Seven Years in Tibet (1997)

Ik hem hem opnieuw gekeken en vond hem erg mooi en overtuigend qua sfeer. Ik vond Brad Pitt zeker niet slecht maar ik ergerde mij in het begin aan zijn zogenaamd duitse accentje. Dit wende wel maar viel me ietsje tegen. Gaandeweg de film begon ik steeds meer te twijfelen aan in hoeverre de film geloofwardig te noemen is. Het neemt de geschiedenis in de hand en pretendeerd in ieder geval uit te gaan van geschiedenis. Dat Pitt en zijn kompaan zomaar de stad binnenkomen terwijl er geen enkele buitenlander geaccepteerd word en gewoon binnen kan lopen bij een willekeurig iemand. Dat vond ik twijfelachtig. Het feit dat de Dalai Lama in gesprek komt met Pitt vond ik wel interessant. Een jongetje die toch DE Dalai Lama is en toch geacht wordt zich aan de 'regels' van het geloof te houden die toch zeer vrij en zonder de gebruikelijke etiquette in gesprek raakt met iemand uit een totaal andere cultuur. Wel interessant maar in hoeverre is dit gebasseerd op de werkelijkheid? Ik weet niet zoveel over de Tibetaanse cultuur maar ik vraag mij of of dit kan. Ik weet niet of dat dan ook de bedoeling was maar toch.

Lang verhaal kort; leuke film, mooie muziek, prachtig land. Ik sta op 3,5 ster

Zeer oppervlakkig en onuitgewerkt clichéflutverhaaltje over "man belandt in vreemde cultuur en neemt hun gebruiken over". Nu is in oorlogsfilms een Engels sprekende Duitser nog wel te verkroppen, maar dat in het geografisch meest geïsoleerde land ter wereld iedereen Engels spreekt maakt deze film tot een hilarische komedie, bijna een parodie op het genre.

Alles is simplistisch, niets uit dit pretentieuze avontuur maakte enige blijvende indruk. Vergelijkbare films zoals Dances with Wolves, The Last Samurai of de miniserie Shogun zaten VEEL beter in elkaar. Daar was ook hooguit een enkeling die Engels sprak (omwille van de progressie van de film, anders zou het te saai worden voor de kijker).

1 ster

Verrasend goede film! Prachtig avontuur met een overweldigende cinematografie. Brad Pitt heb ik wel eens beter zien acteren, maar hij kan er gemakkelijk mee door in deze film. De film duurde redelijk lang, maar ik heb me meer dan vermaakt met dit verhaal dat op een prachtige manier wordt getoond. Daarnaast een zeer goede score van John Williams die weer bewijst tot de grootsten in zijn vak te behoren.

* * * *

Prima film met een mooi verhaal en sterk acteerwerk. Het is wel een wat lange film hiervoor maar het is goed te doen. Veel mooie locatie's en veel mooie scene's gezien.

Het leven in Tibet wordt goed in beeld gebracht.

3,5*

Mooie beelden... heel mooie beelden zelfs. Annaud weet wel hoe hij het mystieke en grandioze Tibet in zijn lens moest vangen. De eerste helft van de film vond ik wat langdradig : de 7 years beginnen pas na een uur.

Het verhaal was opzich prima, alleen de accenten sloegen helemaal nergens op! Vreselijk irritant. Praat gewoon Engels of Duits.

Degelijke film die eigenlijk nergens echt in uitblinkt, maar die in zijn totaal plaatje gewoon compleet is. Het verhaal is door de mooie beelden goed in beeld gebracht en daarnaast word er gewoon goed geacteerd.

Toch een redelijke tegenvaller..

