Marguerite (2015)

Catherine Frot ontving een César voor haar vertolking. Terecht, want deze veelzijdige actrice, mag gerust haar voet zetten naast die van Meryl Streep uit "Florence Foster Jenkins" en André Marcon is daarbij zoveel geloofwaardiger dan Hugh Grant, als de echtgenoot die eerst uit eigenbelang, daarna uit bezorgdheid voor zijn vrouw, haar de waarheid niet wenst te vertellen.
Degelijke film over het bekende thema van de van kunst geobsedeerde rijke dame, die zich een zangtalent had ingebeeld, en al kan er soms gelachen worden om dat "talent", het gebeuren is terecht een drama.
Goede vertolkingen, dialogen, decors en costumering.
Matige kwotering, vind ik. Het onderscheid US - Frankrijk ...?

In 1920 is Barones Marguerite Dumont [Catherine Frot] beschermvrouwe van ‘Amadeus Circle’, een groep operaliefhebbers die benefietconcerten organiseren waarvan de opbrengsten naar oorlogswezen. Marguerite doet zelf aan elk concert mee, maar heeft één probleem: ze kan totaal niet zingen en niemand heeft wil of durft dat haar te vertellen. Sterker nog: ze krijgt staande ovaties en een uitnodiging om haar officiële operadebuut te maken in Parijs. Froth is uitstekend in de titelrol, maar het scenario van Gianolli en Marcia Romano draait volledig om die ene centrale grap terwijl het basisgegeven zich bij uitstek leent voor een satire op de klassenmaatschappij of een bespiegeling op de vraag wie of wat bepaalt wat “mooie” muziek is. Een jaar later maakte Stephen Frears het veel betere Florence Foster Jenkins (met Meryl Streep) op basis van hetzelfde gegeven..