Rooster Cogburn (1975)

Rooster Cogburn is net als True Grit uit 1969 gebaseerd op de gelijknamige novel van Charles Portis. John Wayne vertolkt één van zijn laaste filmrollen en hij ziet er ook erg oud uit. Best frappant, want de even oude Katharine Hepburn ziet er mogelijk nog ouder uit, terwijl zij nog maar kort geleden, pas in 2003, overleden is.

Zoals Wouter al suggereert, is deze film voor Wayne een herhalingsoefening van True Grit. Voor Hepburn is dit echter, vooral de tweede helft van de film, meer een herhaling van The African Queen uit 1951. Rooster Cogburn kan dan ook het beste worden omschreven als een goede mix tussen die twee films.

Een love interest wil ik het niet noemen, zover komt het - gelukkig maar, wat mij betreft - niet, maar de aantrekkingskracht tussen de twee op leeftijd gekomen acteurs is wel mooi in beeld gebracht. Veel snedige dialogen en uitstekend geacteerd.

Rooster Cogburn is gewoon van hetzelfde niveau als True Grit. Niet gedacht vantevoren. Ook apart dat deze avonutenwestern zo weinig stemmen heeft. Rooster Cogburn is een frisse, luchtige (een komedie zou ik het niet noemen) film, met een hoop mooie natuurbeelden en uitstekende acteerprestaties. John Wayne en Katharine Hepburn hadden duidelijk erg veel plezier in hun rollen. Mooie dialogen tussen die twee ook. Jammer dat het verhaal niet altijd even boeiend was en dat de film nooit écht bijzonder werd. Maar verder leuk vermaak.

3 sterren

Damn your murderin' hides! Meet your maker!

De originele True Grit keek ik eigenlijk om 2 redenen. Als inleiding op de remake van de Coen broers, die ik trouwens nog altijd niet heb gezien, en natuurlijk voor de immer geweldige John Wayne. Toen bleek dat True Grit nog een vervolg had gekregen, namelijk deze Rooster Cogburn. Ik had het jammerlijke vermoeden dat het een film was die ik eens met wat geluk ging tegen komen maar voor een keer stond vrouwe Fortuna aan mijn kant en gaven ze de film op VTM. Toen opgenomen en vanwege dat rotsysteem van Belgacom dat je sommige films maar 30 dagen kunt bijhouden heb ik de film gisteren 'gedwongen' moeten zien want hij werd automatisch de volgende dag verwijderd.

Maar ergens ben ik er blij om want Rooster Cogburn is wederom een erg vermakelijke John Wayne film geworden. Wayne neemt terug de rol van Marshall Rueben 'Rooster' Cogburn op zich en oh, wat een heerlijk personage is dat toch. Vloeken, zuipen, smoren, ... Niets is Cogburn vreemd en Wayne speelt het nagenoeg perfect. Ik denk dat hier meteen dan ook de reden schuilt waarom ik me nog niet aan de remake heb gewaagd want hoe goed Jeff Bridges ook is en ik ben ook een vrij grote fan, er valt volgens mij niet aan Wayne te toppen. Zelfs hier, op het einde van zijn carrière en in zijn voorlaatste film, is hij erg lekker op dreef. Erg jammer dat hij 3 jaar later het loodje legde, al is het wel ergens normaal want hij draaide al tegen de '70. Hij heeft het trouwens ook helemaal niet zo simpel gehad tijdens het opnemen van de film. Een accident in een spelletje golf met zijn dochter blesseerde hem aan zijn oog, gelukkig het oog waar hij een patch over droeg, maar Wayne had ook nog maar één long en was dus vaak genoodzaakt om tijdens het filmen aan een zuurstofmasker te gaan hangen. Het zorgde voor veel verbazing dat Katharine Hepburn deze keer wel in een film wou meespelen met John Wayne want 20 jaar geleden had ze dit geweigerd voor Hondo. Vreemd want het schijnt dat de 2 toch wel erg goed overeen kwamen, al verschoot Hepburn wel van de trekjes van Wayne om met iedereen in discussie te gaan. Ze zou zich later nog afvragen hoe Wayne moet zijn geweest toen hij een stuk jonger was en nog 2 longen had. Soit, Hepburn ziet er wel enorm oud uit in de film. Ze was hier natuurlijk ook al bijna 70, ze is even oud als John Wayne, maar ik ken haar voornamelijk als erg mooie vrouw op een aantal foto's in filmboeken en in films zoals Suddenly, Last Summer. Ze is in ieder geval als vrome, katholieke vrouw een bij vlagen hilarisch duo met de ketterende Wayne. Verbazingwekkend trouwens dat er ten tijde van het uitkomen zomaar besloten werd dat zowel Hepburn als Wayne te oud waren om te acteren. Wat dus gelijk staat aan onzin want Wayne mocht dan wel niet lang hierna zijn gestorven, Hepburn heeft het nog lang uitgezongen en tot een paar jaar voor haar dood nog altijd geacteerd.

