Into the Night (1985)

Dit feest der herkenning voor cinefielen heeft de tand des tijds helaas niet goed doorstaan. Wat overblijft is een vermakelijk avontuur dat genoeg onderhoudend is. Redelijk.

Heerlijke film met een fantastische cast (Pfeiffer is bovendien bloedmooi) en een enorm fijne soundtrack van Ira Newborn en B.B. King. Echt een typische 80's film, zoals ze helaas niet meer gemaakt hebben. Hierna ging het jammerlijk ook bergafwaarts met regisseur Landis.

4*

Misschien is John Landis wel de meest typische jaren '80 regisseur. Niet alleen vanwege enkele iconische films (Blues Brothers & An American Werewolf in London) maar ook vanwege zijn typische verhalen en aanpak (vooral de komedies). Anders heeft het wel te maken met de constante visuele look. Into the Night heeft die look ook en verteld het verhaal van een bizarre nacht. Daarbij is een degelijke band met het hoofdpersonage belangrijk aangezien deze onze leidraad moet zijn voor al het idiote. Goldblum's personage is niet fascinerend of overtuigend genoeg om die andere 1985-bizarre nacht film (After Hours) te kunnen evenaren. De enige reden voor mij om Into the Night te kijken en degelijk te vinden zijn de te gekke cameo's waar deze film vol mee zit. Jim Henson die bij een telefoon wordt weggejaagd en David Bowie die Goldblum bedreigt; "Very good Ed, very convincing."

Ik heb deze film ooit vergeleken zien worden met After Hours en toen ik de dvd dan eindelijk in de winkel zag staan was ik zo blij als een kind. Ik kan enigszins begrijpen waar die vergelijking vandaan komt (Murphy's Law), maar Into the Night is toch heel wat braver dan After Hours en vooral veel minder raar. Een sfeervolle film is het echter wel. Het nachtelijke is goed voelbaar en het avontuur waarin Goldblums personage is beland is een leuke. Gelukkig is alles ook best vlot en is de soundtrack van B.B. King van bijzondere klasse. Erg leuke special ook die op de dvd staat waarin B.B. veel aan het woord is en we veel van zijn muziek voorbij zien komen. Toch krijgt Into the Night maar 3 sterretjes. Misschien teveel een tweede After Hours verwacht.

Edit: ook erg genoten van de vele cameo's.

Toch een zeer aardige thriller / komedie die een mooi verhaal heeft.

Aantal goede scenes en ook komische stukken erin.

De cast is ook zeer goed in hun rol.

3,5 ster

Vond het destijds best een aardige thriller/komedie met goede rollen van Jeff Goldblum en Michelle Pfeiffer (zag er ook fraai uit). Het maffe verhaal is best leuk gevonden en de uitvoering was ook best leuk. Het moet wel al meer dan 20 jaar geleden zijn geweest dat ik deze film voor het laatst heb gezien. Misschien gaan ze hem nog eens uitzenden op MGM zodat ik hem weer kan herzien.

Leuke, typische 80's film, deze 'Into the Night', met een mooie Michelle Pfeiffer en een geinige Jeff Goldblum. Ik hou van films waar de camera door - mijn favoriete stad - Los Angeles vliegt en ik hou van de 80's. Prima soundtrack, visueel best aardig en al met al best een vermakelijk ritje die genoeg geinige scénes kent, vooral dankzij droogkloot Ed. Leuke bijrollen ook, o.a. van David Bowie.

Heb amper moeten lachen om deze film, die verschillende genres wil dooreenklutsen en door deze te opvallende poging om grappig over te komen ten onder gaat. Het wil maar niks worden, noch als komedie met zwarte humor noch als thriller. Het begon best goed, met de slapeloze Ed die een rondje in L.A. gaat rijden en in een onwaarschijnlijk avontuur verzeild raakt. De eerste helft was zelfs vrij sterk. De talrijke cameo's, hoewel leuk, zijn een vreemde keuze om aan het publiek te verkopen want wie weet nu hoe regisseurs als Lawrence Kasdan, Mazursky of Siegel etc. eruit zien? Ik vond het rommelig en het plot rond de juwelen voelde oninteressant aan.Ook de bloederige finale leek niet goed aan te sluiten bij de toon van de film. Geen beste 80s film die in de jaren '80 ook lauwtjes ontvangen werd.

