Disclosure (1994)

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken en ik vond het wel een vermakelijke film. Het thriller aspect zit er goed in en dat virtuele gedeelte ziet er erg goed uit voor een film uit 1994. Alleen dat van die 'A friend' vond ik wel vaag dat dat die ene zoon van die ene collega bleek te zijn.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Niet de beste thriller met Douglas, maar zeker niet de slechtste. Vanwege het onderwerp toentertijd enorm gehypt hetgeen het commercieel succes absoluut voorspoedigde. Het gegeven blijkt echter spannender dan de uitwerking. Toch enigszins vermakelijk ondanks het ontbreken van echte spanning. Redelijk.

Toen deze film uitkwam was het succes volgens mij voornamelijk te danken omdat het in de nasleep zat van het succes van Basic Instinct waar Douglas ook te maken kreeg met een gevaarlijke sexie vamp. Deze film vind ik persoonlijk wat beter dan Basic Instinct. Er zit meer spanning in en ook de sexuele spanning wordt beter weergegeven.

Het verhaal is nou niet één van de spannendsten en van het acteerwerk val je nou ook niet direct van je stoel maar toch blijft het een behoorlijke spannende film om naar te kijken.

Ongeloofwaardigheid troef.

Tot aan de befaamde scène kabbelt Disclosure rustig verder. Nadien probeert men er wat vaart, spanning en intrige in te steken, maar dat werkt niet echt. Met name de ongeloofwaardigheid wringt het allemaal een beetje de nek om.

Het einde is uiteraard te belachelijk voor woorden.

Dat Demi Moore een acteerramp is weet ik natuurlijk al langer. Hier geeft zij enkel bevestiging. Michael Douglas is een pak beter en één van de weinige positieve dingen aan deze film.

Voorts ziet Disclosure er best goed uit. De regie etc. is zeker in orde. Muziek is me niet echt opgevallen.

Enkel spijtig van de inhoud.

2

Vermakelijke film die het, I hate to say it, helaas niet haalt bij het boek dat ik in een adem heb uitgelezen afgelopen vakantie. Aangezien in een boek altijd veel meer informatie kan worden verwerkt dan in een film neem ik dat de makers niet kwalijk. Michael Douglas is altijd goed en ook Demi Moore in de rol van Meredith Manmuncher vind ik geen miscast.

De film geeft verder een interessant tijdsbeeld van mid jaren ‘90 state of the art-technologie en zaken die op dat gebied nog te gebeuren stonden, inmiddels behorend in een museum. Misschien vanwege het boek een wat geflatteerde 3*.

Fijne, wat gedateerd aandoende film, maar dat is juist leuk.

Niet de meest overzichtelijke film door alle twists, die uiteindelijk wel goed te volgen zijn. Voor mij blinkt deze film uit in knap geschreven, vloeiende dialogen, goed acteerwerk en de nodige onderhuidse spanning.
Het verhaal is al met al wel wat rommelig en niet overal even goed uitgewerkt. Zo is er plots een sentimentele scene met de kinderen van Douglas, die we de hele film nog niet gezien hebben. Ook de-mail op het einde is corny en past eigenlijk niet bij de rode draad van de film.

Betere film dan je op basis van het gegeven (mooie carrierevrouw Demir Moore wil persé van bil met vroegere scharrel Douglas) zou zeggen. Goed uitgewerkte plotline met suspense momenten. Tuurlijk het vergezicht wat we krijgen dat virtuele media de toekomst zijn, is interessant. Let ook op de opmerkelijke rol van Donald Sutherland. Zelden een CEO zo'n zwierig en charimatische toespraak zien/horen houden.

De lage scores overal kan ik niet helemaal plaatsen. Het uitgangspunt is best origineel en het verhaal wordt aardig opgebouwd. Om het een beetje spannend te houden zitten er wat flauwe twists in maar de acteurs, met name Sutherland en Douglas, spelen met flair en het VR verhaal is leuk bedacht, al is het inmiddels erg verouderd.

