maken dit een uniekere film en zelfs grappigere film van dan de Pink Pantherfilms. En ik hou wel van de Pink Pantherfilms.

4*

Uitstekende film waarin door een foutje een klunzige acteur niet wordt ontslagen, maar juist uitgenodigd voor een feestje. Ondanks dat de film zich bijna geheel op één locatie afspeelt en een wat traag karakter heeft, blijft het onderhoudend. Dit komt door de vele komische situaties, van droogkomisch tot hilarisch. En veel van deze momenten leunen volledig op het komisch talent van Peter Sellers.

Deze ook eens bekeken zonder echt te weten wat te verwachten. Het was geen misse film. Je moet wel een beetje van de humor houden. Er komt nogal veen slapstick in voor en daar moet je wel wat voor zijn. Soms was het er wat over en soms zat het goed.

De rol van Hrundi V. Bakshi was op het lijf van Peter Sellers geschreven.

Eigenlijk heeft de film niet echt een groots verhaal, maar toch weet het wel te boeien.

Tja, 'k vond hem wel eens leuk om gezien te hebben.

Grappige comedy met Peter Sellers als een soort variant op Mr. Hulot en Mr. Bean.

Indische acteur verwoest door z'n onhandigheid een complete filmset en wordt op de zwarte lijst geplaatst...althans dat was de bedoeling, maar komt per ongeluk op een de gastenlijst van een feestje bij een belangrijke Hollywood-producer...net als bij Mr. Hulot heeft Sellers wat moeite met moderne architectuur en moderne snufjes en het eindigt dan ook in een grote chaos.

Tempo had wat hoger gemogen, wat bij Tati wonderwel werkt voelt bij Blake Edwards wat te langzaam. Maar goed flinke lachstuipen gehad bij de intercom en het toilet.

Grappige film, waarin Sellers uitstekend op dreef is en laat zien over een prima gevoel voor timing te beschikken.

De openingsscène, waarbij Sellers de boel op de filmset verpest is bijzonder grappig en zorgde ervoor dat ik gelijk in de film zat. Daarna speelt het verhaal zich voornamelijk af op het feest en ook daar gaat Sellers soms op zijn geheel eigen klunzige manier te werk. Dat levert wederom een aantal erg komische momenten op, al hoopte ik soms dat Sellers nog veel meer los zou gaan.

Wel is het knap, dat het redelijk afwisselend blijft. Het feest is de hoofdmoot, verder gebeurt er qua verhaal nauwelijks wat, maar blijft continu vermakelijk.

3,5*

Hoewel deze film inmiddels behoorlijk gedateerd is, was hij wel nog leuk om naar te kijken en dat is vooral te danken aan Peter Sellers die geweldig opdreef is.

De film begint leuk met Peter Sellers (in de rol van de Indiase acteur Hrundi V. Bakshi) die de set van een film volledig verpest (opening met de soort trompet was geweldig) en daarna wordt hij door een fout uitgenodigd op een stijf bobo-feest waar hij de boel op stelten zet met typische droge en flauwe humor die hij altijd meesterlijk brengt en uitvoert. Dat is in principe ook het hele verhaal van deze film in een paar zinnen.

Het verhaal speelt zich ook grotendeels (op de opening en de laatste paar minuten na) op dit feest af. Je zou zeggen dat het dan misschien een saaie eentonige bedoeling zal zijn, maar omdat Peter Sellers belandt van de ene na andere komische situatie (o.a. gedoe met de schoen, intercom, het etentje op de geïmproviseerde kleine stoel en de gebraden kip, bezopen ober, toilet, zwembad, olifant en schuim), wordt het nergens echt saai of langdradig. Ook komt hij daar de nodige personen tegen die hij allemaal niet kent (dus een gesprek met iemand aangaan is niet te doen voor hem) en hem ook niet willen kennen omdat men hem maar raar en vreemd vindt. Echter op één persoon na, namelijk Claudine Longet in de rol van Michele Monet. Het einde was overigens best flauw en eigenlijk ook het minste van de film (ook overigens de muzikale gedeelten).

Hoewel het verhaal (eigenlijk is het meer één grote sketch en slapstick) maar bitter weinig verstelt, was de uitvoering zeer leuk gedaan en valt er ook het nodige te lachen. Al met al dus gewoon een leuke film.

Precies 6 jaar later werd het toch weer eens tijd voor een herziening en mijn mening blijft grotendeels het zelfde.

Heerlijke jaren 60 sfeer en wat een prachtig huis(set) is het toch, knap gemaakt en iets wat tegenwoordig helaas steeds minder is geworden door gebruik van visuele shit op de computer.

Dit filmpje is zo genietbaar, het heeft genoeg slapstick in zich maar tegelijkertijd is de sfeer heerlijk relaxed en rustig.

Groovy!!

4 blijft zonder twijfel 4.

"Bang, howdy par-te-ner!"



