Remember the Titans (2000)

Mierzoet, een snelcursus over-acting van Washingthon en cliché na cliché volgen elkaar in deze film, maar toch verveelt hij nergens, houdt hij de vaart er goed in en vermaakt hij je wel... 3,5*

Onderhoudend drama met een interessant verhaal en enkele goede vertolkingen. De film is echter te clichématig en oversentimenteel om echt goed te zijn. Het geheel mist scherpte door de zeemzoeterige en moraliserende toon van de film. ***

Erg weinig reacties hier bij een toch wel erg pakkende sport-film met ook nog een boodschap erin verwerkt. Ik kijk sowieso erg graag sportfilms en dan vooral om het drama-gedeelte wat zo nu en dan de ruimte krijgt. Ik ben toch wel behoorlijk fan van Will Patton, want die kerel stelt mij eigenlijk nooit teleur in zijn rollen. Hij heeft echt zo'n sentimentele anti-heldenkop en ook hier komt dat weer goed van pas.

Washington op de automatische piloot (wat me in de loop der jaren in zijn films is gaan irriteren, maar goed).

Zoals veel mensen voor mij al gezegd hebben is de rol van de dochter van Patton rampzalig te noemen. Er is werkelijk geen meisje van die leeftijd die zo volwassen haar papa de les kan lezen. En dan dat tergende overacting-gedoe bij de wedstrijden. Moeilijk om een jonkie dit aan te rekenen, maar daar was vast wel wat beters voor te vinden.

Het verhaal greep me aardig bij de keel en de muziek was hier ook credit aan. Doordat het college-football was bleef het klein en kreeg je meer een band met alle spelers. De mens achter de sporter krijgt dan vaak veel meer in de kans.

Het zingen van de donkere spelers had van mij dan wel weer wat minder gemogen. Leek soms even meer op een musical of zo.

En de wereld zou er ook geweldig uitzien mochten blanke mensen zo snel van mening veranderen over donkere mensen en vice versa. Maar de boodschap is vooral dat sport verbroedert. Dat wordt goed getoond en dat kwam eerlijk en waarheidsgetrouw over.

Overall erg mooie film en heb na herziening gisteravond besloten om mijn score met een punt te verhogen. Als ik soms echt even moet slikken weet ik dat ik naar iets zit te kijken wat dicht bij me staat en dat gebeurde. Aanrader in zijn soort!

Sterk drama dat geen onbewandelde wegen inslaat, maar desondanks werkt.

De cast is uitstekend. Denzel Washington doet het goed as usual. Ethan Suplee is wel oke in z'n rol ook al blijft hij het leukst in My Name is Earl. Verder nog goede rollen van Donald Faison en Ryan Gosling. Ook Hayden Panettiere als schattig jong meisje te zien spelen was leuk en ze acteerde ook goed.

Ook een passende score.

Deze film heeft een enorme cultaanhang onder jongeren, en ik begrijp best wel waarom. Een from zero to hero- en willen is kunnen-verhaal, thematiek rond multiculturaliteit, vriendschap en respect, harde sport, harde actiescènes, een uitstekende Denzel Washington en een degelijk, klassiek scenario. Dat laatste had voor mij net iets beter gemogen, want het verhaal blijft netjes op de platgetreden paden. Verhalen als dit hebben we al zo dikwijls gezien.

Toch is dit een prima film voor tussendoor die ook best knap geregisseerd is. Ook fijn is het seventies-sfeertje dat mee gecreeërd wordt door de geweldige muziek (o.a. Spirit in the Sky van Greenbaum en Ain't No Mountain High Enough van Marvin Gaye). Geen baanbrekende film, toch mooi.

Aha. Het irritante kind was dus Hayden Panettiere. Best knap dat ze het zo heeft kunnen spelen, maar best vervelend om naar te kijken. Net zoals het vervelend is als de score weer eens aanzwengelt en de emo-meter tot in het rood begint uit te slaan. Wat ook jammer is, is dat angry black man Julius (ook een aha-moment) te snel en te gemakkelijk van toon verandert.