Deze film heeft een heel interessant gegeven. Niet alleen vrouwen maar ook mannen kunnen seksueel geïntimideerd worden door vrouwen, net zoals vrouwen mannen geestelijk en fysiek kunnen mishandelen. Maar zulke klachten worden zelden serieus genomen. Een spannende film uit de hoogdagen van Michael Douglas, die ook schitterde in andere films met boeiende onderwerpen rondom seksualiteit en machtsmisbruik, zoals Basic Instinct (1992) en Fatal Attraction (1987).

Je zou deze film, samen met Fatal Attraction en Basic Instinct, inderdaad als een trilogie kunnen beschouwen rond femme fatales die mannen erin luizen. Ditmaal mag Demi Moore in Douglas' broek zitten. Niemand kan trouwens zo goed de slachtofferrol spelen als Michael Douglas, die hier een slopende werkweek ondergaat. Geweldig die kop wanneer hij tot in zijn nek in de drek zit. Vond het een uitstekende bedrijfsthriller die tot het einde spannend wist te zijn. Het hele gedoe rond seksuele intimidatie staat centraal, maar de werkelijke twist ligt nog ergens anders en dat maakt het tot een typische jaren 90 film. Die virtual reality scène was ook heel goed gevonden. Weinig mis met deze film. Kleine 4.

Goeie film over een man die op zijn werk gepasseerd wordt voor een promotie waar hij op gehoopt had. Een onderhoudende thriller over seksuele intimidatie op de werkvloer (van ver voor de MeToo-beweging). De dialogen hieromtrent zijn zeker goed. Een goeie cast en de hele computertechniek van ruim 25 jaar geleden is leuk om te zien.

In de herziening blijken 4.0 sterren toch net wat te veel.

Bij het kijken van deze film moest ik vanwege het onderwerp en de aanwezigheid van Michael Douglas denken aan Fatal Attraction en ook wel aan Basic Instinct. De verhaallijnen over seksuele intimidatie en machtsmisbruik zijn nog steeds actueel en worden ook best interessant uitgewerkt. De digitale ontwikkelingen binnen het bedrijf zijn inmiddels erg achterhaald. Niet heel storend, maar dat gedeelte is niet al te boeiend. Al met al best een degelijke film. Douglas, Sutherland en Moore acteren naar behoren.

Wat is dit een slechte film eigenlijk.

Het plot is een rommeltje - vooral in de tweede helft struikel je gewoon van de ene twist naar de andere. En waarom? Het wordt me niet duidelijk. Wel dat het nergens over gaat. Had het bij het basisgegeven gehouden, het onderwerp dat op de poster staat.

En dan Douglas. Volstrekt ongeloofwaardig in zijn rol - en veel te oud ook voor wat hij te spelen krijgt. Moore heeft goedbeschouwd veel te weinig te doen, en valt door de mand in een paar sleutelscenes naar het einde. Eigenlijk alleen Sutherland komt er een beetje mee weg, maar ook dat is maar een dun rolletje.

En dan die stompzinnige uitsmijter met A. Friend nog. Wat een triestigheid.

Best wel goed. De film zit goed in elkaar. Het laat zien hoe corporate organisaties werken. Ze kunnen je groot maken, maar ook alles doen om je klein te krijgen. Geniaal wel hoe Douglas ze steeds te slim af is. Hoewel het hier goed afloopt, zal het meestal goed aflopen voor het bedrijf en niet voor de werknemer. Nu werd Meredith het slachtoffer, maar het is in feite ook haar eigen schuld.

Demi Moore kan een femme fatale spelen als geen ander. Nu echt een neo-noir is dit misschien niet helemaal, het is ook niet meteen donker gefilmd of toch niet vaak. Toch kent de film wel een behoorlijk aantal twists (die ik gewoonlijk goed kan smaken). Dit soort films is dus steeds ondergewaardeerd naar mijn mening. Een corporate thriller als het ware.