La Morte ha Sorriso all'Assassino (1973)

Meh. Niet iets waar ik veel mee kan. Er is een kat die opvalt, de Duitser mag eventjes de mad scientist uithangen (dat had best wat uitbundiger gekund, D'Amato, het is per slot van rekening Kinski!), de POV shotjes en wat wilde zooms doen wat ze moeten doen, maar verder valt er niet veel in het pulletje. Dat begint al met de tijd waarin het zich afspeelt, 1909 zo ongeveer, het is niet echt mijn era.

Als je dan ook nog met een verkleedpartijtje en bijbehorend spelletje op de proppen komt, ben ik weg. De muziek is erg aanwezig, af en toe mierzoet, redelijk vaak treffend ook en soms weer dat het nergens op slaat. Melodrama ten top wanneer iedereen gek is op de stoeipoes en vice versa, een dub van niks en het verhaaltje weet maar van geen ophouden. Van zo'n maskertje krijg ik ook niet de bibbers.

Greta verongelukt met haar koets en is haar geheugen kwijt, mijnheer en mevrouw nemen haar in huis en beginnen beiden een relatie met haar. Huisdokter Klaus Kinski gaat er met haar medaillon vandoor en ontdekt dat daar de formule op staat om de doden weer tot leven te wekken, in Inca-geschrift.

Joe D'Amato, dan weet je eigenlijk al dat je wat bloot en bloed krijgt, ramt hier ook nogal wat Poe door z'n werkje heen. Allemaal begin twintigste eeuw sjiek verder, maar af en toe flinke klodder bloed en verder nog wat darmen, oogbollen, maar verwacht verder niet te veel van de film.

Een bizar, chaotisch filmpje waarbij zowel het mysterieus gegeven van het verhaal en de flashbacks het er zeker niet gemakkelijker op maken. Maar er valt toch wel voldoende te genieten. Na de aftiteling kun je het verhaal toch enigszins plaatsen, al blijven hier en daar wat vraagtekens hangen. Nochtans is het begin van de film de kern van het hele verhaal. Je krijgt een droomsequentie van Luciano Rossi die hier de broer speelt van de mooie Ewa Aulin ( Greta ), maar zelf crazy op zijn zus is en haar bespiedt bij haar minnaar. Bij een tragische gebeurtenis sterft Greta en weet de broer met magische krachten haar uit de doden terug levend te maken. Het geheugen van een uit de dode opgestaan moordenares komt geleidelijk aan terug in combinatie met wat fantasierijke verbeeldingen. Ewa Aulin weet alle aandacht naar zich toe trekken, maar ook Angela Bo is een mooie verschijning. Naakt en bloed is er voldoende aanwezig. Klaus Kinski heeft hier een niet al te grote rol en Luciano Rossi die de broer van Ewa Aulin speelt, weet overtuigend over te komen.

Rare film, maar best wel aardig. 6/10

Voor het eerst dat ik iets zie van Joe D'Amato. Hier nog onder zijn eigen naam Aristide Massaccesi, omdat hij deze film prima vond en dicht daarmee zijn serieuze editing carrière in gevaar bracht. Niet altijd even samenhangend en eenduidig qua sfeer en het verhaal stelt weinig voor. Ook een van die Kinski rollen waarvoor hij zicht niet erg inspande. Maar bij vlagen wel lekker wild en een beetje psychedelischt. Vooral een film die een soort brug lijkt te zijn van de traditionele Poe griezelfilms (feitelijk is dit ook weer de zoveelste variant op zijn zwarte kat-verhaal) naar de latere giallo-films. Maar in beide hoeken zijn genoeg betere films te vinden.

Of dat voor Joe D'amato geldt is gezien zijn reputatie twijfelachtiger.

De regie is in handen van Joe D’ Amato die voor een keer met zijn echte naam credits neemt omdat hij mocht werken aan deze film met iets dat op een budget leek. D’Amato stond ook in voor het script dat hij naar verluidt op een namiddag geschreven heeft. Dat is er ook aan te zien want het kwam weinig coherent en verwarrend over. Er zouden ook scenes geïmproviseerd zijn die niet in het script stonden. Niettemin heb ik mij vermaakt met de bovennatuurlijke insteek die wel duidelijk is. Het heeft allemaal iets weg van een nachtmerrie van begin tot eind. Geen sympathieke personages te bespeuren. Verder is het een soort gothic horror maar enkel met dagscenes. De muziekscore is heel goed en draagt bij aan de macabere sfeer. Deze is van Berto Pisano en heeft een tijdje geleden voor het eerst een fysieke release als dubbel LP gehad (ondergetekende heeft hem in bezit).

Het wordt gezien als een cultfilm en daar valt verder weinig aan toe te voegen. Qua cultfilm vind ik het er niet boven uitsteken maar het is zeker wel onderhoudend.