Enfin, alles wat een feel good film goed laat voelen, zit er in. Normaal gesproken onverteerbaar, maar bij sportdrama met een historisch tintje slaat bij mij de mildheid toe. Taking it for the team, zoiets. RTT zit verder wel prima in elkaar. Film ziet er best goed uit, lekkere soundtrack en twee acteurs die de rest op sleeptouw nemen. Hier en daar wat humor en uiteraard de nodige football fun met wat forse tackles. Weinig op aan te merken.

Het heeft zowaar ook nog een scherp randje: The world don't give a damn about how sensitive these kids are, especially the black kids. You ain't doin' these kids a favor by patronizing them. You're crippling them; you're crippling them for life. En als Boone het zegt..

Echt een schitterende film, deze Remember the Titans.

Het grootste pluspunt van deze film is het ongelooflijk sterke verhaal, dat dan ook nog is gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Uiteraard weet je op voorhand hoe een film als deze zal aflopen, maar dat heb ik niet als iets negatiefs ervaren. Het was mooi om te zien hoe een sport en het streven naar een gemeenschappelijk doel verschillende groepen kan bijeen brengen. Het feit dat het in deze film over blanken en zwarten ging in de Verenigde Staten van enkele decennia geleden, die naar elkaar moesten toegroeien, maakte het allemaal nog boeiender om volgen. In de film zelf vond ik de manier van werken van coach Herman Boone interessant om te zien: ijzeren discipline en het streven naar de perfectie, naast het feit dat hij jongens uit de verschilende groepen verplichtte om elkaar te leren kennen, werpte duidelijk zijn vruchten af.

Denzel Washington acteerde zoals ik het van hem gewoon ben: op een hoog niveau. Dit niveau kon hij de hele film aanhouden, een dikke chapeau dus (want een heel makkelijke rol lijkt het me niet). Ook de rest van de cast mag ik niet vergeten te vermelden: de assistent-coach met zijn dochter, het dochtertje van coach Boone en uiteraard al de footbaalspelers...allemaal deden ze het uitstekend.

Een sterke film die iedereen moet gezien hebben!

In het begin nog meer dan redelijk hoe de raciale verhoudingen begin jaren '70 in een net gemixed college-football-team weergegeven worden. Ook de soundtrack is leuk om te horen. Maar na een tijdje zijn alle spanningen verdwenen tussen de blanken en de negers en vervalt de film in een standaard sportfilm, waarbij het einde iedereen wel kan voorspellen.

Een mooie drama/sportfilm...

Tjonge wat een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Denzel Washington speelt goed...

Zeker een mooi verhaal...

Aanrader...

Erg mooie film over de raciale verhoudingen in de VS. Eén van de betere American football films. Heerlijke feel-good movie. De film heeft zo zijn grappige, racistische en hartverscheurende momenten. Dit in combinatie met de goede cast maakte deze film uitstekend. 4*

You make sure they remember the night they played the Titans!

Remember the Titans was voor mij altijd de American Football film geweest die net dat tikkeltje te cliché overkwam. Disney bemoeide zich met de film en het resultaat was dan ook navenant want de tearjerkers waren bijna niet meer te tellen. Het was ondertussen al weer een lange tijd geleden dat ik de film had gezien en om in de lijn te blijven van de andere American Football films die ik de afgelopen dagen had gezien besloot ik de film nog maar eens terug op te zetten. Needless to say, ik werd weggeblazen.

Remember the Titans heeft in al die jaren natuurlijk nog altijd niets van zijn emotionele momenten verloren maar om de een of andere reden viel het kwartje. De film is gebaseerd op ware feiten maar zoals zo vaak is dat met een serieuze korrel zout te nemen. Dat is hier dus niet anders maar erg is dat niet want het blijft een erg mooie film om te zien. Het is vooral hoe de rassenkwestie wordt aangepakt die me erg interesseerde. Yakin maakt er een verhaal rond verschillende culturen, respect en vriendschap van en dat zorgt voor een paar heerlijke kippenvel momenten. Ik zei het daarjuist al dat ik vroeger het idee had dat het allemaal net iets te hard in de strot van de kijker wordt geduwd maar nu lijkt het allemaal perfect te kloppen. Toegegeven, de film werkt serieus op het gemoed van de kijker maar hier zit dan ook meteen de kracht van de film. Ondertussen wordt er ook nog genoeg humor in verwerkt, vooral in de scènes onderling tussen de Titans en onder andere hun groepsgevoel, waardoor de film hier en daar nog een broodnodig luchtig kantje krijgt. Naar het einde toe is de film een groot deel van zijn kracht wel kwijt want de strijd tussen blank en zwart in het team is opgelost maar Yakin weet dit netjes op te vangen met de laatste wedstrijd die de Titans spelen. Het is een wedstrijd die we al enorm veel in films hebben gezien en dus vrij cliché is, je weet dan ook perfect hoe de film zal aflopen, maar het is de perfecte afsluiter. De soundtrack tijdens de wedstrijden is trouwens ook wel van een hoog niveau. Het was blijkbaar de bedoeling van de regisseur om de kijker die niet echt mee is met heel de sport te leiden door upbeat rock te draaien wanneer er iets gebeurt in het voordeel van de Titans. Dit heeft een soundtrack ten gevolge van onder andere Up Around the Bend van Creedence Clearwater Revival, Long Cool Woman van The Hollies en zoveel meer. Ook het Ain't No Mountain High Enough van Marvin Gaye wordt erg leuk gebruikt.

