Kikujirô no Natsu (1999)

Kikujiro is al jarenlang vaste gast op mijn to see-list, maar het moest er dan ooit toch eens van komen. En de film valt niet tegen; maar wist me verder ook niet heel erg te overtuigen. Kikujiro is een fijne roadmovie, die door de leuke situaties best leuk om te volgen is. Zo'n begin als dat bij de racebaan zet wat dat betreft wel goed de toon.

En eigenlijk kabbelt de film zo een beetje voort. Leuke situaties, dat wel, maar echt blijven hangen of indruk maken deed het tot dan toe niet. De film begint pas te scoren op het moment dat Kitano de kaart 'Sonatine' trekt en het kind samen met de vier volwassenen de gekste spelletjes gaat spelen. Fantastisch, daar had ik nog wel een uur langer naar kunnen kijken. Vanaf dat moment wordt het ook wel duidelijk dat het eerste uur ook niet de koude kleren is gaan zitten en is het afscheid eentje die je echt ontroert. Het was gewoon een mooie vakantie.

Simpel, vermakelijk, ontroerend, niet groots, maar gewoon een erg goede film.

Prachtige film die me wist te ontroeren en ook heel erg te entertainen.

Kikujiro/Mister is een grappig personage, de oude man vloekt er lekker op los tegen de mensen en is erg onbeschoft. Daarnaast is het gewoon een goede man, hij weet het alleen niet goed tot uiting te brengen.Dit zorgt voor een aantal genante situaties die naarmate de film vordert steeds leuker worden.

In het begin was het wel even wennen, dat had een wat serieuze toon, waardoor ik de reacties op deze film niet helemaal begreep. Als de oude man en de sympathieke Masao eenmaal op weg zijn begint het leuke avontuur. Veel leuke grappen, lag bijvoorbeeld dubbel toen ze met een spijker/lekke band ervoor wilden zorgen dat een auto zou stoppen. Helaas liep dit niet zoals gepland. Geweldig! Daarnaast kent de film ook genoeg serieuze momenten, waardoor de band met het steeds groter wordende groepje vrienden hechter wordt. De bikerboys zijn ook erg grappig. Mooie mix van drama en komedie.

Overigens schrok ik vanaf minuut 1 van de (piano)muziek, mijn god wat is dit fenomenaal zeg, waar de film normaal gesproken blijft steken op 3,5* moet ik toch zeker een halve ster erbij doen voor de muziek. Heerlijk en vrolijk, maar vooral ook erg herkenbaar. Een score die lang in mijn hoofd blijft zitten, luister hem nu ook op youtube tijdens het schrijven van mijn mening. Sinds de 2 Leones die ik dit jaar heb gezien(Once Upon A Time in the West & America ) niet zo erg van een soundtrack genoten.

Dikke 4*

Hartverwarmend soms wat slecht geborduurd avontuur.

Kikujiro is een alleraardigst filmpje met een aantal leuke momenten en een fantastische soundtrack. Hup met de yakuza de wijde wereld in, de boel uitschelden en jongleren tot je er dood bij neer valt. Toch bevat de film ook een hoop saaie momenten en hier en daar wat storende slechte overlays (slingeren aan lianen). Vooral het begin is wat lastig doorkomen, gelukkig word dit deels opgevangen door de soundtrack.

Als de twee eenmaal bij de renbaan weg zijn wordt het aangenamer en met vlagen zelfs erg goed (liften). Ze ontmoeten twee niet al te snuggere bikers, een energiek stelletje en een sympathieke maiskolfdief, elk z'n eigen verhaal en invulling, invulling in de reis naar moeder. Het minst leuke personage is zelfs de koter zelf. Hij is eigenlijk maar saai en irritant. Verder een zeer vermakelijk filmpje, maar de 'beste Kitano' zoals velen zeggen, is het in mijn ogen niet.

Vanmiddag was ik nog teleurgesteld door Dolls, zijn minste. Nu heb ik dan opeen zijn beste non-Yakuza film gezien, Kikujiro! Erg aandoenlijk filmpje die draait om de band tussen de norse, vuilbekkende Kikujiro en een negenjarig jochie die op zoek is naar zijn moeder.

