A Skin Too Few: The Days of Nick Drake (2000)

Gezien in de Docuzone in het Haags Filmhuis. Hoewel het een beetje een 'talking heads'-docu is (maar wat wil je wanneer er geen beeldmateriaal van Nick Drake zelf is?), volgt het ene kippenvelmoment het andere op. Het eind, waar 'Northern sky' van studio-opname verschuift naar slechts zang en daarna teruggaat naar de studio-opname is, gecombineerd met de beelden, hartverscheurend mooi. Misschien is het makkelijk scoren door de schitterende muziek van Nick Drake onder sfeerbeelden van Tanworth-In-Arden en Londen te plaatsen. De documentairemaker nam een (wat al te?) duidelijk standpunt in om te tonen hoe groot het verlies van een artiest als Nick Drake is. 4,0*

Ik wist niks van Nick Drake. Kende 'm alleen van naam. Ik heb voordat ik de documentaire ging zien wel even wat muziek van 'm beluisterd. De muziek kwam me toch wel bekend voor. Het is uitermate melancholische muziek. Deze documentaire is dat ook.

Ondanks interviews met zijn zus (die een groot deel van de film uitmaken) en radio-interviews met zijn ouders blijft veel onduidelijk over zijn leven. De film bevestigt vooral de mythe. De locaties die belangrijk waren in zijn leven vormen een mooi decor voor de songs van Drake en versterken de melancholische sfeer.

Er zijn blijkbaar geen tv interviews van hem. De documentaire maakt nieuwsgierig naar meer, maar laat bij mij ook een onbevredigd gevoel achter. Het is zoveel jaar na dato (hij stierf in 1977) en je merkt bij de betrokkenen dat ze praten in algemene termen, hoewel Nicks zus enkele prachtige woorden heeft. Ze leest een mooi gedicht gemaakt door zijn moeder op en ze zegt de magische woorden 'A skin too few'.

Ik denk dat de film voor Drake fans meer betekent. Ik als leek mis toch wel het een en ander. De documentaire is nogal fragmentarisch opgebouwd. Ik vind 48 minuten wat te kort. Portretten van zulke legendes zouden toch minimaal 70 minuten moeten duren.

Vond het een behoorlijk onduidelijke en ruwe documentaire. De sfeer en met name de muziek vergoedt dan wel weer een hoop. Bovendien gewoon een must-see voor Drake fans.

3*

Mysterieuze muzikant.

Een uiterst sfeervolle documentair over de veel te vroeg overleden muzikant Nick Drake. De film ademt liefde uit voor het destijds miskende talent, middels prachtige beelden en ingetogenheid die de droefgeestige man zo goed lijken te passen. Het gebrek aan voldoende erkenning is iets wat de labiele componist waarschijnlijk nog depressiever heeft gemaakt dan dat hij al was. Hij schreef er niet voor niets een liedje over. Vooral het feit dat er commercieel gezien niet van zijn muziek viel rond te komen lijkt heden ten dage bijna onvoorstelbaar. Nick Drake heeft pas na zijn dood succes gekend.

Veel meer komen we echter niet te weten over deze mysterieuze troubadour, die zijn tournee al vroegtijdig moest beëindigen. Want aan podia had de nerveuze Drake een broertje dood. Hij werd er alleen maar nerveuzer van. Waarom? En wie waren de doven die door zijn concerten heen kletsten? Voor antwoorden is dit document simpelweg veel te kort. En dat kan een goed, maar ook een slecht teken zijn voor een portret. Hier kunnen we rustig stellen dat er meer gefilmd had moeten worden. Er blijven te veel vragen onbeantwoord en er zijn waarschijnlijk anekdotes in overvloed.

Gelukkig blijven de schitterende liedjes altijd voortbestaan. Ook al is er helaas weinig meer dan drie albums en wat bootleg-materiaal. Wat betreft dat laatste mag elke muziekliefhebber best hopen op het uitbrengen van de liedjes van Molly Drake, Nicks moeder en tevens muzikale voorbeeld zo te horen. Ook de twee producers, die duidelijk van grote invloed zijn geweest op het werk van de man die melancholiek in muziek een nieuwe dimensie gaf, hadden wel wat meer tijd verdiend. Ach. Nick Drake. Verdomme toch..

Goed.