De eerste keer dat ik merk dat ik het acteerwerk van Brad Pitt irritant vond, en ik heb nu toch al behoorlijk wat films met hem in één van de hoofdrollen gezien die ik enorm goed vond. In Seven, Fight Club en Inglourious Basterds vond ik hem zelfs zeer sterk acteren, hier kan ik toch wel veilig stellen dat de rol in deze film hem niet zo goed afging. Dat was vooral te wijten aan dat Duitse accent dat gewoon verschrikkelijk klonk, het werkte totaal niet en kwam ook al niet geloofwaardig over. Mede door dat accentje kwam zijn acteren nogal 'gemaakt' over. De rest van de cast zette ook al geen buitengewone rollen neer waardoor de film op vlak van acteerwerk toch behoorlijk faalt.

Het verhaal was best in orde afgezien van wat clichés hier en daar, het was alleszins nog redelijk boeiend te volgen. De landschappen en de cinematografie waren gewoon geslaagd, is niets op aan te merken. Soundtrack was opvallend weinig memorabel voor het feit dat John Williams de muziek verzorgde in deze film, zeker als je weet dat hij onder andere de muziek schreef voor Jurassic Park en Schindler's List. Maar het zou natuurlijk ook wel kunnen dat ik gewoon niet goed op de muziek gelet heb. Wat ik toch nog wel als positief ervaar is het respect voor de Boeddhistische cultuur dat in deze film opvallend mooi naar voren komt, maar dat was dan ook één van de weinige zaken waar ik positief over was.

2.0 sterren

Mooie film met een goed verhaal en de beelden waar vaak zeer prachtig. Het eerste gedeelte van de film vond ik het beste. Toen hij in Tibet aankwam vond ik het wat minder worden.

Aardige film, met als minpuntje Brad Pitt zelf.

Het hele verhaal is op de één of andere manier wel redelijk boeiend gebleven. Het deel waarin de twee Brüder hun waanzinnige trektocht ondernemen is best te pruimen, met dank aan een goede regie.

Minder is het stukje waarin de chintokken zich komen mengen.

Dit dreigde iets te lang van stof en oninteressant te worden.

Het is dan wel een deel van de Tibetaanse geschiedenis, toch hadden ze er beter aan gedaan dit wat in te korten.

Ook het feit dat er weer zonodig in alle uithoeken van de wereld Engels gesproken moet worden, is ergerlijk.

En dat omdat de amerikanen te lui en te onwelwillend zijn om ondertitels af te lezen.

Affijn, verder ben ik wel een fan van Thewlis in deze prent. Hij past echt in het plaatje.

***

PItt heeft toch zo midden jaren 90 drie mooie films gemaakt. Meet Joe Black, Legends of the Fall en Seven Years in Tibet zie ik toch wel een soort rode lijn in. Vind Seven Years in Tibet wel de minste van deze drie, maar toch ook een hele mooie setting met veel aandacht voor relaties tussen hoofdpersonen. Raar accent van Pitt, maar toch goed geacteerd. 3,5 sterren.

Schitterende film. Voor sommige langdradig, voor mij paste dit echter totaal in de sfeer.. Dit had absoluut niet overhaast verfilmd moeten worden, uitstekend zoals het nu is. Relatie tussen Heinrich en de Dalai Lama komt prachtig tot stand! En wat een prachtige natuur hè, moet dan toch echt een keer naar de Himalaya..

4*

In dit visueel adembenemend epos gaat alle aandacht naar hoofdrolspeler Brad Pitt, die van een arrogante egoïst verandert in een beter man gedurende zijn verblijf in Tibet. Maar echt geloofwaardig wordt deze evolutie echter niet in beeld gebracht. Dit als gevolg van een teveel aan overbodige scènes. De film begint anders wel met de nodige vaart, maar het geheel hapert al snel als gevolg van de inspiratieloze regie. Sommige momenten zijn dan ook behoorlijk saai. Pitt-o-resk, dat wel...

Ik had het niet verwacht omdat ik een langdradige film had verwacht maar het is echt een goede en leuke film om naar te kijken. Het leukste vond ik eigenlijk de tegenstelling tussen het cynische karakter van Heinrich tegenover het geloof van de monikken. Het stukje met bijvoorbeeld de regenwormen vond ik geweldig.

