Marguerite (2015)

"inspired by the real-life tale of the world’s worst soprano Florence Foster Jenkins"

Én met Cathérine Frot

Ja, dat is zeker een pré.

De 1e helft vond ik prima, maar daarna had ik alleen maar last van plaatsvervangende schaamte en intens medelijden. Daarnaast wat losse verhaallijnen die totaal niet werden uitgediept en een einde dat smaakte naar een lauw blikje bier. En ik lust geen bier.

Prachtig geacteerd, maar nee, niet mijn film.

Ik ben een fan van Catherine Frot maar deze film is gewoon pijnlijk en niet mijn ding....

Twee uur durende aanslepende film, zonder hoogtepunten en/of emotionele waarde... Geen aanrader

Gebaseerd op ware feiten, maar wel een saaie film.

Goede vertolkingen, dat wel maar verder was er weinig aan te beleven.

Wat een verdrietige verhaal.

Had met haar te doen, ook met de het personeel trouwens

Catherine Frot ontving een César voor haar vertolking. Terecht, want deze veelzijdige actrice, mag gerust haar voet zetten naast die van Meryl Streep uit "Florence Foster Jenkins" en André Marcon is daarbij zoveel geloofwaardiger dan Hugh Grant, als de echtgenoot die eerst uit eigenbelang, daarna uit bezorgdheid voor zijn vrouw, haar de waarheid niet wenst te vertellen.
Degelijke film over het bekende thema van de van kunst geobsedeerde rijke dame, die zich een zangtalent had ingebeeld, en al kan er soms gelachen worden om dat "talent", het gebeuren is terecht een drama.
Goede vertolkingen, dialogen, decors en costumering.
Matige kwotering, vind ik. Het onderscheid US - Frankrijk ...?

(Gezien op 19/01/19)

Hoe is het mogelijk da mensen die ondanks alle negatieve kritiek toch blijven geloven in eigen kunde?

Begrijpen wie begrijpen kan. Het kan ook dat daar iets anders achter schuilt. Gevoelens van zelfwaarde bijvoorbeeld!.. Voer voor psychologen.

Vals zingen en toch dromen van een optreden in de Parijse Opera voor een groot publiek.

En de entourage die haar blijft complimenteren en 'aanmoedigen'. Haar echtgenoot wil haar 'beschermen'.

Wat als ze ooit zou beseffen dat ze niet kan zingen?

De film is nog best te beoordelen zoals De Telegraaf dat deed: 'Komisch op een wrange manier en triest op een vermakelijke, vileine manier.'

Mooie indeling in hoofdstukken (zoals Hoofdstuk I bijvoorbeeld: 'De grote Marguerite Dumont (920)'.

De film viel meermaals in de prijzen en … dat is niet gestolen!

In 1920 is Barones Marguerite Dumont [Catherine Frot] beschermvrouwe van ‘Amadeus Circle’, een groep operaliefhebbers die benefietconcerten organiseren waarvan de opbrengsten naar oorlogswezen. Marguerite doet zelf aan elk concert mee, maar heeft één probleem: ze kan totaal niet zingen en niemand heeft wil of durft dat haar te vertellen. Sterker nog: ze krijgt staande ovaties en een uitnodiging om haar officiële operadebuut te maken in Parijs. Froth is uitstekend in de titelrol, maar het scenario van Gianolli en Marcia Romano draait volledig om die ene centrale grap terwijl het basisgegeven zich bij uitstek leent voor een satire op de klassenmaatschappij of een bespiegeling op de vraag wie of wat bepaalt wat “mooie” muziek is. Een jaar later maakte Stephen Frears het veel betere Florence Foster Jenkins (met Meryl Streep) op basis van hetzelfde gegeven..