Kikujirô no Natsu (1999)

Takeshi Kitano laat zich in deze film van zijn komische kant zien, meer dan in zijn films gewoon is.

Dit is een erg leuke en luchtige road movie.

Kitano Takeshi is weer lekker sadistisch en onbeschoft en haalt samen met het jongetje, veel kattekwaad uit.

Voor elke film is een tijd en dus vandaag voor deze.

Mooie, lieve film.

Hoe een eikel van een vent op zijn manier een beetje openbreekt door een verlegen wat eenzaam jongetje.

Ook een film vol vrijheidsdrang en met mooie universele humor. Soms ook hele kleine scenes zonder dialoog die meer zeggen dan 100 woorden.

4.0*

Met dank aan MM.

Viel me tegen.

De film had zijn momenten, maar was minder grappig dan ik verwachtte. De intervallen tussen de grappen waren ook groot, omdat de film zelf heel erg langzaam is. Nu is dat inherent aan Kitano's stijl, maar bij deze film stoorde het me een beetje.

Verder is het einde maar raar.

Op het moment dat Kikujiro zijn eigen moeder (toch?) in het bejaardentehuis zag zitten, dacht ik dat de film zou openbreken en hij Masao echt ging helpen met zijn zoektocht. Omdat hij zelf zijn moeder ook nooit heeft gekend, en nu is het te laat omdat ze dement is.

Maar wat komt zijn nog wat grappige maar absurde scènes met de motorduivels en die hippie, en dan gaan ze ineens terug naar huis. En de moeder van Masao wordt niet gevonden.

Onbegrijpelijk.

Prachtig hoe Kitano een verhaal kan vertellen met zo weinig woorden en zonder te vervallen in een overdaad aan shots. Kitano zelf speelt Kikujiro echt perfect als een onbeschofte hufter die ergens toch wel sympathiek is. Volgens mij wordt niemand in de film ook bij de naam genoemd op de twee hoofdrolspelers na, zou daar nog iets achter zitten? Mooie score ook die perfect bij de beelden past. 4,5*

Vind deze poster trouwens mooier.

ik vond dit toch wel een typische Kitano film hoor. de spelletjes die ze doen om de verveling tegen te gaan, zitten in de meeste van zijn films. ook kan hij het niet laten om in al zijn films iets met yakuzas te doen, wat alleen maar leuk is.

de film neemt goed de tijd om de relatie tussen Kikujiro en het jongentje weer te geven. In tegenstelling tot Q, hierboven, vond ik het jongentje heel goed ingetogen spelen.

echt geraakt werd ik niet, slechts op komisch gebied wist de film emotie in de vorm van een grote glimlach bij me op te roepen. dat geeft ook niet.

de dromen van het jongentje waren prachtig in beeld gebracht, maar vooral de muziek is exceptioneel mooi. al met al 4 sterren.

Beetje vreemde film, waar ik in het begin echt aan moest wennen en zelfs behoorlijk vervelende humor vond hebben, maar naar verloop van tijd steeds meer begon te waarderen.

Het karikaturale wilde maar niet echt overkomen in het begin, zo kwam er al snel een raar soort komische/sadistische mengeling waar ik niet zoveel mee kon met dat vreemde gedoe met die pedofiel als dieptepunt. Misschien een soort cultureel verschilletje tussen mij en meneer Kitano.

Naar verloop van tijd werd het toch meer een echte komedie met wat slapstick-achtige momenten, waardoor ik me al wat meer op m'n gemak voelde .

Zeer fijne muziek ook en die prettige rustgevende beelden werken heel subtiel mee aan het sfeertje.

Deze film is echt niet aan mij besteed. Flauwe, vervelende 'humor' en een hoofdpersonage die geen emotie in zich heeft (zelfs als dat ventje lacht is het emotieloos). Gebrek aan humor hoeft niet erg te zijn, tenzij dat nog gecompenseerd wordt met iets van diepgang. Helaas blijft dit een vrij lege huls.

Pluspuntjes zijn Kitano en plus minus twee grappige scenes (de spijker en het bijna verdrinken in het zwembad). De oubollige slapstick, die mijns inziens totaal niet grappig is, overheerst echter.

Het enige echt goede aan deze prent is toch wel de muziek. Heerlijk!