Ik moet toegeven dat ik het laatste half uur van de film ook wat langdradig vind worden maar toch is het het zeker wel waard om deze film te bekijken. Wat ik ook een heel positief punt vind in deze film is dat je wat meer leert over het boedisme en de manier hoe de monikken in het leven staan. Ik vond het erg leerzaam.

Deze film voor het eerst gezien en hij is dus veel beter meegevallen dan gedacht. De film is een avonturenfilm, maar ook drama en een stukje geschiedenis, die nu hedendaagser is dan ooit, kijk maar naar de Olympische spelen.

Brad Pitt speelde z'n rol overtuigend, alleen wat jammer van het Duitse accent

Er is een groot verschil tussen het lang duren en het lang aanvoelen van een film. Een film kan lang duren, maar snel voor bij vliegen en er zijn ook films die lang duren waar geen einde aan lijkt te komen. Dat laatste was voor mij hier het geval. Ik had moeite om voortdurend mijn kop erbij te houden.

Dat terwijl Seven Years in Tibet nog zo goed begint. Nou ja, in het begin hoor je nog wat ongemakkelijk Duits en Engels door elkaar, maar na een tijdje was mijn interesse gewekt. Ik was benieuwd wat die man allemaal te wachten stond en ging er alvast goed voor zitten. Het eerste uur(tje), waarin hij van de ene in de andere gebeurtenis valt, was voor mij dan ook het beste gedeelte van de film. Het moeilijke leven dat Heinrich gehad moet hebben midden in de natuur komt daar echter iets te weinig naar voren. Het zal geen gemakkelijk leven zijn geweest dat hij daar, in het midden van de Himalaya, gehad heeft.

Het belangrijkste gedeelte, waarin ze de heilige stad intrekken, viel me daarna wat tegen. Toen de Dalai Lama in beeld kwam en overal een beetje lacherig over deed wist ik niet zo goed meer wat ik van de film moest vinden. De relatie die tussen Heinrich en de Dalai Lama ontstaat, komt daarna wel erg gemakkelijk op gang en voelde wat vreemd aan. We vallen vervolgens van de ene in de andere oorlog en zien een paar beelden uit die oorlog die tussen Tibet en China ontstaat. We krijgen er opvallend weinig beelden van te zien, gezien de overdonderende cijfers bij de aftiteling. Cijfers die naar mijn mening niet in deze film thuis horen, omdat het simpelweg te weinig over die oorlog gaat.

Al met al viel de film wat tegen als ik kijk naar dit (waargebeurde) verhaal, waar volgens mij wat meer mee gedaan had kunnen worden, maar de film is een mooi gebaar naar Heinrich Harrer, die een bijzonder leven heeft gehad.

“Do you think someday people will get Tibet on their movie screens and wonder what happened to us?”

Wat fijn dat RTL weer wat films vertoont van Pitt in zijn meest begeerlijke jaren. Lol.

Je kan zien dat er aan is gewerkt om de film groots neer te zetten. De landschappen voegen veel toe aan de film. Er zit genoeg drama in om vrouwen te doen smullen, zonder dat het de echtgenoot te veel irriteert vanwege een gebrek aan verhaal. Of wat actie. Want ook daar is aan gedacht.

Ik vond hem wel o.k. om nog eens te zien. De film is nergens zo persoonlijk dat iemand zich eraan kan storen. Kijkt lekker weg, maar gaat nergens echt in de diepte.

Maar wat maakt het uit: we kunnen hier naar Brad Pitt kijken. Wiens accent ik overigens zeer vervelend vond. Spreek dan gewoon maar Engels, hoor. Pitt klopt altijd wel als niet bijzonder sociaal figuur.

Thewlis doet zijn werk hier eigenlijk beter dan Pitt en ziet er hier ook niet onaardig uit.

De kindacteurs zijn geloofwaardig. Altijd een pluspunt als dat werkt. Ook de rest van de cast doet het trouwens prima.