Vroeger was ik best wel fan van Denzel Washington maar vandaag de dag begint het me meer en meer op te vallen dat hij eigenlijk altijd eenzelfde rol speelt. Zijn rol van coach Boone is daar geen uitzondering op maar Washington blijft toch nog altijd aangenaam om naar te kijken. Hij zet Boone dan ook op een sterke manier neer. Toch ging mijn aandacht meer uit naar Will Patton die de rol van coach Yoast vertolkt. De evolutie die hij doorloopt is natuurlijk redelijk voorspelbaar maar toch, Patton zet het overtuigend neer. Sowieso was het merendeel van de cast erg op dreef. Vooral Wood Harris en Ryan Hurst als Julius en Gerry steken er hier en daar met kop en schouders boven uit maar het zou fout zijn om te zeggen dat de rest het niet goed deed. Wel een erg jammerlijke rol trouwens van Hayden Panettiere. Nu ze wat ouder is zie ik ze altijd wel graag spelen (vooral in Heroes en I Love You Beth Cooper is ze goed op dreef) maar hier is ze bij wijlen wel erg vervelend. Ik heb al vaker hier op de site gezegd dat ik me irriteer aan kinderen in films en Panettiere is daar dus geen uitzondering op. Grappig trouwens om nog een jonge Ryan Gosling te zien verschijnen, die is nu toch serieus naam aan het maken met Drive.

Emotionele en bij vlagen hartverscheurende film maar het sterke verhaal gecombineerd met de sterke cast maken het een waardige zit. Reken daar nog eens een uitstekende soundtrack bij en je hebt gewoon een degelijke film. Een paar dagen geleden zette ik de film nog op 4* maar nu is hij toch net iets meer waard.

4.5*

Voor de zoveelste keer herkeken, ik gok zesde of zevende. Een film met zoveel herkijkwaarde mag opgehoogd worden van 3,5* naar 4*, hoe cliché hij ook mogen zijn. Ondanks het zware onderwerp weet de film met aanstekelijke humor, hartverwarmende scènes (klinkt een beetje 'mag ik een teiltje', maar nee, zo voelt het hier niet) en bovenal, een ge-wel-dige soundtrack. Zelfs mijn vriendin vond hem goed en we zijn beide geen sport of sportfilm-fans. Veel leuke acteurs ook in hun jonge jaren, en dan bedoel ik niet Denzel en Patton uiteraard, maar de scholieren. En Hayden Panettiere uiteraard als piepjong Football-fanaticusje.

Deze film eens bekeken en 'k was toch wel aangenaam verrast door deze film. Ondanks dat het een sportfilm was, wist hij me toch wel te boeien. Het acteerwerk was erg goed, net als de muziek trouwens.

Verder verveelde het verhaal niet. 'k heb niet echt minpuntjes bij deze film, vond hem zeker het bekijken waard.

Goeie film waarin een zwarte en blanke school worden samengevoegd, en daarmee dus ook het football-team. Een typische sportfilm gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het verloop kent weinig verrassingen, daarvoor is het geheel te clichématig. Maar het zit allemaal wel goed in elkaar, met een fijne cast en een prima aankleding.

Wat je er van kan verwachten.