1,5*

Dit blijft echt een van mijn favoriete films..Hoe Kikujiro iedereen naar zijn hand zet is geweldig en dan die spelletjes die ze doen..'Strip en sta' Hoe verzin je het!? Deze film houd bij mij dan ook een dikke 5 *

Mijn tweede Kitano film, en eentje die toch wat minder indruk op me maakte dan Hana-Bi. Apparte film met regelmatig momenten waarvan ik dacht; "Tja, wat mot ik ermee". Vooral die humor is toch niet altijd aan mij besteed. Kitano is grappig als vuilbekkende, totaal ongeremde, onbeschofte reisgenoot, heerlijk zoals ie die kerel van het hotel loopt af te zeiken om maar eens wat te noemen. Daar staat tegenover, de clowneske slapstick die op mij toch wat gemaakt overkomt en die ik echt vind breken met de rest van de film. Ik zat er iig niet bepaald op te wachten.
Ook de muziek en sommige beelden (de engeltjes bv.) zijn soms echt tegen het kitscherige aan, het kan nog net maar zoals Ingrid hierboven al schreef het balanceert wel op het randje.

Waar ik nog niet helemaal uit ben is het drama-element uit de film. Aan de ene kant lijkt de film het doel (het vinden van de moeder van Masao) wel heel snel en gemakkelijk uit het oog te verliezen. Jammer ze heeft een nieuw leven gevonden, hup we gaan snel weer verder. Aan de andere kant weet ik ook wel dat de reis op zich belangrijker is dan het uiteindelijke doel. Iets wat heel mooi terug komt in de prachtige slotscene. Bovendien is het mooi om te zien hoe die onbeschofte vlerk en het verlegen jongetje steeds meer in elkaar herkennen en echt dikke maatjes worden tijdens de reis.

Visueel vond ik deze film goed maar minder sterk dan Hana-Bi. De film kent hele mooie scenes van het japanse platteland maar is soms ook erg fragmentarisch, vooral bij het begin ervaarde ik dit toch als een minpunt.
Uiteindelijk heeft de film genoeg te bieden om hem intressant en uniek te maken, echter met toch net iets te veel zaken die mij persoonlijk wat minder aanspreken. Kom tot 3,5* voor deze Kitano.

Mooie vrolijke film. Kitano speelt goed en ook dat jongentje.

Alleen raar dat dat jochie zo snel gewend is aan het gescheld van kitano, het lijkt wel of ie zich daar niks van aantrekt.

Ook die scene met die schrijver en die bikers vond ik geweldig.

5,0

Werkelijk een schitterende feelgood- film!

Kikujiro bevat de meest hilarische momenten (met name het liften en het zwemmen) maar weet tegelijkertijd ook flink te ontroeren. De muziek van Joe Hisaishi is (zoals altijd) prachtig, de personages zijn erg geinig en de film verveelt geen enkele minuut. Ook is er erg goed gebruik gemaakt van een aantal erg originele en leuke camera- standpunten en trucjes.

Het enige (kleine) minpuntje van de film kwam voor mij ongeveer na een dik uur, waar de film heel eventjes wat dreigt in te zakken. Maar dit was echter maar voor heel even en alles wordt al snel weer helemaal goed gemaakt. Wilde dan ook eerst gaan voor de 4,5 sterren, maar ik geef Kikujiro voorlopig gewoon even de volle lading.

5 sterren.

Phoeh, in de top 100 alhier... leuke film van en met Kitano, erg grappig en ontroerend, 3,5*.

De humor was niet aan mij besteed, maar de schitterende beelden, de vele ontroerende momenten en de prachtige muziek van Joe Hisaishi daarentegen wel. 4*

Echt een geweldig lekkere feelgood film!

Ik was helemaal niet van plan deze te kijken, en het leek me zelfs weinig aan, maar op aandringen van mijn vriend zijn we toch gaan kijken.

En ik heb er totaal geen spijt van, wat een leuke film is dit zeg, het is me echt alles meegevallen.

De opbouw is rustig, maar al snel zit je in het verhaal en leef je mee met de personages. (die heel goed gecast waren vooral Takeshi Kitano zelf)

De humor was veel aanwezig, maar er zaten ook scene's in waarbij ik het best even moeilijk kreeg, vooral doordat je de band erg goed ziet groeien tussen Kikujiro en Masao, wat natuurlijk een mooie en ontroerende scene's opbrengt.

