Footlight Parade (1933)

De film, die Busby Berkeley eeuwige roem bezorgde vooral vanwege het weergaloze en toentertijd gewaagde watervalballet. Ook het slotballet over “Shanghai Lil” is uit de kunst, maar verder heeft de film weinig om het lijf. Het verhaal stelt niet veel voor en de als altijd driftige James Cagney kan mij ook in deze film slechts matig bekoren. Dan kijk ik toch veel liever naar Joan Blondell met haar geinige one-liners.

Lloyd Bacon's 'Footlight Parade' is een hoogtepunt binnen de musical-en dansfiilms uit de jaren dertig met name dankzij de geweldige choreografieën van Busby Berkeley, zoals het adembenemende waterballet. Kekke pakjes ook.

Footlight Parade begint net zoals 42nd Street als een backstage musical en verandert tijdens het laatste halfuur in een volbloed musical. Er zijn sowieso veel gelijkenissen met de vorige Bacon/Berkeley collaboratie. Verschillende nevenpersonages met elk hun eigen ambities en mini-verhaallijnen, een moegestreden 'stage director' en centraal een chaotische, maar fanatieke eigenaar van een musicalbedrijf. Of Cagney zijn rol beter of slechter aanpakt dan Warner Baxter kan ik niet met zekerheid zeggen. Ze vormen alle twee alleszins de steunpilaren van beide films. De drie aparte shows op het einde zijn ook beter gechoreografeerd en meer memorabel dan in 42nd Street, maar ze doen me nog steeds niet van mijn stoel vallen. Ik zal wellicht nooit een grote fan worden van zang –en dansscènes in film. Let trouwens op de boodschap in het begin. "Silent pictures are finished!" Het zet de toon, letterlijk en figuurlijk.

De dvd kan zonder probleem worden aangeschaft want ik heb genoten.Tv kopie gaat wel maar niet zo scherp allemaal.

Eerder dan gepland deze film weer gezien, niet met tegenzin maar wel met grote twijfels. Liever had ik eerst de dvd gehad en daarna bekeken. Maar gisteren 42nd street gezien, teleurstellend gewoon en zelfs na afloop wat schaamte vanwege de vrouwonvriendelijkheid daarin. Maar dat is in deze film niet, hoewel ze hier later ook wel vaker gaan snauwen maar dat is het dan ook. Verder gewoon een film met een vriendelijk karakter. Dat ze in de zaal zitten en dan vervolgens zo'n show op een podium zien klopt hier ook niet want de scènes zijn veel te groot opgezet. Wel zijn de repetities wat beter afgestemd op het eigenlijke resultaat. Verder aan de ene kant wat saaie film, maar aan de andere kant ook veel vrolijkheid en een aantal grapjes, Blondell bijvoorbeeld met haar kousen en met dienblad, Cagney die dronken is. Het acteren is hier en daar wat theatraal, maar gezien het jaartal wel te begrijpen.

Cagney blijft geweldig ook al heeft hij wel mimiek voor gangsterfilms en komt in laatste nummer ook nog wel even van pas. Blondell en Keeler zijn leuk.

Cagney komt tijdens bezoek in bioscoop waar na afloop ook revue is te zien op het idee zoiets ook te produceren. Het zit niet helemaal mee, maar daarna wordt het idee nog wat beter uitgewerkt. Hij is ondertussen ook gescheiden, dacht hij, heeft een andere vriendin en ook nog een secretaresse (Blondell) die ook nog met ideeën komt en zo wordt het oorspronkelijke plan steeds beter.

Het romcom verhaal is nog niet eens zo voorspelbaar. Verder meer een revue/showfilm dan zo'n musical waar ze opeens beginnen te zingen en dansen. Beter was het eigenlijke verhaal iets korter en de tussen-gedeelten dat ze van de ene naar het andere theater gaan wat langer. Maar eerst Honeymoon hotel (erg lang nummer), pauze, dan By a waterfall (is wat korter), pauze, Shanghai Lil (redelijk lang, wordt overigens prima ingeleid, Cagney zelf danst en zingt hierin ook) werkt prima. Doet er verder ook niet zo toe welk nummer het beste is.

Knappe film. Het blijft knap gemaakt en knap dat het zelfs in 2022 mij nog zo goed weet te vermaken. Dik verdiende plaats in mijn favorietenlijst.