Ik had eigenlijk wel een beetje zin in deze film. Zo'n kleine Amerikaanse gemeenschap, een sportploeg die het tegen alle verwachtingen in toch helemaal weet te maken, een paar larger than life rollen. Wanneer goed uitgevoerd verteert het makkelijk.

En dat bleek ook wel, zeker het eerste uur. Het kamp is goed, Washington is op dreef, Patton is wat doorzichtig maar speelt z'n rol ook naar behoren en het team zelf is ook wel grappig. Beetje rare casting af en toe, met een jonge Gosling en uiteraard de immer opvallende Ethan Suplee.

Maar het tweede uur blijft teveel van hetzelfde. De geschillen worden allemaal net iets te makkelijk opgelost. Personages maken teveel de juiste keuzes en heel het zijweggetje met Panettiere is er teveel aan. Nog zo'n extra dosis meligheid hoefde echt niet meer, daar was de film zelf al van doordrongen.

Uiteindelijk geen vervelende film en hoewel de finale compleet voorspelbaar verloopt was het einde toch op z'n plaats (sowieso is het allemaal "gebaseerd" op waargebeurde feiten), maar het is allemaal iets té nadrukkelijk en makkelijk om twee uur te kunnen boeien.

Beetje als een pizza of pak frieten. Vooraf kan je er best veel zin in hebben, het smaakt ook echt heerlijk, maar achteraf hou je er meestal een wat vies gevoel aan over.

2.5*

Een op waargebeurde feiten gebaseerd sportdrama over een highschool football team dat gekenmerkt wordt door rassenhaat. Het verhaal is misschien wel wat voorspelbaar doordat je in grote lijnen kan vermoeden hoe deze film zal lopen, toch is de uitwerking met de nodige emoties en vriendschappen sterk. De film is lange tijd niet meer dan redelijk maar de verbroedering en de vriendschappen en totale acceptatie van beide huidskleuren zorgen toch dat richting het einde toe, het gevoel steeds sterker wordt dat Remember the Titans toch sterker is dan de gemiddelde sportdrama. De rollen worden goed ingevuld, vooral door Denzel Washington.

Viel me erg tegen, ondanks dat het verhaal niet eens zo slecht is vond ik het Disneysausje té overheersend. Het is allemaal té overdreven, té Amerikaans en té moraliserend. Natuurlijk ook veel te braaf en erg voorspelbaar. En dan nog die heroïsche muziek erbij, ik moest bijna een teiltje pakken. Verschrikkelijk!

“This is no democracy. It is a dictatorship. I am the law.”

Remember the Titans is een film met een goede balans tussen sport, rassenproblematiek en drama, maar het is ook een film met veel humor en plezier. Het is leuk om tussen de jonge acteurs een aantal bekende koppen te zien (Gosling), maar het is Washington die hier de meeste indruk maakt. Ook Patton, Harris, Hurst en Panettiere als vroegwijs dochtertje van Patton zijn erg sterk. Titans is op de eerste plaats een sportfilm, met als diepere laag het smeden van een superteam dat bestaat uit blanke en zwarte scholieren. Iets wat toentertijd in Amerika een uitzondering was.

Het is interessant om de jonge mannen steeds meer te zien samenwerken, en er ontstaan uiteindelijk ook diepe vriendschappen. Het is sentimenteel (zeker tegen het einde), maar regisseur Yakin waakt voor vals sentiment. De film blijft vooral een indrukwekkend en oprecht verhaal over coaches en scholieren die niets liever willen dan samen American Football spelen, maar tegen de stroom inzwemmen en veel hindernissen moeten overwinnen.

Why ain't you outside there, with all your little friends, hollering?

Zonder er bij stil te staan van het ene sportdrama, gisteren Invictus, in vandaag het volgende sportdrama gerold. Van rugby naar American Football, raciale problemen in een iets andere tijd en omgeving, een team dat tot elkaar moet groeien en boven zich uit moet stijgen met als voornaamste toon vooral 'feel good'. En waar Invictus zijn eigen graf er mee graaft stijgt Remember the Titans boven zichzelf uit.