De muziek was enorm pakkend, en de melodie 'Summer' van Joe Hisaishi heeft de hele avond nog in mijn hoofd gezeten.

Maar ik vond hem ook echt goed passen bij de film, het is een nummer waar je gemengde gevoelens bij krijgt.

Het is vrolijk maar tegelijkertijd zit er ook een ondertoon is waardoor het soms ook weer droevig word.

Al met al heb ik hier echt van genoten, en heb er absoluut geen spijt van dat ik deze film gezien heb.

Ik ga zeker eens vaker aanraders van mijn vriend kijken, bij deze dus gemerkt dat dat geen kwaad kan.

5* verdiende sterren voor het geweldige Kikujirô no Natsu.

Aangenaam, warm filmpje voor tussendoor. Heerlijke afwisseling van de doorsnee meuk waarmee we van alle kanten bekogeld worden. Kitano acteert droogkomisch als de onuitstaanbare en onvolwassen Kikujiro. En toch krijg je op de een of andere manier geen medelijden met Masao wanneer zijn reisbegeleider keer op keer in de problemem komt met zijn onnavolgbare gedrag. Het tweede deel, het kampeergedeelte met de hilarische biker boys en de reizende hippie, is een kroon op de film. Hisaishi's muziek vond ik jammer genoeg wat eentonig, maar wel mooi. 3,5* voor mijn eerste Kitano.

Heb deze opnieuw gekeken gisteravond. Samen met mijn broertje dit keer, 11 jaar.

Opnieuw soms hardop gelachen, ongelooflijk. Er zijn maar weinig films waar ik verwend kan worden door de humor, - en nog veel minder films waar ik daadwerkelijk kan lachen. Hardop!

Kitano blijft heer en meester in domme, droge humor. Ook nietszeggende random scenes ergens tussenplakken doet hij als geen ander [scene dat Masao met zijn maatje op en neer springen om door het gat te kijken van zo'n houten lichaam: Scene daarna, vent die er droog doorheen kijkt. Waarom???????? omdat het geweldig is, ].

Geniaal is ook het Annemaria-koekoek spelletje. Ik denk dat hij het 4 keer heeft herhaald? En het blijft geweldig. Verder uiteraard de bushalte scene met de pianobewaker, de spijker op het dijkje, het zwemmen [en oefenen daarvan], heerlijke film deze.

Na het kijken van Kantoku Banzai kreeg ik onhoudbare zin om Kikujiro no Natsu na ruim een jaar weer eens te bekijken.

De film bevat zoveel unieke personages zoals de Alien from Outer Space en de inktvis. En dat allemaal bedacht om een jochie de vakantie van zijn leven te bezorgen.

De fratsen die Kitano hier onderweg uithaalt zorgen voor een grote, hilarische aaneenschakeling van gebeurtenissen. Grappig en vertederend zijn steekwoorden als ik deze film zou omschrijven. Volwassen mensen die kinderlijk eenvoudige spelletjes spelen en een kind dat ook echt een kind is en geniet van de aandacht van zijn omgeving en zich gewillig in een avontuur stort. Geen kind dat andere het liefst de ogen uit zou steken en gelukkig ook niet te zoetsappig aangezien Masao geen vader en moeder kent en daardoor wat minder vermakelijke dingen kan ondernemen als kinderen uit zijn nabije omgeving. Eerder een unieke belevenis dan iets frequents.

Zo schattig als Masao aan komt lopen met engelenvleugeltjes onder de hemelse muziek van Joe Hisaishi. De film zat altijd dicht tegen het hoogst haalbare cijfer aan bij mij en krijgt hem nu moeiteloos. Kitano `s beste. Mooie warme film met het hart op de juiste plek. Geeft op audiovisueel gebied ook perfect ' The Summer ' weer. 5*

Na korte tijd moest ik hem gewoon nog eens kijken. Dit keer iets minder 'indrukwekkend', maar nog steeds een heerlijke feel-good film. 5 sterren en een plek in m'n top 10. Mede dankzij de geweldige soundtrack.

Precies hetzelfde gevoel bij mij.

Zonet herzien.

Dit is één van de weinige films die ik lief of schattig zou noemen. De grapjes zijn wel wat minder de tweede keer, maar zo'n spelletjes scene met kale, dikke en aardige meneer blijft toch geweldig. Net als de mooie beelden.