Vanaf het eerste moment werd ik gegrepen door de luchtige feelgood sfeer die de film uitstraalt. Van de humor moet je houden maar ik heb regelmatig met een glimlach zitten kijken hoe Kikujiro met bepaalde situaties omgaat, sommige te bizar voor woorden. Uiteraard weer sterk vertolkt door Kitano, die ondertussen een kleine grote held is geworden in mijn boekje. Ook het jochie doet het erg leuk en de klik tussen de twee is op een gegeven moment duidelijk voelbaar. Mooi om te zien hoe Kikujiro er zoveel werk van maakt om Masao te vermaken terwijl het van de buitenkant een grote aso is.

Zoals we van Kitano gewend zijn ziet de film er weer verzorgd uit, met lange shots en een prachtige soundtrack. Film is weer behoorlijk stil, en visueel vaak zeer de moeite waard. Goed mee vermaakt!

Iets schrijven over Kikujiro zou een enorme opsomming worden. Maar ik hou het liever kort. Dit ontzettend lieve filmpje steelt je hart op een onverwachte manier. Met z'n fantastische soundtrack en dito personages weet het een plekje te veroveren tussen de mooiste films in je geheugen.

Kitano wist al veel indruk te maken en hier is het opnieuw raak. Hilarische, gortdroge en originele jokes waar de richtingloosheid echt vanaf straalt. Heerlijk hoe onbevangen hij te werk gaat, als het maar op de emoties werkt.

En dat doet het. Want het verhaal sleept je mee en laat je continue verrast en voldaan achter. Memorabel stukje cinema..

Aardige film van Kitano.

Er zijn echter te veel mankementen om de score en ophef te begrijpen. De kleine zelf is misschien wel het grootste minpunt. Straalt totaal niks uit, al wekt zijn slome kop in sommige situaties nog wel eens een grijns op. Kitano moet het dan maar zelf redden en doet dit ook wel aardig.

De film komt wat traag op gang, maar dit komt misschien omdat het toch altijd even wat omschakelen is naar een film zoals deze. Echter aangekomen in het hotel is dit over en kan de lol definitief beginnen.

Kitano neemt ons mee naar lachwekkende vakantieoorden en lelijke locaties die vaak met compleet statisch camerawerk worden gebracht. Hij weet echter ook nog een paar volstrekt onbegrijpelijk special effects eraan toe te voegen. Maar we vergeven het hem. Over het algemeen heb ik genoten. En de personages zijn gek genoeg om het vol te houden.

Alleen Kitano zou met zulke troep nog met zoiets op de proppen komen. Dus een 3.5*. Al begrijp ik de hoge score niet echt. Heb nu 3 films van Kitano gezien en het is zeker genietbaar tot een zeker punt maar een hoogtepunt heb ik nog niet gezien.

Hm, 'k weet niet direct wat 'k er moet van denken. De film begint een beetje raar, met de man die het jongetje naar een renbaan meeneemt en gokt en het jongetje die wordt meegelokt met een pedofiel, maar gelukkig slaat het verhaal dan toch een andere richting in, want anders zou het maar een heel vreemde familiefilm worden . De film wordt dan veel meer een roadmovie, waar ze allerlei vreemde personages ontmoeten.

De film bevat redelijk wat humor, maar het ene is al wat meer geslaagd dan het andere. 'k vrees dat je een beetje voor de humor moet zijn, al zat er een scène in die wel erg grappig was (met een nagel).

De muziek vond 'k wel erg goed en eigenlijk het beste van de hele film

Voor mij mocht de film toch ook een stuk korter geweest zijn, want er zaten toch een aantal stukken in die 'k niet zo interessant vond.

Van deze film had 'k wel wat meer verwacht, ondanks dat 'k er eigenlijk geen echte verwachtingen bij had. De film deed eigenlijk niet zoveel bij mij.

Genieten.

Het zal eeuwig zo blijven denk ik, maar het eerste half uur is soms wat aarzelend. Eens op weg bloeit de film compleet open en blijft het magisch tot het eind. Het meest nog wel in het laatste half uur, als alle dramatische spanning weg is en Kitano zich vol kan richting op z'n idiote spelletje en rustgevende kampeertrip.

Geweldig leuke road-movie. Kikujiro is de perfecte antiheld, z'n entourage maakt hem alleen maar sterker. Veel memorabele momenten, sterk drama tussendoor en vooral veel lol en plezier.