Vooral in het eerste uur zeker de moeite waard, de film heeft door het nachtleven lekker veel sfeer en heeft een lekkere opbouw in het eerste uur.

Jammer genoeg waren de laatste 55 minuten opeens moeilijke kost om door heen te komen, het plot werd opeens best rommelig en steeds meer en meer ongeloofwaardiger, nu snap ik zelf ook wel dat je bij een film als dit niet echt naar het realisme moet kijken maar het ging soms een beetje over de top..

Het verhaal was trouwens ook steeds moeilijker om te volgen en het werd met momenten zelfs saai.. Jammer, want na het eerste gedeelte had ik een hoop meer spanning verwacht.

Jammer was ook dat zijn vrouw niet meer werd uitgediept dan enkel het begin, had best nog wat meer over zijn leven willen weten.

Into the Night is vooral de moeite waard voor het eerste uur maar is daarna best een lange zit.

Met enige moeite haalt het net een voldoende. 3*

Herzien na een jaar of dertig. Nog uit de tijd dat John Landis goede films maakte (en een flinke reeks ook). Niet dat dit één van zijn beste is, maar de prent is aangenaam genoeg. Jeff Goldblum is even droogkloterig als altijd; Michelle Pfeiffer is hier fris en fruitig. De plot is aan de karige kant en de film neemt veel te veel tijd om alles uit te werken, maar alles kabbelt prettig voort en de niet aflatende parade van bekende regisseurs in bijrolletjes (waaronder mensen als David Cronenberg, Lawrence Kasdan en Jonathan Demme) is vermakelijk. Landis duikt zelf op als één van de sukkelige bad guys.

Weinig originele actiekomedie waarin een verveelde, aan slapeloosheid lijdende ruimtevaarttechnicus [Jeff Goldblum] bij toeval betrokken raakt bij een juwelendiefstal wanneer een jonge dievegge [Michelle Pfeiffer] in zijn auto stapt om te ontsnappen aan Iranese bandieten die hun zinnen op de door haar ontvreemde juwelen hebben gezet. Uiteraard bloeit er iets op tussen Pfeiffer en Goldblum maar wordt de potentiële romance keer op keer onderbroken door achtervolgingen. De aanwezigheid van de toen nog vrij onbekende Goldblum en het feit dat dit Pfeiffers eerste film was sinds Scarface is twee redenen waarom deze film (nog) niet volledig in de grotten der vergetelheid is beland. Liefhebbers van oudere films kunnen zich vermaken met de vele cameo's die John Landis (zoals gebruikelijk) weer heeft weten te regelen. De leukste momenten heeft John Landis echter zelf in zijn rol als de meest temperamentvolle en schietgrage bandiet. Maar uiteindelijk is dit slechts een leeghoofdig niemendalletje dat geen pijn doet, maar ook niet beklijft.

Uitstekende film waarin een man met slapeloosheid een wilde nacht beleefd als hij een vrouw in nood helpt. Een goed werkende mix tussen komedie, thriller en actie. Vermakelijke ontwikkelingen en soms een tikkeltje eigenzinnig. De nachtelijke sfeer wordt uitstekend neergezet hier. Veel leuke cameo's van regisseurs en Playboy bunnies. De grappigste rol is weggelegd voor regisseur John Landis zelf.

Vanwege B.B. Kings titelsong is het al een 80s klassieker. Het zet gelijk de sfeer neer voor de rest van de film. Na jaren weer eens herzien en gelukkig vind ik hem nog steeds leuk. Het nachtelijk avontuur, het bleue van Goldblum, het rode jasje van Pfeiffer, de knullige doch komische Iraanse boeven, ik heb me er prima mee vermaakt. De toevalligheden en vele ongeloofwaardigheden doen daar verder niets aan af.

Een dubbel gevoel kreeg ik bij deze film, en ook niet zo’n klein beetje ook. De film begint leuk, maar al gauw kon ik merken dat de klik tussen mij en Jeff Goldblum ver te zoeken is. De man komt oninteressant over, en daardoor was de zit soms erg lang. En dat laatste viel me vaker tegen, die film had een stuk korter gemogen maar we krijgen constant best wat onzin om onze oren geslingerd.

Opzich een vrij makkelijke film, die nergens ook maar spannend wist te worden. Een kat en muis spel, hier en daar wat actie en wat droge humor, maar dat humor kon ik vaak ver zoeken. Nee, ik was zeker niet onder de indruk van deze film, viel me nog behoorlijk tegen.