5* blijven uit, de film komt net wat te traag op gang. Verder wel een prachtfilm met werkelijk prachtige muziek en bovenal erg sfeervol. Kikujiro mag nog wel een tijdje van zijn top 10 plek blijven genieten. Ik ben er alleen nog niet over uit of ik Takeshis' of Kikujiro Kitano's beste vind.

4.5*

Mijn eerste kennismaking met Kitano is een feit, en meteen een hele goede start gemaakt want wat een heerlijk lief filmpje is Kikujiro toch.

De film komt wel ietwat traag op gang en heeft toch wel even wat tijd nodig om de kijker mee te slepen in het verhaal.Maar zoals Onderhond al zegt begint de magie pas echt met dat artiestenkoppel.Een prachtig verhaal met veel humor gebracht waar ik toch wel een paar keer om heb moeten lachen, maar af en toe kreeg ik ook wel een brok in mijn keel.De acteurs doen het stuk voor stuk erg leuk en de karakters die ze spelen hebben gewoon iets, zo vond ik die dikke en die kale de leukste die het tweetal tegenkomt.Het laatste half uur maakt het begin weer helemaal goed voor mij en zorgt net voor de halve ster meer.De muziek is ook oorstrelend mooi.

Een film die in de toekomst nog vaker bekeken gaat worden door mij en ook nog in waardering kan groeien.

4* en ik ben zeker benieuwd naar meer van Kitano.

3e Kitano, stukken beter dan Hana-Bi, maar haalde het niet bij Dolls.

De film kwam vrij traag op gang, in tegenstelling tot tot de eerder genoemde twee films werd er aandacht werd besteed aan de personage-opbouw, helaas was het enige wat het opleverde een paar stereotiepjes.

Na het eerste 3/4 uur begon de film langzaam steeds vermakelijker te worden, hoe beter Kikujiro en Masao het met elkaar begonnen te vinden, hoe gezelliger de film werd, zeker als de "aardige meneer" en de twee bikers bij het gezelschap aansluiten.

De film bevat ook de nodige humor, gelachen heb ik om (de spelletjes met) de bikers, de scene's in het hotel, het artiestenduo ( ) en om het proberen een lift te krijgen.

Visueel straalt de film rust uit, het vele groen geeft op makkelijke, maar daardoor niet minder effectieve, wijze een zomers gevoel aan de kijker.

Acteerprestaties zijn niet bijzonder, Kitano is Kitano, het jongetje is een jongetje. Daar houdt het dan ook echt op.

Al met al heb ik een leuk avondje gehad met deze zomerse roadmovie. 2,5 welverdiende sterren lijken mij hier dan ook op zijn plaats.

Genietbare film.

Dit is wel een film die zeker een 5 kan gaan halen. Luchtig sfeertje, leuk plot, mooie in beeld gebracht met de nodige humor en goed drama. De perfecte feel-good.

Kikujiro zelf is een rol op het lijf van Kitano geschreven. Grof op een humoristische manier en de uitstraling die Kitano perfect aan hem geeft.

Maar die 4 gaat het niet halen. De film komt simpelweg veel de traag op gang. Het magische gevoel is er niet de bij eerste scènes. Vanaf beiden op hotel gaat betert dit. Maar het eerste deel viel enorm tegen.

Maar zeker een hoge score !

****

Vond het ook een fijne prent. Niet het magistrale meesterwerk waar sommigen het hier over hebben, maar niettemin prettig.

Mooie soundtrack, milde maar soms leuke humor en een aandoenlijke band tussen het kleine baasje en Kikujiro. Visueel een aantal geinige vondsten, maar Kitano's stijl vind ik zeker niet superindrukwekkend.

Lief, klein filmpje.

Wel een vermakelijk filmpje, niks meer en niks minder, maar absoluut niet wereldschokkend. Paar komische situaties, maar vaak ook te lang dat er te weinig te lachen valt. En daar had de film veel meer uit kunnen halen, de memorabele scenes zoals bij de bushalte zijn top, en zo heb je er nog wel een paar, maar zeker in het begin mis je lang wat leuks. Toch zit er wel een goede balans in, want eigenlijk wordt het naar het einde steeds leuker. Mooie rol van Kitano zelf ook.
Verder visueel niet altijd even goed, zo waren de overgangen binnen de scenes vaak wat houterig. Zo had je ook een scene waar ze allemaal aan dat touw slingeren, waar je bij elk stukje de bladeren van de bomen allemaal erg duidelijk een stuk verschillend ziet hangen. Niet dat het enorm stoort, maar het valt net genoeg op. Terwijl er verder juist genoeg te genieten valt, mooie shots van de landschappen.

