The Reptile (1966)

Aardige film uit de Hammer stal, maar niet meer dan dat. Het verhaal stelt niets voor en het "monster" is iemand met een Halloweenmasker op. Wel goed zijn de sfeer, de soundtrack en de acteerprestaties. Ik vind wel dat het allemaal wat luchtiger gebracht had mogen worden. Bij monsterfilms zie ik persoonlijk liever wat over de top slechte monsters en actie en flink wat afgerukte ledematen. Hier is het allemaal wat te serieus gebracht en de moorden zijn allemaal hetzelfde zonder gore. De make-up bij de moorden helpt daar ook niet echt bij. Maar over het geheel is dit toch best een genietbaar werkje.

The Reptile kent nog een aardige opbouw, maar verliest zich uiteindelijk weer in een hoop clichés. Ik vond de mysterie het eerste uur onderhoudend, maar hoe meer er verklaard werd hoe vervelender de film werd. Tel daarbij de matige make-up effecten en de generieke score op en je zit weer met een ondermaatse Hammer-horror.

2,5*

“The Reptile” heeft één en ander gemeen met “Plague of the Zombies”: het is van dezelfde regisseur en sommige leden van de cast (o.a. Jacqueline Pearce en Michael Ripper) en de crew (o.a. Arthur Grant, Bernard Robinson en Roy Ashton) zijn ook hetzelfde. Bovendien speelt de film zich ook af in Cornwall en dat merk je aan de sets. Er werd gestart met het project kort nadat men klaar was met “Plague”.

Er grijpt een reeks van mysterieuze moorden plaats in een klein dorpje op het platteland. Charles Spalding is één van de slachtoffers. Zijn broer Harry en diens vrouw arriveren in het dorp en willen de zaak onderzoeken. De notaris heeft hen verteld dat Charles stierf aan een hartaanval, maar ze kunnen dat niet geloven want hij was zo gezond als een vis. Na wat rondneuzen en luisteren naar de roddels van de plaatselijke bevolking, maakt het echtpaar kennis met de geheimzinnige Dokter Franklyn, die in een afgelegen landgoed woont samen met zijn jonge dochter Anna. De dokter behandelt het meisje zeer streng. Het is opvallend dat de inwoners van het dorp zich vijandig opstellen tegenover vreemden en duidelijk bang zijn van iets. Een legende vertelt dat er op het platteland een vreemd reptiel ronddwaalt dat een dodelijk giftige beet heeft.

Met ‘The Reptile” slaagt John Gilling er andermaal in een sinistere, magische sfeer op te roepen.

De cast is overtuigend en hoewel het horrorgehalte naar hedendaagse normen niet zeer hoog is zijn er toch enkele effectieve schrikeffecten. Een voor mij, ondanks de clichés, boeiende kijkerervaring.

Misschien was het monster in de film een inspiratiebron voor Ken Russell’s latere “The Lair of the White Worm”. Ongelooflijk dat deze prent destijds van de BBFC een X-rating kreeg: het geweld en de gruweleffecten zijn mild en er is geen naakt in de prent.

Op de beeld en kwaliteit van de Blu-Ray valt niets aan te merken.

The Reptile Blu-ray: Special Edition | Double Play (United Kingdom)

Het is natuurlijk een kwestie van smaak, maar in Hammer Horror Productions ligt het humorgehalte altijd vrij laag en dat is iets wat ik persoonlijk waardeer. Ik verkies persoonlijk griezelfilms die zichzelf serieus nemen boven de parodies.

Deze zit in "Hammerbox 2" samen met vier andere Hammer titels (waaronder ook Plague of the Zombies) en vanavond trok ik de box eens uit de kast om deze te bekijken.

Ik was erg benieuwd naar deze film, want The Plague of the Zombies beviel mij goed en het idee van een menselijk reptielenmonster vind ik gewoon tof.

Michael Ripper weet het weer goed te doen in de grootste rol die ik hem tot nu toe heb zien spelen. De beste man is gewoon niet weg te denken uit de Hammer films, maar hinderlijk is dit helemaal niet, want iedere keer weer zet hij een degelijke prestatie neer.

Marne Maitland doet een poging om een zelfde soort uitstraling te krijgen als christopher Lee. Hij probeert ook wel de "diep doordringende blik", maar is nergens zo overtuigend als dat Lee vaak wel is.

De rest van de cast doet het ook gewoon degelijk.

De film begint wel aardig met een aparte moord en daarna de mysterieuze sfeer rondom de moorden en de vreemde gebeurtenissen in en rond het huisje.

Helaas kakt de film in het midden een beetje in. Zoals Ruud hier boven al beschreef: er gebeurt gewoon te weinig. Daar waar een The Plague of the Zombies wel de aandach erbij wist te houden, weet The Reptile dit niet te doen.

Ook het einde is wat aan de langdradige kant en helaas wordt het monster wel heel erg onderbelicht. Misschien deden ze dat juist omdat ze dachten dat het anders te nep zou worden, maar ik vind het jammer. Het monster zag er nog best leuk uit, ondanks dat je direct kon zien dat het om een masker ging. Ik vind dat er voor een film die "The Reptile" heet wel erg weinig reptiel voorbij komt, dat had van mij best anders mogen zijn.

De film is wel aardig, maar zeker niet geweldig te noemen. Een film die nog wel goed te pruimen is voor de echte Hammer liefhebbers. Voor het overige volk is dit geen geschikte film om mee te beginnen als je aan het Hamer oeuvre wilt beginnen.

Hammer House of Horror maakte in het jaar 1966 vier opeenvolgende films. Het idee om back-to-back te schieten was dat het geld zou besparen. Echter overschreden de eerste drie films hun oorspronkelijke budget en had deze film dus de pech de laatste te zijn. Hammer-regisseur John Gilling regisseerde deze direct na 'The Plague of the Zombies' en (her)gebruikte de decors en omgevingen en eveneens sommige van de crew en cast -leden uit die film.

Echter is dit wel een andere film! Dit is namelijk een monsterfilm die elementen van Dracula en de weerwolf-legende leent en combineert met een mysterieus verhaal. Waarbij het mysterie niet zo zeer is, wie is de slang, maar hoe die persoon een slangenmonster werd en waarom. De film bevat weinig tot geen gore, maar de scènes van de slachtoffers die sterven aan het slangengif zijn nog wel indrukwekkend. (gezien vanuit de tijdsgeest) Jammer is dat de dierlijk ogende dame (Jacqueline Pearce) minder geslaagd was.

Het eindresultaat is ook een beetje een frustrerende film. Er zijn nogal wat scènes waar mensen ronddwalen/lopen op de heide of tussen de cottage van de Spalding's, Franklyn's huis en de plaatselijke kroeg. Alhoewel het niet saai werd, mist het wel de kracht van de beruchte 'Hammer-atmosfeer. Daardoor werd het op een paar keer na niet echt griezelig. Vermakelijk is deze Hammer-film zeker en het is nog steeds beter dan een groot deel uit het genre maar van deze studio is dit wel iets minder goed!