Wellicht één van Kitano's meest toegankelijke films, maar zeker daarom geen mindere. Daarnaast ook een film die zeker niet aan kracht inboet bij meerdere kijkbeurten.

4.5* en een uitgebreide review

Toen ik deze film voor de eerste keer zag was ik er niet zo over te spreken. Ik moest dus duidelijk nog wennen aan de Japanse humor. Bij mijn tweede kijkbeurt werd ik al een stuk positiever en nu bij mijn derde kijkbeurt wordt mijn waardering voor deze feel-good road movie weer een stukje verhoogd. Die Kitano is behalve een groot regisseur toch ook een topacteur. Ik heb toch echt weer genoten van dit filmpje, niet alleen van het heerlijke spel van Kitano en de overige hoofdrolspelers maar ook zeer van die geweldig sfeervolle soundtrack van Joe Hisashi. Zou ik een top 10 samenstellen van films met de mooiste soundtrack dan zou deze film daar zonder meer in terecht komen. Zonder die muziek van Hisashi zou er niet meer dan een 3,5*/4,0* voor deze film overblijven.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

Vermakelijke film die ietwat moeilijk begint. Vooral het stuk met de pedofiel, daar had ik zo wel mijn bedenkingen bij.
Maar gelukkig neemt de film een vrolijkere noot aan als ze eenmaal op weg zijn.
Erg leuk spel van Kitano zelf als de onbehouwen, lompe wannabe gangster Kikujiro, maar toch het hart op de goede plek heeft zitten.

Enkele scènes waar ik toch wel stuk om ging: een auto laten stoppen met een spijker, bushalte en dat gedoe met de bikers.

Om de prachtige soundtrack van Joe Hisashi, daar kun je echt bij wegdromen.

Dikke 3,5 sterren.

Wisselvallige film. Voor elk schitterend moment of geniale visuele vondst in de zonnige roadtrip van het bizarre tweetal (begin- en eindshot, de bewegende foto's, het filmen van een reflectie in de wieldoppen van een auto), is er ook wel een minder goed moment. Het stuk in de renbaan, bijvoorbeeld, duurt veel te lang en boeide me helemaal niet. Het personage Kikujiro is bij momenten fenomenaal, en dan weer een pak minder. Een film die me dus niet over de hele lijn wist te boeien. Jammer, want ik had er veel van verwacht en ik ben werkelijk verliefd op roadmovies. Gelukkig is het themanummer (Summer) wel onaards prachtig.

Kikujiro, een film van en met Takeshi Kitano. De film kende een slechte start met weinig samenhang een vervelende Masao. Het hoort wel bij z'n rol, maar voor mij is het gewoon een leeg karakter. Ik heb deze film via een tip van de Tip Topper in een zelfde ronde met Dolls, dat ik na een eerste kijkbeurt ooit uit verveling heb afgezet... Dat beloofd voor een herziening.

Eens Kikujiro in beeld komt en de twee samen op pad gaan valt het best nog mee. Die gelukzalige sfeer waar ik zoveel van lees, kwam wel maar mondjesmaat te voorschijn. Niet helemaal mijn humor en door die Masao duurde het even voor de sfeer er was. Maar gaandeweg komt die er wel. En daar heeft ook de muziek een belangrijke rol in. Samen met de speelse scènes maakt het nog veel goed. Al zal dit nooit één van mijn topfavorieten worden. Die muziek ga ik nog wel eens opzoeken...

Roadmovie waarin de kleine Masao op stap gaat met Kikujirô op zoek naar zijn moeder.

In één van de eerste scènes wanneer Masao tevergeefs naar de voetbaltraining gaat draagt hij trouwens een tenue van het Nederlands elftal.

Ook in deze film van Kitano draait het niet om de rode draad van het verhaal, maar om het gebeuren eromheen. Idiote spelletjes, wachten op een bus die niet komt, et cetera.

Aardige film, met een soundtrack die mee deed denken aan het koningslied maar dat schijnt met dat lied vaker het geval te zijn.

Acteerwerk vind ik nogal eens 'van dik hout zaagt men planken.'