3,5*

Ik had vroeger geen hoge dunk van Brad Pitt. Werd vroeger altijd als de stereotype, knappe filmster afgebeeld, waardoor ik de indruk kreeg dat hij niet zo'n goede acteur zou zijn. Dat was echter toen ik nog geen enkele film van hem gezien had. Want inmiddels weet ik wel beter en ben ik van zijn kunnen overtuigd. Zo laat hij wederom zien in Seven Years in Tibet.

Deze film puur en alleen gekeken wegens de 'aantrekkelijke' inhoud op de achterkant. En mijn conclusie is dat dit een prima film is. Het verhaal steekt goed in elkaar, en de 'transformatie' van Heinrich wordt op een goede, duidelijke manier naar voren gebracht. De film zal me vooral bijblijven dankzij enkele prachtige shots. Bijna elke locatie waar de film zich afspeelt is de moeite van het bekijken waard. Of de twee nou ergens in the middle of nowhere ronddwalen of in Lhasa: alles ziet er erg mooi uit. Brad Pitt is op dreef in zijn rol als bad- en goodguy, maar ook David Thewlis zet een leuke rol neer. De vriendschap die tussen Heinrich en de Dalai Lama ontstaat is heel bijzonder en mooi om te volgen. Daarnaast is de muziek van John Williams ook weer ronduit prachtig te noemen.

Het enige waar ik een beetje tegen aanloop is het speelduur. Er gebeurt ontzettend veel in de film, dus het is wel verklaarbaar, maar er waren toch momenten waarbij de interessegraad een beetje daalde. Dat kwam meestal wel weer vrij snel goed door de vele gebeurtenissen, maar uiteindelijk vond ik hem nét wat te langdradig. Aan de accenten kon ik me dan weer niet zozeer storen. Ik snap wel dat het beter had gewezen als men in de moedertaal sprak, maar bij een blockbuster als deze is dat haast onmogelijk.

Het mooiste aan Seven Years in Tibet is misschien wel de sterke wisselvalligheid die de film kent. Je krijgt van alles wat: enkele humoristische momenten, maar ook momenten die ontroerend of spannend zijn of indruk maken. Door het sterke acteerwerk, de mooie settings en het goed uitgewerkte verhaal krijg je een erg mooie film, die misschien wel, zoals hierboven terecht werd opgemerkt, meer aandacht verdient dan hij nu krijgt.

3,5*

Een hoofdstuk uit het interessante leven van Heinrich Harrer. Een wellicht wat omstreden figuur uit de historie van het alpinisme, maar ook iemand die haast onvoorstelbare dingen heeft beleefd.

Perfectionistisch verfilmd met veel ruimte voor indrukwekkende natuur en de fotogenieke gebouwen in Tibet, maar ook veel oog voor detail. Jean-Jacques Annaud laat zien dat het enorme budget niet alleen aan de gage van Pitt opgemaakt is. Pitt is wat mij betreft ook prima gecast voor de rol van Harrer en speelt overtuigend, net als Thewlis als Aufschaiter. Ook de kinders die de Dalai Lama mogen spelen zijn erg goed. Ondanks de lange speelduur voor mij een erg boeiend verhaal, met wel wat subtiele dramatisering maar echt storen doet dat niet, en door de beeldenpracht blijft de film ook na meerdere keren moeiteloos overeind.

Tegenvallende film waarbij Pitt niet kan overtuigen. Hij komt de hele film oenig over met zijn stomme lach terwijl dat volgens mij niet de bedoeling is. Verder vraag ik me af of Harrrer echt zo'n lul was. De omgeving is natuurlijk prachtig, cinematografisch had hier veel meer uitgehaald kunnen worden. Verder is er na aankomst in Lhasa weinig meer aan. Overigens is het belachelijk dat iedereen Engels spreekt en zeker in het begin ook erg verwarrend. Thewlis is in alles Brits maar moet hier een Duitser spelen.

