In This World (2002)

Nieuwst uitgekomen project van Winterbottom, dat dit najaar in Nederland te zien is. Winnaar van de Gouden Beer in Berlijn.

Volgens De Filmkrant slaagt dit filmpje er in de tragiek van het vluchtelingenbestaan sober en realistisch neer te zetten (meer dan Frears' Dirty Pretty Things en Moodysson's Lilja 4-Ever, dat beide te onrealistisch en/ of melodramatisch zou zijn)...

Dit filmpje is in documentairestijl en met digitale camera's opgenomen.

"In this world is een aangrijpend, realistisch document, dat volstaat met sober registreren. Winterbottom veroorlooft zich nauwelijks dramatische kunstgrepen. Hij stelt zich vooral op als afstandelijke observator. Juist door het ontbreken van melodramatisch effectbejag, wekt de film de indruk dat hij de gruwelijke werkelijkheid betrapt."

Winterbottom werd ergens op internet de Engelse Bergman genoemd. Niet zijn stijl, maar zijn enorme tempo liggen daaraan ten grondslag (zeg maar Brusselmans-tempo).

Er staan nu alweer twee nieuwe projecten op stapel: Code 46 is al klaar en komt dit jaar uit. Film om naar uit te kijken denk ik, want Tim Robbins (Jacob's ladder) en Samantha Morton (Under the skin, Morvern Callar) doen er in mee.

Freedomland staat aangekondigd voor 2004.

Dan wordt toch echt Det Nya Landet vergeten.

Heb deze film vanavond gezien en vond hem erg realistisch. Zat ook helemaal in de film. Het is 'leuk' om het verhaal van vluchtelingen nu eens van een andere kant te zien. En op deze manier ga je ze ook beter begrijpen.

Ik vond deze film behoorlijk indrukwekkend, ook vanwege de realistisch aandoende beelden. Het geeft een gezicht aan `de vluchteling`, en dat wordt in deze tijden nog wel eens vergeten...

Goede film, die een realistisch beeld geeft over de opofferingen die nodig zijn om uit een land als Pakistan of Afghanistan te vluchten. Eigenlijk zou iedereen die een mening heeft over asielzoekers deze film eens moeten zien.
Het duurde bij mij wel even voordat ik echt in de film zat, maar uiteindelijk is het toch wel indrukwekkend. Vooral die scene waarin ze in die container onderin een schip zitten vond ik erg aangrijpend.

Door er op te wijzen dat aan de bombardementen op Afghanistan 20 keer meer geld is uitgegeven dan aan humanitaire maatregelen (vluchtelingenopvang e.d.), is al aan het begin van de film de toon gezet.

Je zou zulke films door de strot moeten duwen van de Bushes in de wereld.

Voor degenen die deze film mooi vonden, zie ook:

'Reise der Hoffnung' van Xavier Koller.

Zeer aangrijpend! gedraaid in semi-documentaire achtige stijl, net als Winterbottom's "Welcome to Sarajevo". Even geen woorden nu.

Nu begrijp ik de titel "In this World"....

Voorlopig 4*

Winterbottom bezocht vluchtelingenkampen als Shamshatoo en Sangatte, om inzicht te krijgen in de situatie van deze mensen. Iedereen weet er wel wat over, gelezen in de krant, gezien op tv, maar echt werkelijk weten hoe het er aan toe gaat.. Dat weet ik nu pas. Zeer ingetogen, met een mooie visuele stijl spoken de beelden door je hoofd heen. Marinelli's muziek, misschien niet altijd even gepast, draagt bij aan het slechte gevoel wat je krijgt bij het zien. 4.5 sterren

Ik vind Michael Winterbottom geweldig (vooral 24HPP en Wonderland), wil dus graag deze film zien, maar ik geloof dat er geen enkele videotheek in Leiden is die hem heeft.

Lijk me een hele mooie film!

Goede film met zeer mooie tragische muziek.

Eindelijk uit op dvd in Nederland. Geweldige semi-documentaire film, subliem gefilmd en vormgegeven. Meeslepend en aangrijpend. Winterbottom op zijn best.

De film is wel aardig, maar te gelikt als je het mij vraagt. Ik waardeerde ook niet het muziek alsmaar door de film. Verder heeft de film mij wel geboeid *3.5

Indrukwekkend, mede door de docu-stijl, maar wel wat rommelig, verwarrend en oppervlakkig

Indrukwekkend omdat het lijkt alsof je naar een documentaire zit te kijken. Ook omdat er tussendoor dingen verteld worden over vluchtelingen. In het begin is het allemaal wat vaag en rommelig in de film, pas later leer je de hoofdpersonen wat beter kennen, tijdens hun reis. Die eerste reis wordt uitstekend uitgebeeld, maar daarna gaan ze wel weer heel snel opnieuw op reis. Waar is de familie die opgelucht is ze weer te zien, de huilende moeders, etcetera?