The Party is de Peter Sellers one man show, en wat doet hij dat goed! Voor mij staat Sellers bovenaan het lijstje met beste komische acteurs. Dit is bijna een perfecte film, behalve het laatste stukje waarbij iedereen in het water valt en dat gedoe met die olifant, als je al wat glazen wijn op hebt kan je daar misschien wel nog om lachen.

Een rommelige film is een vaak gebruikt kritiekpunt op deze website. Bij een comedy als the party (1968) werkt het echter wel (op de lachspieren). Vooral in het begin erg flauwe humor, maar naarmate de film vordert wordt het iets grappiger. De leuke set speelt hierin een grote rol.

Sellers schittert in deze komedie die het eerste uur vol steekt met grappige vondsten en ook wel op een gesmaakte manier allerlei menselijke trekjes bloot legt.

Helaas, nadien verdwijnt Sellers naar de achtergrond en gaat de film al te zeer slapstick hanteren. Jammer.

Alwéér een keer bekeken, via Canvas TV deze keer.

En alwéér evenzeer genoten als tijdens de vele vorige kijkbeurten.

Het was niet eens de bedoeling, want ik heb de film natuurlijk ook thuis, maar ik kan deze film gewoon niet weerstaan.

Verslavend grappig.

5,5* (als dat zou kunnen )

Peter Sellers als Indiër die per ongeluk wordt uitgenodigd op het feest van een grote filmbaas. En dat loopt uiteraard niet volgens plan. In het begin gaat het nog wel en zitten er ook wel leuke grappen in. Maar het wordt ook steeds duidelijker dat de regisseur wel een erg groot liefhebber van de films van Jacques Tati is. Eigenlijk speelt Peter Sellers hier de Indiase versie van Monsieur Hulot. En dat is eigenlijk schaamteloos en stuitend, want het niveau van de echte Tati / Hulot wordt hier bij lange na niet gehaald. Het is een hele goedkope imitatie in een verhaal dat toch wel heel erg mager is en een film die uiteindelijk mijlen ver over de top gaat.

Echt zo'n film die ik graag leuker had gevonden. Maar helaas, het is allemaal aan de flauwe en langdradige kant, met slechts hier en daar een leuke grap of geslaagde visuele vondst. Peter Sellers (hier weinig overtuigend geschminkt als indiër) is altijd de moeite waard en hij is hier zeker op dreef, maar zelfs hij kan geen brood bakken van het matte script. Het huis waar het feest zich afspeelt is overigens wel geweldig gevonden en/ of bedacht.

Matig.

Peter Sellers als Indiër.. Het zou 'm vandaag ongetwijfeld een karrevracht aan commentaar van Twitter-verongelijkten opleveren, maar 1968 was, gelukkig, een andere tijd. Het ziet er in ieder geval onnozel genoeg uit. Behalve de kleur (en het accentje) lijkt hij ook totaal niet op de gemiddelde Indiër. Het deed me wat denken aan John Wayne die ooit Genghis Khan speelde - da's ongeveer even absurd.

In ieder geval zet het de toon van deze chaotische en uiterst flauwe film. Sellers zelf doet het eigenlijk nog wel goed. Hij is niet lawaaierig of druk, maar eerder een stille snul. Die slapstick is helaas niet aan mij besteed. Het is gewoon mijn type humor niet. En dan wordt zelfs een film The Party, mij reeds enige jaren gekend als een must-see van Sellers' oeuvre, een taaie brok, de rijkelijk aangeklede en gekleurde feestlocatie ten spijt.

2

Als kind heb ik hier hard om gelachen, als (jong)volwassene vond ik het allemaal aanzienlijk minder leuk. Nu ik The party vele jaren later weer eens zie vallen we allemaal andere dingen op: de perfecte cameravoering, het prachtige sixties-kleuren-ontwerp, de ouderwets lange takes (heerlijk), de geweldige rol van Steve Franken als de dronken butler Levinson, en natuurlijk de Tatiësque insteek inclusief volgebabbelde geluidsband. Inderdaad, dit is Blake Edwards' eerbetoon aan Tati, maar wat is daar mis mee? Het haalt misschien – nee, zéker niet het niveau van Tati's vier meesterwerken, maar in dit eigen universum heeft Hrundi V. Bakshi wat mij betreft evenveel bestaansrecht, en Edwards valt in ieder geval niet voor de verleiding om hier lach-of-ik-schiet-humor van te maken. Merk ook op dat Bakshi nergens belachelijk wordt gemaakt of in onze ogen zijn waardigheid verliest (net als monsieur Hulot trouwens), en de handige manier waarop hij op het einde contact weet te houden met Michele (de tegenhanger van die lieve juffrouw uit Les vacances de M. Hulot) is ingenieus. Na al die jaren blijkt dit (weer) een onverwacht grappige en (toch ook) onverwacht ontroerende film.