Rooster Cogburn is niet gebaseerd op een nieuw boek maar nog altijd op hetzelfde boek (True Grit) waar de gelijknamige film ook zijn verhaal vandaan haalt. Ik heb het boek nooit gelezen maar ik vind het wel redelijk bizar dat er perfect 2 films uit gehaald kunnen worden die op zich niet zo bijster veel met elkaar hebben te maken. Natuurlijk is er dezelfde hoofdpersoon maar naast een verwijzing naar de Lucky Ned Pepper gang uit het eerste deel, is er van een vervolg niet veel te bespeuren. Veel maakt het gelukkig niet uit want de film kent nog altijd wel een boeiend genoeg verhaal waardoor de speelduur snel voorbijvliegt. De mooie landschappen zijn ook weer van de partij maar ik vond de driehoeksverhouding tussen Cogburn, Goodnight en Wolf wel geslaagd, al loopt die laatste er maar grotendeels voor spek en bonen bij. De aandacht gaat voornamelijk naar de relatie tussen Cogburn en Goodnight en de film weet het mooi in beeld te brengen. Even dacht ik dat de film op een happy end leek af te stevenen en dat ze allemaal lang en gelukkig zouden leven maar dat gebeurt niet, iets waar ik ergens wel blij om ben. Langs de ene kant had het perfect gegaan natuurlijk want de film bouwt de relatie tussen de twee ergens mooi op en het had niet gedwongen aangevoeld maar ergens zou het niet bij het karakter van Cogburn passen. Hij was al eens getrouwd, het werkte niet dus gaat hij die fout geen tweede keer maken. Wel vreemd om te zien trouwens dat de film nagenoeg praktisch hetzelfde begint als True Grit zelf.

Een erg geslaagde Western alweer. John Wayne en Katharine Hepburn zijn lekker op dreef en hebben overduidelijk plezier in hun rollen. De dialogen zijn snedig, de landschappen verbluffend en de film verveelt nergens. Vreemd dat hier maar zo weinig stemmen zijn want de film verdient meer, zeker voor een vervolg dat het origineel misschien zelfs overstijgt.

4*

Aardige western, met John Wayne die weer in grote doen is. Natuurlijk mag ik ook Katharine Hepburn niet vergeten, aangezien ze het ook meer dan goed doet. Ze vertolken zeer amusante personages, die qua karakter en gedachtegang enorm ver uit elkaar liggen. Dit levert dan ook enkele komische stukjes op, maar soms wordt er te veel op gefocust en komt het wat irritant over.

Naj herziening een halfje erbij. Hepburn en Wayne maken er een feestje van en ik heb me niet meer gestoord aan de religieuze kantjes van Hepburn; het hoort erbij om de figuur Rooster Cogburn tot leven te brengen en minder één-dimensionaal te maken.

De omgevingen zijn een dikke plus en toch ook de actie die prima in beeld wordt gebracht. Zelfs de tocht per vlot is heel aardig. BIj uitstek een risicovolle onderneming omdat dit er in andere films wel eens heel knullig uitziet.

Leuke verrassing. Jammer dat de personages wel erg karikaturen zijn en eigenlijk volledig cliche. Het gezeur verveelde dan ook snel. Ben geen fan van Wayne (kan maar 1 ding) en de Hepburn van na 1950 (ze speelde hierna altijd de politiek correcte muts). Toch doen ze het niet onaardig. De fantastische locaties uit de bossen van Oregon in combinatie met het avontuurliike karakter en meerdere vermakelijke shoot outs, maken dit echter een bovengemiddelde western. Heb me prima vermaakt. 3,5 sterren.

Prachtige natuurbeelden (onze John moest het in zijn glorietijd vaak met studiodecors stellen) in een western met komedie-allure en dit omwille van de grappige magie tussen twee groten van het doek : John Wayne, in zijn najaren en op "zijn" terrein, als grapjas en Katharine Hepburn, overtuigend als altijd.