Wat als eerst gezegd moet worden is dat eenmaal de ware geschiedenis onderzocht er geen spaan van de film heel blijft. Raciale integratie was jaren eerder al ingevoerd, problemen waren er naar eigen zeggen niet zoals neergezet in de film tussen de spelers, de andere teams neergezet als blank waren ook allang gemengd, de dochter van Yoast was slechts toeschouwer en bepaald niet zo begeister als hier neergezet wordt. Althans dat lees ik dan in artikelen die beweren dat er bijvoorbeeld geen 'bewijs' voor te vinden is, wat niet automatisch hoeft te betekenen dat het onwaar is. Wel een slechte kaart die gespeeld wordt in die zin is dat hetongeluk van Bertier toch echt na de finale plaats vond.In die zin valt er veel op het verhaal en de term 'waargebeurd' op te merken.

Ondanks deze wetenschap slaagt RTT vanaf het begin toch in als bijzonder vlot en stijlvol geheel, met aansprekende karakters, een hele rits jonge acteurs aan het begin van hun carrière, een feel good toon die gewoon aanslaat, humor, en een aantal kostelijke scenes en niet te vergeten een FAN-TAS-TISCHE soundtrack met Marvin Gaye, CCR, The Hollies, Greenbaum en de Turners aan te slaan. De problematiek en onrust tussen bepaalde delen van de gemeenschap en Yoast en Boone is boeiend genoeg, net als de verontwaardiging. Dan zijn er de spelers zelf die allemaal op prima wijze gebracht worden. Ryan Hurst maakt echt een superindruk als leider, stukken boeiender dan het fletse gebeuren van Damon als Pienaar gisteren in Invictus, maar behalve Hurst maken Suplee, Gosling, Harris, Faison en Kirkwood allemaal een bijzonder goede indruk als jonge acteurs aan het begin van hun carriere. Alleen Pardue komt niet echt over. Tussen alle heibel en onwilligheid komt er toch een bepaalde 'bonding' op gang en een aantal gevallen van 'kleedkamerhumor' zoals 'I love you, sugar' en is de film vooral innemend en bijzonder vermakelijk te noemen. De oude beelden doen het goed en nogmaals, al die lekkere muziek hé...

Een topfilm is RTT niet, en de echte geschiedenis wordt verre van benadert, toch is RTT een uitmuntend en innemend vehicle met als boodschap verbroedering en dat vooroordelen zelden kloppen die vooral lekker vlot gebracht wordt met een aantal prima acteerprestaties. Gewoon een lekkere filmpje...

Sport en film, behoudens boksfilms denk ik, niet altijd een even geslaagd huwelijk. Het is moeilijk om echte topfilms te vinden over deze uitdagende combinatie. Vermakelijk en sfeervol zijn ze best wel, maar verder dan dat gaat het vaak niet. Invictus, over rugby, had nog dat tikkeltje extra doordat je die hele geest van de natie en Mandela meedroeg.

Deze Remember the Titans ligt wat in de lijn van Any given sunday dat een jaar eerder uitkwam. Hoewel Pacino het niet slecht deed, is het ook hier Denzel Washington die de film naar een hoger niveau tilt met al zijn flair en charisma. Het raciale thema is een extra factor dat de film kruidt.

Het is gewoon een leuke film met veel spektakel en drama. Goed in beeld gebracht. En dat American Football heeft wel wat, alleen jammer dat ik de spelregels te weinig begrijp om écht into te zijn. Had ik een Amerikaan geweest ...

Relevante en maatschappijkritische sportfilm die iets te veel personages tegelijkertijd wil belichten. Veel persoonlijke problemen worden op een hoop gegooid en stuk voor stuk afgewerkt, maar de drukke vormgeving verhinderde dat ik wat sympathie voor de personages kon opbouwen. In de tweede helft wordt het allemaal ook iets te gemakkelijk opgelost, maar dat neemt niet weg dat de castleden naar behoren acteren en de film een aandoenlijk tempo kent. De speelduur van 113 minuten was snel om en het gebeuren verzuipt nooit te veel in flauwe grapjes en/of aangedikt sentiment. Hierdoor is het eindresultaat altijd enigszins in balans, maar ik kan niet zeggen dat het me heel lang zal bijblijven.

Bij vlagen erg vermakelijk maar ook eigenlijk continue veel te clichématig. Elke dialoog is ongeloofwaardig. Denzel is wel weer redelijk sterk en de soundtrack vermakelijk. Maar alles bij elkaar is het te weinig.