Prima 3,5* filmpje.

Wat een heerlijke film. Kitano is echt een heerlijke anti-held. Prachtige rol. Lomp, onbeschoft, grote mond/klein hartje en daardoor altijd in de problemen. Maar door die guitge kop van hem windt hij iedereen om zijn vinger. En niet alleen de mafkezen in de film. En dan dat jochie, wat een koning. Al rennend met een rugzakje door de film. Als je hem ziet op dat voetbalveld, in een oud Nederlands elftal tenue, dan kan het niet anders dan dat hij iedereen's hart heeft veroverd. En het wordt alleen maar beter. Hoe hard heb ik gelachen toen Kitano hem in zo'n fietspakje hees, hem 10.000 yen gaf, blind ging wedden op de nummers van dat jochie, alles verloor en hem de 10.000 yen weer afhandig maakte.

Zo zijn er nog veel meer van dat soort grappen door de film heen. Daarnaast een prachtige soundtrack en dito cinemtografie. Enige minpunt vond ik de vreemde intermezzo's, zoals de demonen dans.Verstoorde mijn focus op de film.

4,5*

Hand over more money or I'll kill you guys!

De eerste opmerking van Kitano was direct raak. Wat een grappig figuur zeg. Was eerst nogal bang dat de humor me niet helemaal zou bevallen, maar dat viel reuze mee. Toffe gast, die Kitano.

Van deze film zelf had ik eigenlijk nogal aardig hoge verwachtingen en die zijn opzich makkelijk ingelost. Erg vermakelijk, grappig, een prachtige score van Joe Hisaishi en veel mooie beelden. Grootste pluspunt is toch wel het personage Kikujiro zelf. Heerlijke brutaal figuur. De scéne dat ze de punaise op de weg leggen en de auto erdoorheen rijdt en vervolgens van de weg donderd is hilarisch. Makkelijk de grappigste scéne uit de film wat mij betreft. Voor de rest zijn de scénes bij het bushokje en die met Fatso en Baldy ook geweldig. Zo nu en dan wel wat overdreven (die verkleedpartijtjes met dat alienpak bijv.), maar nergens storend.

Het jongetje, Masao vond ik ook prima. Geen moeilijke rol, maar zijn voorkomen is erg grappig. Leuk in het begin met die dikke voetjes van hem in een voetbaltenue van het Nederlands elftal. De scéne dat ze aan dat touw slingeren in de boom is wel opvallend slordig geknipt trouwens, maar da's opzich geen groot probleem. Erg leuke film. Op naar de volgende Kitano.

Eindelijk eens gezien. Kikujirô doet hij bijna standaard goed bij knock-outs hier op MovieMeter (al heeft hij geloof ik nog nooit de finale gewonnen). Het is niet moeilijk om te zien waarom. Het is een pretentieloos filmpje, maar niet zonder artistieke ambities. Het is creatief zonder te gek te worden. Het is hartverwarmend maar niet sentimenteel. Kort gezegd: het is een sympathieke film waar je makkelijk van kunt houden.

Ik vond het ook leuk, al is al die lof overdreven. Kitano's humor heeft me niet al te vaak gelegen in het verleden, maar hier werkt het wel voor het grootste deel. Goede slapstickmomenten afgewisseld met dead-pan reacties van Kitano. Sommige momenten vallen helaas wat dood (die 'alien' bijvoorbeeld), maar over het algemeen is het zeer onderhoudend. De warme sfeer komt eveneens goed over en wordt zo gewoon een film die leuk is om naar te kijken.

Maar is het geniaal? Dat vind ik dan weer zeer meevallen. Jammer is vooral dat de rol van de jongen zeer beperkt is. Erg saai personage dat eigenlijk alleen maar als katalysator van het plot lijkt te dienen. Officieel is gaat dit verhaal net zoveel om de reis van de jongen, maar uiteindelijk is het Kitano's reis en hij geeft de jongen te weinig om zelf te doen. Masao is vooral geschikt voor reactieshots, waarin hij vaak zelfs zonder echte gezichtsuitdrukking reageert. Dat laatste heeft hij waarschijnlijk van Kitano, die wederom niet erg expressief is, al heeft hij wel meer tekst dan ooit.