2.5*

Matig.

Af en toe wel amusant, maar ook extreem verouderd. Het verhaaltje probeert hier en daar wel scherp te zijn (met moorden enzo), maar de kolderieke boeven doen eerder aan een stripverhaaltje van Suske & Wiske denken. Tussen die twee ideeën hinkt de film de hele tijd op en neer.

Goldblum en Pfeiffer doen het dan nog wel best aardig, de rest van de cast is een stuk minder. Leuk om wat regisseurs en artiesten te laten opdraven, maar als ze niet degelijk kunnen acteren dan hoeft het ook niet echt. Dat geldt voor Landis trouwens ook.

Het verhaaltje hobbelt gezellig verder, maar echt boeien wil het toch ook niet. Daarvoor is het idee ondertussen toch net iets te belegen. Het hele misdaad/thriller element stelt gewoon weinig meer voor, de comedy is vooral te braaf. Rest een degelijk maar redelijk makke film, aardig voor een keertje maar straks alweer vergeten.

2.0*

1 van die bekende films uit de jaren '80 die ik nog nooit zag (denk ik). Meestal moet je zulke films niet anno nu bekijken, deze lijkt me daar ook eentje van.

Typisch Landis 80s vehikel met een hoop bekende koppen en dat sfeertje uit die tijd wat altijd wel leuk is.

Maar verder een beetje net geen komedie en net geen thriller en eigenlijk van alles net niet.

Ook uit de tijd dat VS nog blij was met die afgezette Shah in Iran en zn gekke handlangers, daar zijn ze later nogal op teruggekomen . Met nota bene Irene Pappas als Iraanse en een uiterst rare rol van Bowie.

Terugkerend BB King muziekje is wel aardig.

Doet verder ook nogal denken aan bvb After Hours en andere films uit die tijd met een doodgewone sul die opeens verzeild raakt in allerlei intrige en spanning. Was nogal een populair gegeven toen.

Jeff Goldblum en Michelle Pfeiffer in een parodische hommage aan de film noir. Een wilde odyssee door Los Angeles. Een film vol citaten, cameo‘s en dwaze gebeurtenissen. Een film waarin Michelle Pfeiffer in een stijlvol roodleren jasje Goldblum meesleurt op een hectische roadtrip. En een film waarin Jeff Goldblum in alle turbulentie op zoek is naar een beetje levenslust om van zijn depressiviteit en zijn slapeloosheid verlost te raken.

Dankzij de dynamische stroom aan toevalligheden waardoor Goldblum en Pfeiffer worden meegesleurd, ontstaat een beweeglijke film vol bizarre belevenissen en ontmoetingen. De beide hoofdrolspelers vormen een leuk duo dat onderling erg van elkaar verschilt en dat functioneert goed. Goldblum die dodelijk vermoeid is en op elke situatie alleen maar stoïcijns kan reageren en daarmee een heerlijk droogkomisch personage neerzet. En natuurlijk de charmante Pfeiffer die de energieke veroorzaker van de turbulentie is en haar hoop heeft gevestigd op de hulp die Goldblum biedt. Een hilarisch duo.

Veel personages. Veel cameo‘s. Veel bekende gezichten in kleine en piepkleine optredens. Sommigen tijdens het kijken herkenbaar. Sommigen pas bij het bekijken van de aftiteling. Een kleine greep: David Bowie, David Cronenberg, Roger Vadim, Jack Arnold, Dan Aykroyd en John Landis zelf. Niet de minste namen en een leuke bijkomstigheid naast het filmische gebeuren.

Into the Night is een temporijke, turbulente en bijzonder vermakelijke odyssee van twee sympathieke personages door de nachtelijke wereld van Los Angeles. De film heeft trouwens een aangename jaren 80 sfeer, die ook herkenbaar is in de prima score van B.B. King. Ik heb me goed vermaakt.

Leuk begin maar verzwakt al snel in een saaie bedoening. Op papier zouden Pfeiffer en Goldblum goud moeten zijn. In de realiteit zijn ze echter amper op elkaar ingespeeld. Wanneer je twee hoofdrolspelers op autopiloot spelen, zit er iets niet juist.

Toch een paar keer moeten glimlachen maar te weinig om goed te zijn.

2,5*