Fijne film van Kitano, zeker als je tegen zijn fratsen kunt. Waar ik in ieder geval wel voor te porren ben is die ongeïnteresseerde houding en grote waffel waarmee hij vertrekt. Jammer dat z'n vrouw weinig aan bod komt, want een pin, maar dat afbekken kan hij als de beste. Dat houdt hij ook vast, maar elders is er een kentering te bespeuren die z'n film van grappig via ontroerend naar innig en weer terug stuurt. Het is best treurig wat de twee voor de kiezen krijgen, maar een al te groot punt wordt er niet van gemaakt. De stemming staat ondanks alles meestal op opgewekt. Met nog een paar leuke scènes down the road, een aanstekelijk leitmotif en een passend einde vliegt het reisje om.

Gezien de waardering op MM en de toch wel prominente plaats binnen de onlangs gepubliceerde Top 1000, editie 2015, vol verwachting aan deze film begonnen. Tjonge, is dat tegengevallen. Film gaat door het leven als een komedie/road movie. Dat laatste klopt wel, maar ik heb maar bitter weinig aansprekende komedie kunnen ontdekken. Ik vind het een nogal saaie, springerige film, die qua meligheid in de buurt komt van een doorsnee Adam Sandler-komedie. En het is al heel lang geleden dat ik daar nog eens aan begonnen ben.

Het jongetje doet het heel aardig, maar Kitano vond ik meestentijds tamelijk irritant en/of over de top. Dat is waarschijnlijk ook de bedoeling, alleen ik heb daar niks mee. Het enige mooie dat ik heb kunnen ontdekken is de fraaie soundtrack, maar een film dient m.i. meer te zijn dan wat mooie plaatsjes en een mooie soundtrack. Ik ben het met o.a. 93.9 eens dat de film zwaar overgewaardeerd is. Voor mij was het in ieder geval een moeizame zit.

Een degelijke film met een vrij eenvoudige humor die je wel moet liggen. Ik denk wel dat de regie enkele kansen liet liggen. Zo i Kikujirô vooral humoristisch bedoeld maar had ik graag wel wat meer diepgang gezien. Het is een soort van feelgood roadmovie geworden, waarin een jongetje met de hulp van een wat maffe man op reis gaat om zijn moeder te vinden. Aardig om een keer gezien te hebben, maar ik werd niet weggeblazen. In deze categorie hou ik meer van films als Little Miss Sunshine of roadmovies die meer de dramakant opgaan zoals Central do Brasil (1998) en Il Ladro di Bambini (1992). Een kleine 3*

Takeshi Kitano (de regisseur) neemt een soortgelijk uitgangspunt als Wim Wenders met het onvolprezen 'Alice in den Städten' (1974). Een mannelijke hoofdpersoon krijgt een kind onder zijn hoede en ontdekt dat de vaderschapsgevoelens dichter bij hem liggen dan hij had verwacht. En net als bij Wenders levert het geen sentimentele tearjerker op. 'Kikujiro' (1999) weet namelijk een fijne balans te vinden tussen toegankelijk drama en experimentele cinema. Het heeft ongebruikelijke camerashots en een aparte episodische opbouw, maar het recalcitrante drama weet toch diep te raken omdat het dicht bij de kinderlijk naïeve emoties blijft van het jongetje Masao (Yusuke Sekiguchi). Takeshi Kitano (de acteur) is op dreef als de foute oom die zijn eigen tekortkomingen steeds onder het tapijt veegt, omdat hij uiteindelijk het beste wil voor het jongetje dat onder zijn toezicht is gekomen. Aandoenlijk en warm, maar toch een tikkeltje duister en bij vlagen zelfs onaangenaam.

Merkwaardige film. Schitterend camerawerk. Heel dikwijls wordt het gebeuren niet getoond, wel de gevolgen ervan.

Eigenlijk gaat de film over eenzaamheid en ook over het afstoten van verantwoordelijkheid. Boven dit laatste staat de kleine Masao, die eigenlijk meer last heeft van zijn begeleider dan omgekeerd. Mogelijks verwacht men een happy-end, maar dat hoeft niet. Belangrijker is het menselijke gedragingen in beeld te brengen. Enkele heel, heel knappe scènes, niet zonder ontroering.