Dit in combinatie met de eerder genoemde dode momenten en een toch wat minimale dramatische kracht zorgen ervoor dat ik niet boven de 3,5* uitkom.

Kikujirô is wat mij betreft een van de leukste personages uit de filmgeschiedenis. Ik heb een paar keer moeten lachen om de grappige capriolen van hem. Daarnaast is hij brutaal, ongemanierd, maar aan de andere kant ook wel weer lief, kinderlijk en soms zelfs schattig. Kortom een personage met vele eigenschappen.

Gelukkig is de film zelf ook leuk, al vind ik persoonlijk Sonatine nog net ietsje beter. Kikujirô komt traag op gang en de eerste twintig minuten had ik nog lang niet het idee dat er vier sterren in zouden zitten. Gelukkig wordt de film daarna beter en beter met enkele zeer grappige momenten tussendoor. Het hele gedoe bij het paardenrennen, de bushalte, het liften, de punaise, de spelletjes met de bikers en nog een paar andere zorgden iedere keer voor minimaal een glimlach op mijn gezicht. Die spelletjes waren sowieso erg origineel en dat deed mij even aan Sonatine denken, waarin ook al van die enorm grappige spelletjes verweven zitten.

Uiteindelijk hield ik een erg goed gevoel over aan het einde van de film. Erg feel-good, erg sympathiek, lekker luchtig en Kitano en het jongetje zijn uiteindelijk gewoon een erg leuk duo. De soundtrack is trouwens ook niet verkeerd.

4,0*

Fijn, zomers feel-good filmpje met een zeer mooie piano-soundtrack. Ik had hier eigenlijk weinig zin in na het zien van Kitano's Takeshis' die ik maar als matig ervaarde. Kikujiro daarentegen weet me wel te bekoren, het is zelfs lang geleden dat ik nog eens heb gelachen met zulke simpele grappen. Maar het is 'm dan ook de uitwerking die het doet, de ene scène krijg je de aanleiding van de grap te zien om in het volgende camerashot al meteen het gevolg daarvan te zien te krijgen. Een voorbeeld is de scène waarin Kikujiro (gespeeld door Kitano) gaat zwemmen in het zwembad van het hotel, waarbij je in drie camerashots te zien krijgt hoe hij eerst aan het verdrinken is, hoe in het volgende shot de hotelmanager er op staat te kijken en hoe hij in het derde shot op een brancard ligt om medische hulp te krijgen.

Alles voelt ook zomers aan, de groene weides en velden, de blauwe lucht, ... het camerawerk is ook prachtig, gewoon niets op aan te merken, maar dat was al zichtbaar in Takeshis'. Alles is ook heel luchtig gebracht, je moet als kijker bijna niet nadenken, gewoon verstand op nul zetten. Personages zijn verder ook nog eens bijzonder genietbaar, ik heb vooral genoten van Kitano himself, je begint steeds meer en meer sympathie te krijgen voor hem, en dat terwijl het toch maar een onbeschofte kerel is. Maar die sympathie zal ook wel te maken hebben met de toenemende vriendschap tussen hem en Masao. Verder heb ik ook genoten van Kikujiro's vrouw in het begin van de film en de twee bikers die stukken vriendelijker zijn dan ze eruit zien. Maar één van de grootste pluspunten is (zoals ik hierboven al eerder aanhaalde) de vrolijke, score van Joe Hisaishi, pianomuziek die geen moment verveelde.

4.5 sterren

Mooie gevoelige film. Het jongetje acteerde goed naar mijn smaak en Kitano is helemaal fantastisch als de nietsnut met de grote praatjes die eerst voor om zichzelf denkt, maar later alles doet om het jongetje van zijn verdriet af te helpen. Het deed ergens erg aan Sonatine denken, al die spelletjes om het jongetje op te beuren deden me denken aan wat de Yakuza in Sonatine op het strand uitspoken, maar hier gelukkig geen enkel pistoolschot, of het moet uit een kermisgeweer komen. Vrij uitzonderlijk voor een Kitano film geloof ik. Na afloop was ik ook helemaal opgebeurd. Kitano lijkt echt elk soort film te kunnen maken.

Leuk trouwens dat dat jochie in het begin in een Nederlands elftal shirtje rondliep.