Goeie film waarin een oude marshall jacht maakt op een bende die een lading nitro heeft gestolen. Een mager en vrij standaard verhaal voor een western als deze, maar onderhoudend genoeg. Veel mooie plaatjes van het landschap. John Wayne zet zijn rol uit True Grit hier voort. Hij vormt een vermakelijk duo hier met Katharine Hepburn (beiden goed op leeftijd hier).

Rooster Cogburn is na de Coen-Brothers versie van True Grit een bekend en op zichzelf staand karakter geworden. De interesse gaat natuurlijk uit naar de orginele True Grit uit '69, meen ik zo uit het hoofd, maar soms heb je niet voor het kiezen wat je tegenkomt, en natuurlijk ging ik deze film niet laten liggen. Want zoals gezegd de interesse is er.

Al rekenend en de oude kop van Wayne inschattende volgt al snel de conclusie dat het einde nabij is voor The Duke. Ik vraag me dan ook regelmatig af gedurende de film of hij al klachten had of reeds ziek was. Typerende zou wel haast zijn dat Wayne gewoon doorzet, niet piepen maar poetsen. Het volgende wat ik me vervolgens afvraag gedurende de film is of deze film veel gelijkenissen met True Grit '69 vertoond of dat de Coen-Brothers beide films als inspiratiebron gebruikt hebben. Zie bijvoorbeeld Cogburn's dronkenmansgelal en het schieten op het brood.

Maar daar blijft het niet bij. Ook hier is Rooster in opspraak en wordt aan de tand gevoeld door het gerecht. Ook hier is hij weer in een drietal op pad waaronder een vrouw met scherpe tong en de nodige kritiek op zijn handel en wandel. Ook hier zit men weer achter een bende aan. Zoals wel vaker is Hepburn een bron van irritatie en het gekissebis of chemie tussen haar en Rooster is verre van interessant te noemen. Wel sterk is Richard Jordan als geschifte bendeleider. De besognes rond hem en zijn bende zijn al een stuk leuker om te volgen. Anthony Zerbe mag wat dat betreft ook genoemd worden. Wayne is tevens in goede doen en lijkt zowaar zijn best te doen een karakter neer te zetten in plaats van de altijd brommende, blaffende en alwetende alphamale die hij normaal neerzet. Iets dat mij overigens regelmatig irriteert, hij acteur niet hij portretteert zichzelf, maar zoals gezegd maakt Wayne er echt eens iets van.

Hoe de oude True Grit is kan ik nog niet zeggen maar dat komt er hopelijk nog eens van. Deze Rooster Cogburn die heel wat jaartjes op zijn voorganger volgt is uiteindelijk niet heel speciaal maar een prima film om een meer te doen is het zeker wel.

Gek is dat. True Grit viel gisteren tegen. Dit vervolg, waar ik veel minder van verwachte was juist een meevaller zodat beide films op dezelfde waardering terecht komen.

Je krijgt bijna het gevoel dat Wayne wist dat zijn carriere aan het stoppen was. Dit was zijn een na laatste film en een reprise van een van zijn favoriete rollen. Zoals eigenlijk tijdens een flink deel van zijn carrière oogt Wayne ouder dan de 67 jaar die hij hier was. Hij was overduidelijk in een mindere conditie dan 6 jaar hiervoor. Er was af en toe wat hulp nodig in de monage. In plaats van het kind gespeeld door een jong volwassene van toen wordt hij hier gekoppeld aan generatiegenoot Katherine Hepburn. En die twee maken er een oudemensenfilm van met een smeltende Cogburn, met een indian als beste vriend en werkende voor een damn Yankee en bijna verliefd wordend op een oude vrijster. Het werkt ook nog best aardig. Wayne en Hepburn weten prima wat ze doen. De landschappen zijn zelfs voor een western behoorlijk fraai. Het plotje is minder. En de boeven zijn zonder veel uitstraling de zwakke plek. Je bent ze eigenlijk meteen vergeten.

Niet heel ambitieus, maar misschien juist daarom best leuk. Ook nog eens de laatste film van de producent Hal B. Wallis.

Een jaar later maakte Wayne nog ëén film, in 1979 was hij dood. Hepburn acteerde nog tot in de jaren 90. En stierf pas in 2003 op een moment dat ik al op Moviemeter zat. Ach ja, tijd.