Captive (2015)

Pffff saaie bedoeling dit zeg,tis natuurlijk allemaal best heftig wat er gebeurt is maar niet heftig genoeg om er een film over te maken......of misschien ligt het aan de regisseur die 81 jaar oud is want zo voelt de film ook aan.....oudbollig!!!

Een erg hoog rtl4 gehalte kwa film acteerprestaties zijn niet echt bijzonder,ik heb mij stierlijk zitten vervelen tijdens deze film .......en als we over god gaan praten heb ik het helemaal wel gehad

Een op feiten gebaseerde film die een pretentieus begin kent, maar al snel een gapende werking creëert. Onbeholpen lijkt de start van een spannende en meelevende thriller te transformeren in een flagrante commercie voor het non-fictie boek van Ashley Smith. Enige lichtpuntje was Kate Mara, maar ook dat lijkt tevergeefs in deze spanningsloze ongeïnspireerde pulp.

Had ik 't maar geweten. Die aftiteling. Brrr. Eigenlijk weet je al hoe laat het is met het veel te schattige dochtertje. Eentje zonder peper of zout, het is vooral een weke brij, waarbij je, of het nu waar is of niet, van de ene in de andere verbazing valt. Een enorme manhunt naar het schijnt, maar in de film bovenal een anemische onderneming, waar arme Omar geen poot aan de grond krijgt.

Rondom Ashley en haar belager wil het ook maar niet overtuigen. Geen fijne actrice, die Mara, Oyelowo is na de meth ook naar de vaantjes en als dat boek weer aan bod komt, is het echt niet meer te harden. Geen idee hoe je dat wel enigszins schappelijk op film kunt vastleggen, maar dat is niet mijn probleem. Iemand There is purpose in your life laten roepen, is dat in ieder geval niet. Blegh.

Matig, dit is het net niet.

Kracht zou hem moeten zitten in het feit dat dit alles waargebeurd is, maar hier komt het toch erg ongeloofwaardig over. Oyelowo, tijdje geleden nog sterk als Martin Luther King in Selma, speelt hier de onbevredigende rol van een gewetenloze moordenaar, die tijdens de gijzeling in het huis van Mara, alsnog een geweten krijgt(of zoiets).

Dat gegeven word nergens plausibel, vooral omdat er maar geen noodzakelijke interactie op gang wil komen tussen de twee hoofdrolspelers. Nochtans hebben zo wel Mara als Oyelowo in het verleden aangetoond best een potje te kunnen acteren, dus het probleem zal hem vooral liggen bij de matte regie en het duffe scenario.

Had dus een veel betere film kunnen/moeten zijn.

Een goede misdaad/drama/thriller film...

Goed verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Goed acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Geen top film...

“Every time I do it I think : "This is the last time. I can control this."

And I do it again and again and again.

I just can't... I just can't stop.

I like it too much.”

De wonderbaarlijke transformatie die Brian Nichols (David Oyelowo) ondergaat is onweerlegbaar miraculeus te noemen. De veroordeelde crimineel die zich op een gewelddadige wijze weet te bevrijden uit een gerechtsgebouw, waar hij op zijn veroordeling wacht voor het vermeend verkrachten van zijn vriendin. Bij deze ontsnapping vermoord hij koelbloedig een aantal mensen, waaronder de zittende rechter, waarna een grootschalige achtervolging wordt opgestart door de politiedepartementen in Atlanta. Totdat Nichols op zijn vlucht de van Crystal Meth ontwennende Ashley Smith (Kate Mara) overvalt en haar in haar eigen appartement gijzelt. En daar voltrekt zich dus het mirakel. Het voorlezen uit de bestseller “The purpose driven life” van Rick Warren zorgt ervoor dat Brian tot inkeer komt. Halleluja.

