Some Kind of Hate (2015)

Degelijk. Vind het concept de grootste kracht achter deze Some Kind of Hate. Zit een herkenbare, klassieke rode draad doorheen het verhaal van het gepeste (emo) individu en de onvermijdelijke wraak die volgen zal. Met één creatieve twist: de bovennatuurlijke ''menselijke''-voodoopop. Veel variatie in de kills zit er, door diezelfde creatieve keuze, niet in. Dat maakt het laatste half uur iet wat problematisch, omdat het netjes de eindjes aan elkaar knoopt en volledig in de lijn der verwachting te werk gaat. Het had iets meer uit mogen halen om de aandacht vast te houden, maar weet daar niet helemaal goed mee om te gaan.

Blijft wel een vermakelijke indie-slasher over en bovendien een meer dan prima debuut. Mortimer lijkt me wel een regisseur die nog wat beter kan. Zijn volgende project is momenteel in de post en daarin zullen o.a Kevin Smith en Seth Green te zien zijn. Prima bezig dus!

Dat originele concept ben ik met je eens, maar de uitwerking had hier en daar wel beter gekund. We hebben hier namelijk te maken met een van de minst griezelige "geesten" die ik ooit gezien heb. Daarnaast zijn de fx niet altijd even overtuigend (ook een budget kwestie ben ik bang). De locatie en setting is dan wel weer bijzonder, maar hier word helaas niet heel veel mee gedaan.

Een beetje een gemiste kans als je het mij vraagt.

Aardige film. De film heeft als thema 'pesten' doet dat met een redelijk origineel idee en ook nog eens op een prima manier. Er wordt namelijk nergens een belerend vingertje opgeheven. Nu is het ook niet zo dat de film in alles is geslaagd. Zo gebeuren er een paar vage dingen in het verhaal. Daarnaast is het meisje Moira (HP's: Jammerende Jenny) meer een snotterend wicht dan een enge verschijning en verloop het einde iets teveel volgens verwachting. De cast is verder best goed bezig(maar niet noemenswaardig) en krijgen we bloederige kills te zien. En al zijn die dan niet al te creatief, ze maken wel dat deze film prima wegkijkt.

Er zijn veel slechtere horrorfilms gemaakt de afgelopen jaren. Qua het vertellen van een aardig verhaaltje doet deze het best goed. Wat mij hier vooral stoort is dat het allemaal een beetje binnen betamelijke en duidelijke grenzen moet blijven. Vergelijk dit allemaal eens met Carrie uit 1976 en hoe je al die scheidslijnen van goed en kwaad veel onduidelijker kan laten zijn en hoe je daarmee veel interessantere filmstof kan krijgen. Op de helft schakelen we hier gewoon over naar het standaard good vs evil, prima, huur dan Freddy Krueger in, maar ga er dan niet zo'n emo-sausje over heen gooien.

In plaats van dat in andere films het gekwelde onderwerp van pesterijen bovennatuurlijke krachten

verkrijgt om ermee wraak te kunnen nemen, is dit een leuk gevonden heel andere variant. Flink

bloederig, de vele kills zeker niet onaardig en de film vlot geregisseerd met ook een leuk foefje

van de plotse overgang van een scene naar een happend paard in een appel. Het laatste deel van

de film ook sfeervol geschoten terwijl de soundtrack er ook best mag wezen. Je proeft weliswaar een kennelijk laag beschikbaar budget voor de film, maar weet de regisseur de beperkingen naar

behoren om te zetten naar een aantrekkelijke horrorfilm. Waarbij het acteerwerk ook nog eens

reuze meeviel.

Degelijk.

Adam Egypt Mortimer wist later één van mijn favorieten naar buiten te regisseren, maar elke regisseur moet ergens beginnen. Ik zag zijn latere films eerder dan zijn debuut, maar recentelijk was er dan eindelijk tijd om eens te bekijken waar hij nou ooit mee begon. Dat bleek dus deze film te zijn, die meteen zijn kwaliteiten onderstreept.

Een film die verder een erg directe, stoffige en rauwe toon hanteert. Soms stilistisch wat te makkelijk, maar verder een treffende keuze om de sfeer van het plot te onderstrepen. Daarbij komen ook nog wat opvallend grafische en gemene horrorsequenties kijken. Het gegeven is niet al te origineel en vooral ook rommelig, maar dat neemt niet weg dat Mortimer genoeg toffe momenten weet te creëren.

Het acteerwerk is halfjes. Een aantal goede rollen maken duidelijk dat de film echt wel wat te vertellen heeft, zoals Gillam die ik tot nu toe nog niet in een slechte rol heb kunnen spotten. Overige rollen missen wat flair qua persoonlijkheid, maar aan enthousiasme weinig gebrek. Geholpen ook vooral door Mortimer die de film constant interessant weet te houden.

Inhoudelijk valt de film redelijk in elkaar en daar had wat aandacht naartoe gemogen. Verder een strakke film met genoeg horror en vooruitgang. Het voelt nergens aan alsof het verhaal sleept en kent daarnaast genoeg spannende elementen om de kijker geboeid te houden. Ook opvallend donker soms, waarmee Mortimer ook wel laat blijken dat hij zich snel wilde onderscheiden. Zijn loon kwam er vier jaar later mee.