Weer eens herzien. Tibet heeft me altijd aangesproken, in de eerste plaats om het boeddhisme, wat ik niet aanhang, maar wat ik wel een aantrekkelijk religie vind om dezelfde redenen waarom de filosofie van Schopenhauer me aanspreekt. Er lopen overigens ook lijnen tussen het boeddhisme en Schopenhauer.

Een andere reden is dat dromen me een tijd lang hebben geïnteresseerd, met name zogeheten lucide dromen, waarin je bewust bent dat je droomt. Ik heb begrepen dat dromen binnen het Tibetaanse boeddhisme een belangrijke rol spelen, en dat zij de eersten zijn geweest die technieken hebben ontwikkeld om te leren bewust te worden dat je droomt.

Een derde reden is dat, zonder er ooit geweest te zijn, de Himalaya mij een prachtig gebied lijkt. Al die hoge bergen, het moet er echt schitterend zijn. Dit komt dan ook goed tot uiting in de eerste helft van de film, die voor een groot gedeelte gaat over de bergklimactiviteiten van Harrer. Het camerawerk is niet bepaald inventief, maar wat er in beeld gebracht wordt is vaak bijzonder mooi.

De tweede helft concentreert zich meer op het leven in Lhasa, waarbij ik wel het gevoel heb dat de camera meer als een vrije observator had mogen bewegen, net als bij Tarr, maar desalniettemin ook hier af en toe interessante beelden met het in beeld brengen van rituelen. Prachtig om al die rode gewaden te zien, en de zingende monniken en de dungchens, een soort Tibetaanse alpenhoorn, te horen. Bij het zien van de naam John Williams bij de openingscredits raakte ik bevreesd, maar veel klinkt zijn muziek niet. Vooral de authentieke Tibetaanse muziek is te horen, en als een keertje de muziek van Williams klinkt, is het gelukkig niet al te overheersend.

Tot zover de positieve punten, er zijn helaas ook drie punten die me erg hebben gestoord:

1) Het Duitse accent van o.a. Pitt. Ja, jammer dat het niet in Duits is, zoals dat ook bij Amadeus jammer is, maar als je dan toch voor Engels kiest, ga dan niet met op zo'n 'Allo 'Allo-manier praten.

2) Het karakter van Pitts personage. Het mag dan op de waarheid gebaseerd zijn, het egocentrisme van Pitts personage ging me al heel snel uit de keel hangen.

3) Dit zorgt natuurlijk voor wrijvingen met de Tibetaanse cultuur, waarbij de moraallessen helaas niet achterwege blijven.

Ik zou graag eens een authentieke Tibetaanse film zien met een goede cinematograaf. Geen idee of ik die kan vinden en zo ja waar. Tot die tijd lijkt dit het enige alternatief, wat gelukkig genoeg mooie momenten kent. 3*.

Ik heb mij zitten ergeren aan het Duitse accent van Brad... Verder een onderhoudende film voor een avondje met popcorn..

Een Oostenrijker die voor de Nazi's een Himalaya-berg moet beklimmen strand in India als door het begin van de Tweede Wereldoorlog de Nazi-klimmers door de Britten gevangen worden genomen. Samen met een andere Oostenrijker weet hij te ontsnappen en reizen ze te voet naar Tibet. Een land dat hun leven voorgoed zal veranderen.

Zoals altijd weer een erg mooie film van Jean-Jacques Annaud. Hoewel de film grotendeels is opgenomen in Argentinië weet het toch alles perfect over te brengen. Ik was voorheen niet heel erg bekend met Tibet, maar herkende veel dingen uit het Kuifje-album Kuifje in Tibet.

De chemie tussen Brad Pitt en David Thewlis was erg goed. Minder waren hun nogal afgezaagde Duitse accentjes. En verder waren de Chinezen hier ook behoorlijk stereotype afgebeeld evenals het feit dat afgezonderde Tibetanen ineens Engels blijken te spreken halverwege de film.