Nogmaals geen afbreuk aan hetgeen er effectief geschiedde en de manier waarop de delinquent Brian ,door het aanhoren van positieve boodschappen en een godsdienstig geïnspireerde leidraad, zich toch weet te herpakken en zijn menselijke, goedaardige kant het terug overneemt. En dit ondanks dat zijn leven herschapen is tot een puinhoop en er hem geen rooskleurige toekomst staat te wachten. Uit eigen ervaring weet ik dat het teruggrijpen naar de basiselementen van een uitgebalanceerd leven alleen maar verlichtend werkt. En het maakt niet uit dat dit bewerkstelligd wordt door het luisteren naar een geschoold iemand of een zielsverwante. Of het lezen van de geschikte literatuur. 5 Jaar geleden stond ikzelf aan de rand van de afgrond. Door mijn levensopvatting bij te stellen, mijn prioriteiten te herschikken en door dagelijks te vechten tegen datgene wat mijn ondergang zou worden, is mijn leven radicaal verandert. Alleen is het voor mij niet noodzakelijk om dit te verfilmen.

Dat is dan ook mijn gevoel over deze film. De boodschap in deze film herbergt iets wonderbaarlijks en unieks. Dat het mogelijk is dat een individu nog zin aan zijn leven geeft. Dat is zowel van toepassing hier op Brian als op Ashley. Ashley die haar leven langzaam ziet ontsporen. Haar man werd vermoord vanwege haar drugsverslaving. En haar dochter werd haar ontnomen vanwege haar onbekwaamheid als moederfiguur. En Brian ziet misschien nog een mogelijkheid om ooit in de toekomst zijn pasgeboren zoon te ontmoeten. Dat dit alweer gebeurd door toedoen van de almachtige God, zal alweer op enthousiasme worden onthaald door de religieuze samenleving in onze maatschappij. Daarom dat deze film uiterst geschikt is als educatieve film voor een oecumenische gemeenschap of voor een religieus getint televisiekanaal.

Wat me tegen de borst stootte was het eindfragment waarbij Ashley Smith in eigen persoon te zien is in een talk show van Oprah waar ze haar relaas vertelt en promotie maakt voor het boek dat het leven van zichzelf en haar ontvoerder redde. Het moment dat de schrijver van dit befaamde boek de studio binnenwandelde, werd ik over overvallen door een misselijkmakend gevoel. De hele film werd eensklaps herleid tot niets anders dan een teleshopping programma. Dat er mensen zichzelf hebben teruggevonden na het lezen van dit boek neem ik wel aan. Maar ik kan me voorstellen dat er duizenden mensen zijn die dankzij een bepaald inspiratievol boek een drastische levenswending meemaakten. Als ze telkens hierover een film zouden maken ….

2*

Captive

Pas bij de eindcredits had ik in de gaten dat dit een waargebeurd verhaal was. Een beetje vreemd om met de schrijfster op de bank bij Oprah te eindigen (zeker na zo'n film), maar het is niet het enige probleem van Captive. Het acteerwerk van Mara en Oyelowo is sterk en de rustige opbouw kan ik wel waarderen. Maar er gaat er veel mis als Ashley en Brian samenkomen.

Vooral de acties en keuzes van Brian zijn vreemd, en het waarom van zijn gewelddadige acties blijft een beetje in de lucht hangen. Hierdoor krijg je nooit echt een band met hem, en ook zijn ommekeer komt uit de lucht vallen. Waarom hij juist zo'n sympathie voor Ashley ontwikkeld (maar wel gewoon een onschuldige agente in een coma slaat) blijft onbeantwoord en daarom laat het einde je als kijker ook koud.

Ik sluit me niet aan bij al die negativisten hierboven. In deze film wordt goed geacteerd; naar mijn smaak zijn de personages geloofwaardig, en ik wil zeker aannemen dat wat er in de film gebeurt niet heel veel afgeweken zal hebben van de werkelijkheid.

De reden waarom Brian impulsief uit zijn gevangenschap ontsnapt en daarbij nogal wat slachtoffers maakt, wordt expliciet door hemzelf verwoord; hij wilde zijn pasgeboren zoon zien.

De reden waarom Brian Ashley spaart, lijkt me ook zo klaar als een klontje. Het toeval wil dat Brian als geroepen komt in het ontspoorde leven van Ashley; denk daarbij aan de meth/ice en de ... spiegel, die als een uitmuntend symbool in deze film fungeerde.

De fragmenten die Ashley hardop uit het boek moest voorlezen, waren voor beiden niet tegen dovemansoren.

Al zou het leven zinloos zijn, als vader heb je sowieso een niet te missen doel: liefde geven aan je zoon - of iets minder poëtisch, er voor hem zijn.

Geen meesterwerk, maar niet onaardig in de rij films met een godsdienstige boodschap ...
Amen.