Komisch drama waarbij de regie, het acteerwerk, de muziek en de montage perfect zijn. De 9-jarige Masao [Yusuke Sekiguchi] woont bij zijn hardwerkende grootmoeder die nauwelijks tijd voor hem heeft. Daarom krijgt een familievriend [Beat Takeshi] van zijn vrouw [Kayoko Kishimoto] de opdracht Masao een dagje naar het strand te brengen. 'Mister' blijkt echter een vuilbekkende bullebak die met zijn lompheid mensen keer op keer tegen hem in harnas jaagt. Toch besluit hij om Masao niet naar het strand, maar naar zijn moeder te brengen.

Uiteraard groeien de twee naar elkaar toe door een serie van ontmoetingen en gebeurtenissen, maar hoewel sentiment vaak op de loer ligt, weet Takeshi Kitano altijd op het juiste moment dat sentiment te doorbreken met een geslaagde grap. De film zit vol grappige en/of hartverwarmende momenten die Kitano keer op keer op inventieve, maar effectieve wijze over weet te brengen. De droomsequenties zijn prachtig vormgegeven en schitterend gefilmd en de personen die Masao en 'Mister' onderweg ontmoeten hebben allemaal hun impact. Er zijn teveel hoogtepunten om op te noemen, maar ik moest nog heel lang nalachen om de scène bij het zwembad. De spelletjes die Masao speelt met 'Fatso' 'Mr Nice Guy' en 'Baldy' zijn ook fantastisch, maar dat geldt eigenlijk voor deze film die de perfecte combinatie is van een lach en een traan en die je met een heerlijk warm gevoel achterlaat. Een meesterwerk!

Charmant filmpje van Kitano, een regisseur met een vrij grote schare fans op de site. Daartoe reken ik mezelf niet, maar vind ik zijn films altijd wel prettig. Kikujiro is een vrij licht verteerbaar werk, deed soms een beetje aan een Ghibli denken met het eenzame kind en dat zomerse sfeertje, en zowel als komedie als drama redelijk geslaagd. De boze buitenwereld wordt door het personage van Kitano wat lichter gemaakt in de ogen van het jochie, en dat doet Kitano in elk geval een stuk beter dan Benigni in LVEB- verder onvergelijkbaar als film, dat hebben ze wel met elkaar gemeen.

Daarbij leidt het onaangepaste karakter van Kitano af en toe tot best grappige situaties. Eigenlijk is Kitano op zijn leukst als hij onzinnige situaties bedenkt om de tijd te doden, dat was ook in Sonatine al het geval. Favoriet: het dagen rondhangen bij een verlaten bushalte om dan maar een blinde spelen om een lift te krijgen (vooral de glorieuze mislukking ervan).

Gisteren op Arte meegepikt en daar heb ik geen spijt van. Een hartverwarmende tragikomische film over Masao, een klein jongetje, wiens vader overleden is en wiens moeder elders naartoe gegaan is om te werken. Het zomerverlof begint : terwijl zijn kameraadjes met hun ouders op vakantie vertrekken, blijft Masao achter bij zijn oma, klaar om zich twee maand lang te vervelen. Gelukkig stuurt een buurvrouw van oma haar asociale man Kikujiro (een ex-yakuza vermoedelijk) de baan op met Masao om hem naar zijn moeder te brengen. Wat volgt is een rustige roadmovie waarin beiden van de ene grappige situatie in de andere vallen. Lachen heb ik wel gedaan met sommige kwajongensstreken van Kikujiro. Het gedrag van die gast was soms niet normaal. Er zit een zweem melancholie in door de ouderloze jongen, maar Kitano maakt het niet te zwaar. Met die volstrekt kinderachtige spelletjes (die alien ) mocht het wat minder lang duren al vond ik het wel goed ingepast in de film. Een erg aangename film die het moet hebben van de atypische personages, de creatieve regie en de humor.

Een fijn ingetogen road movie over een kleine jongen die zijn moeder wil opzoeken en opgezadeld wordt met een ex-crimineel. Een zonderling man, zwijgzaam en houterig. Niet voor het eerst dat we dergelijk scenario zien.

Kitano tracht er toch wat schwung in te krijgen met wat humor. Niet elke scène vond ik even overtuigend. Geen idee wat die motards hun specifieke rol was. Maar de insteek was wel fijn en het verdriet en eenzaamheid van de jonge Masao was oprecht.

Leuk om gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat. Wel enkele fijne scènes zoals aan de bushalte of de kattenkwaad die wordt uitgehaald met auto´s die hen weigerden een lift te geven.