Footlight Parade (1933)

De film, die Busby Berkeley eeuwige roem bezorgde vooral vanwege het weergaloze en toentertijd gewaagde watervalballet. Ook het slotballet over “Shanghai Lil” is uit de kunst, maar verder heeft de film weinig om het lijf. Het verhaal stelt niet veel voor en de als altijd driftige James Cagney kan mij ook in deze film slechts matig bekoren. Dan kijk ik toch veel liever naar Joan Blondell met haar geinige one-liners.

Lloyd Bacon's 'Footlight Parade' is een hoogtepunt binnen de musical-en dansfiilms uit de jaren dertig met name dankzij de geweldige choreografieën van Busby Berkeley, zoals het adembenemende waterballet. Kekke pakjes ook.

Footlight Parade begint net zoals 42nd Street als een backstage musical en verandert tijdens het laatste halfuur in een volbloed musical. Er zijn sowieso veel gelijkenissen met de vorige Bacon/Berkeley collaboratie. Verschillende nevenpersonages met elk hun eigen ambities en mini-verhaallijnen, een moegestreden 'stage director' en centraal een chaotische, maar fanatieke eigenaar van een musicalbedrijf. Of Cagney zijn rol beter of slechter aanpakt dan Warner Baxter kan ik niet met zekerheid zeggen. Ze vormen alle twee alleszins de steunpilaren van beide films. De drie aparte shows op het einde zijn ook beter gechoreografeerd en meer memorabel dan in 42nd Street, maar ze doen me nog steeds niet van mijn stoel vallen. Ik zal wellicht nooit een grote fan worden van zang –en dansscènes in film. Let trouwens op de boodschap in het begin. "Silent pictures are finished!" Het zet de toon, letterlijk en figuurlijk.