De tweede reis is vervolgens eigenlijk ook wel indrukwekkend, vooral bijvoorbeeld in dat Turkse dorpje als ze zo hartelijk worden ontvangen. Of als ze moeten wegduiken voor die patrouille.

Ik vind echter wel dat de film hier en daar wat meer had kunnen laten zien. Het gaat namelijk allemaal razendvlug, en ik begrijp bijvoorbeeld dan ook niet waarom ze in Istanbul aan het werk gezet werden. Om vervolgens alsnog halsoverkop in een vrachtwagen te worden gezet.

De scene in Italie met de ontdekking van de doden zorgt wel even voor een brok in de keel. Het stukje wat volgt vind ik ijzersterk, met Jamal als straatverkoper. Geinig ook hoe hij om een enkeltje Parijs vraagt. De 15e? Nee (wijzend met zijn vinger naar beneden?). Oggi? Si!

Het kamp in de Franse havenplaats begrijp ik niet zo goed. Wat is dat voor kamp? Je zou denken dat ze daar zo de grens over worden gezet zonder paspoort. De reis onder de vrachtwagen vind ik vervolgens weer wat dubieus. Het lijkt me namelijk erg zwaar.

Het einde vind ik teleurstellend. Het is erg kort en oppervlakkig, en je ziet niet wat Jamal nu doet en welke contacten hij heeft. OK, je ziet hem afwassen, maar is dat eenmalig, of...? Jammer.

Ik ging van 3,5 ster naar 3, nu toch weer terug naar 3,5, vooral vanwege enkele mooie scenes. Maar de regisseur heeft de kans op een topfilm laten liggen

Een roadmovie, maar dan niet over de idyllische wegen van route 66.

De rauwe realiteit van deze film is sterker dan vele scripts die zijn ingegeven door marketingwetten. Mooi in beeld gebracht. Het stadsleven in midden-azie is prachtig verfilmd. De film zwakt nergens af tot sentimenteel gedoe, of romantisch geweeklaag.

Sterke film.

3.5

Na alle positieve recensies uiteindelijk toch wat teleurgesteld. Film begon erg matig, slap en rommelig en werd pas na verloop van tijd sterk. Aangrijpend vond ik het op geen enkel moment.

Dat de werkelijkheid tragisch, aangrijpend en weet ik wat allemaal nog meer zal zijn, wil ik best geloven, maar deze film slaagt er niet in dat goed over te brengen.

Volgens mij werden ze expres gedood

zo zien we maar weer hoe goed we het hebben in het westen.

Dat geeft mij ieder geval toch een slecht gevoel.

Best wel een aardige film om naar te kijken. Jamals situatie wordt schijnbaar realistisch in beeld gebracht. Je komt tenslotte niet zomaar de Europese Unie binnen.

De geschoten beelden in Teheran vond ik best hip, ik dacht altijd dat dit toch een achtergesteld land was waar ze geen ijs kenden...

De beelden van de omgeving onderweg zijn soms ook prachtig, vooral de onweerflitsen en de donker samengepakte wolken die boven de weg uitreizen, tijdens de trip door Iran.

De film riep ook wat tegengestelde reacties bij mij op.

* Waarom kiezen mensen uit Afghanistan voor een ticket to Europe...Terwijl ze daar toch schijnbaar gelukkig waren. Die achtergrondinfo mistte ik in de film, maar kan ik gezien de huidige Afghaanse toestanden best zelf invullen.

* Wat verwachten de vluchtende mensen aanvankelijk van hun reis, een limo? Toen ik naar Tsjechië op schoolreis ging moesten wij al onze identiteitskaarten laten zien, dat duurde 30 minuten. Volgens mij waren ze zich niet bewust van het feit dat ze in Europa niet gewenst zijn. Ze waren best naïef, getuigen de man die zei dat hij niet ingebouwd wilde komen te zitten. Het is of gepakt worden of een kans op doodgaan.

Daartussenin zit dus de aankomst in Europa, als alles goed gaat. Raar dat uitgerekend de 2 kinderen de boottocht overleven.

Ik kreeg echter wel sympathie voor Jamal. Van mij mag hij blijven alleen wat is humanitair en wanneer bepaal je dan wie er wel of niet mag blijven, ongeacht de ontberingen. Want alle vluchtelingen opvangen dat kan ook niet goed gaan.

Indrukwekkende, oprechte film dus, die mij stemt tot nadenken. 4*

Op school zijn we deze film aan het bekijken, tot nu toe vind ik het een redelijk goede film. Momenteel vind ik hem een 3,5* waard!

De film zit dus ook in de tweede dvd-box van de Volkskrant en heb ik maar als eerste bekeken. De film begint met een wat irritante moralistische voice-over, maar de troosteloze landschappen en het realistische acteerwerk maken daarna meteen veel goed, zodat je uiteindelijk toch met een gevoel blijft zitten dat je niet los laat. Het eindresultaat van de reis doet je afvragen of Jamal nou echt geluk heeft gevonden.

Mooie Winterbottom.