Al met al was de film zeker niet onaardig. Het waargebeurde verhaal van Heinrich Harrer is intrigerend omdat het laat zien wat reizen naar vreemde culturen met een mens doet. Overigens bleek na het uitkomen van de film dat Harrer een behoorlijk fanatieke Nazi was voor zijn reis naar Azië en zelfs bij de SS gezeten heeft, maar goed hij heeft in ieder geval zijn leven gebeterd en is tot zijn dood bevriend met de Dalai Lama gebleven.

Toch wel een spektakelfilm, berustend op ware gebeurtenissen.

Verhaal steekt goed ineen, soms wat oppervlakkig tot het ongeloofwaardige toe.

Wel gevarieerd : bergbeklimmen, zeden en gewoonten in Tibet, aandacht voor natuurschoon en ook de inval van China in Tibet...

Brad Pitt kan wel bekoren.

Goeie film over een Oostenrijkse bergbeklimmer die zijn zwangere vrouw achterlaat om de Himalaya te beklimmen. Een mooi waargebeurd verhaal over een vriendschap tussen een egoïstische man en de Dalai Lama aan het einde van de tweede wereldoorlog (ondanks het gedeelte vóór de vriendschap me het beste beviel). Meer dan genoeg prachtige beelden van het landschap en de Tibetaanse cultuur. Brad Pitt zet een goeie rol neer, alhoewel het accent hem minder goed af gaat.

“We have a saying in Tibet: If a problem can be solved there is no use worrying about it. If it can't be solved, worrying will do no good.”

In het eerste gedeelte is het soms even doorbijten, maar uiteindelijk weet Seven Years in Tibet toch nog indruk te maken. Vooral wanneer Pitt en Thewlis aankomen in Lhasa begint het interessant te worden. De band tussen Heinrich en de Dalai Lama wordt goed uitgewerkt, en de schitterende cinematografie maakt ook veel goed. Want de film duurt lang en niet alles is even boeiend. Langdradig zelfs, maar Seven Years in Tibet heeft genoeg positieve punten zodat het nergens echt vervelend wordt, en het historische verhaal is op zichzelf al zeer interessant.

prachtige film, mooie plaatjes. Brat op volle toeren....

heb er echt van genoten. Een welverdiende 1 ster

Een geweldige film waarbij Brad en kornuiten geweldig spelen in dit mooie verhaal.

Het is de 2e maal dat ik de film heb gezien en deze keer in mijn eentje, daarbij komen er betere accenten op de film zelf te liggen en dus op het verhaal.

Toch kan ik de kritiek die geuit wordt op verschillende filmsites betreffende de hoofdrolspeler wel begrijpen. Jammer dat men kiest voor een Amerikaan die geen Duits spreekt en dan maar op de "Allo Allo"-manier zich uit.

Voor een film als deze waren er vast wel goede acteurs in ons buurland te vinden.

De kritiek betreft trouwens ook zijn maatje uit Oostenrijk, daar spreekt men toch ook Duits? Het meest verwonderlijke vond ik de Tibetanen, die leefden in de afgelegen delen van Tibet in de jaren '40 en Engels spraken.

Ongeloofwaardig!

Maar toch: een mooie film als je hem in het geheel ziet en beoordeeld.

De score blijft gelijk, een mooie 7,5!

Het is een serieus goede film. Het genre geeft aan dat het geen feelgood film is. Maar er zit daadwerkelijk een feelgood sausje overeen.

Seven Years in Tibet is op zich een heel onderhoudende film maar persoonlijk doet het me weinig. Dit is misschien wel de minste rol van Pitt ook, die hier toch vaak een nogal vreselijk Duits accent probeert te verwezenlijken. Hij zou dit beter gewoon niet hebben gedaan want het werkt enkel wat op de zenuwen. Dat Tibet onderdrukt werd door het communistische China onder Mao wist ik al en echt veel meer zie je er nu ook niet van in deze film. Het is zowat een film die wat identiteit mist al hangt dat wel samen met de hoofdpersoon. Ook Tibetanen die nog nooit een buitenlander gezien hebben, zullen geen Engels spreken.