Aangrijpend, maar nergens geforceerd zwaarmoedig. Iets wat bij een film als deze nodig is, een soort van objectieve blik. Het Westen wordt zeker niet als slecht bestempeld. Alle plekken die de jongens doormaken hebben hun voor- en nadelen (de nadelen hebben de overhand).

Dat dit een realistische kijk op de vluchtelingenstroom is, lijkt me logisch. Klein jaar geleden op, ik meen, Tegenlicht een documentaire waar een groep vluchtelingen wordt gevolgd, dood en verderf ten gevolge...

Winterbottom kiest voor een docu-achtige stijl, wat goed werkt. De film kruipt langzaam onder je huid, maar blijft altijd een levendige sfeer houden. De manier waarop er met deze mensen wordt omgegaan is haast onmenselijk, maar toch zien ze zelf haast altijd lichtpunten (we zien meer dan eens een lach). Hoe moeilijk moet het voor Winterbottom zijn geweest om dit te realiseren, neem aan dat de landen in kwestie niet allen staan te springen om zo'n kijk in hun land. Erg knap.

Films over dit soort onderwerpen blijven moeilijk, vind ik. Een zwaar onderwerp wordt al snel indrukwekkend. De kunst is er ook een kunstwerk van te maken (waar film voor mij uiteindelijk om draait) en dat is Winterbottom toch best gelukt.

Klein 4*

Aardige beelden met verschrikkelijk misplaatste muziek.

Goeie film!

Vind deze docu manier van filmen een realistisch beeld geven. Of dit daadwerkelijk zo is, blijft voor mij een vraag.

Voor deze film zag ik een vluchteling eigenlijk niet meer dan een persoon die een land binnen wil komen zonder er bij na te denken wat zij veelal hebben moeten doorstaan. Dit vind ik het goede aan deze film. Het hele traject wordt weergegeven. Deze mensen betalen grof geld en weten ook niet wat ze te wachten staat. Ze moeten dingen maar nemen zoals ze zijn. Aan hun lot overgelaten.

We kennen allemaal wel de mensen die in landen als Italie, Spanje e.d. die kraaltjes en andere goedkope prulletjes verkopen. Zonder na te denken wuif ik ze weg en denk er niet meer bij na. Als Jamal eenmaal aangekomen is in Italie zie ik als het ware mijzelf als westerling die deze mensen negeren bij het aanbieden van deze kettingen. Wel een moment voor mij om er bij stil te staan.

Vooral het einde van de film vind ik sterk. Het laat de tegenstrijdigheid zien tussen het alleen lopen in Londen en het "gezellig" met familie zijn in Afghanistan. Velen weten denk ik niet wat ze moeten verwachten in Londen en blijken misschien achteraf beter thuis af te zijn.

Muziek = prachtig!

4 van mij

Mooie film met een verhaal dat in moordend tempo vertelt wordt. Vooral het stuk dat hij eenmaal in Italië aangekomen is en alles wat hierna volgt was dusdanig interessant dat Winterbottom er best wat meer tijd voor had kunnen nemen.

Leuk ook om te zien hoe Winterbottom een soort rode draad door zijn (chaotische) verhaal weeft in de vorm van voetbal: waar de jongens ook zijn (thuis, Turkije, Parijs etc.) overal wordt het spel gespeeld en mogen ze meedoen.

3.5*

Had verwacht dat deze film me meer aan zou spreken. Heeft niet veel indruk achter gelaten, wat Hotel Rwanda (om zo even een voorbeeld uit de lucht te pikken) wel deed. Het is zeker geen slechte film. Je ziet wel wat deze mensen meemaken, maar de film was wat mij betreft iets te snel. Pats! 10 dagen later. Pats! Weer een aantal dagen. Binnen een paar minuten een land doorgereisd. Ik denk dat ze de diepgang iets meer hadden kunnen maken. Daarentegen vond ik de muziek wèl de film versterken, de beelden gingen de kant op van een (realistische) documentaire en zoals hierboven al besproken kijk je net iets anders tegen die straatverkopers aan in de toekomst.

Toch nog 3,5 *

Voor mij is deze film perfect. Niet als het amusement dat je als filmliefhebber misschien verwacht van je portie cinema, maar als ijzingwekkend statement over het vluchteling-zijn. Nooit eerder is er zo sterk een beeld geschetst van hoe het is om je land te verlaten naar een nieuwe toekomst. De film is sober en beslist niet fijn om aan te zien. Dat is echter ook niet de bedoeling. Godzijdank dat er nog filmmakers als Winterbottom zijn die de gepolijste speeltuin van Hollywood niet als zaligmakend zien.

Michael Winterbottom maakt de opvallende keuze om hier een afstandelijke docu-stijl te hanteren. Niet alles is daardoor meteen even duidelijk en misschien hadden sommige dingen wat meer uitgewerkt kunnen worden. Toch krijg je als kijker een goed beeld van de problemen, waarmee de twee te kampen krijgen, maar toch overheen proberen te komen. Erg indrukwekkend zo nu en dan...