He Ran All the Way (1951)

Binnenkort een R-2UK release!

Een ongeloofwaardige, melodramatische thriller die bovendien wat onsamenhangend verteld werd. Maar op visueel vlak (gebruikmaking van lichteffecten) was ie ijzersterk en voorzien van een aantal energieke dialogen. De cast speelde uitstekend. John Garfield, in de rol van de nerveuze derderangs loser, was huiveringwekkend. Hij stierf op 39 jarige leeftijd, minder dan een jaar na de opnames, aan een zwak hart.

Schitterend. Ongelooflijk fors in beeld gezet door regisseur John Berry (met een knappe score van Franz Waxman en magistrale fotografie van James Wong Howe als aanvulling). Alhoewel zeer kleine produktie met voornamelijk een huis clos waarin een gezin geterroriseerd wordt door een crimineel (John Garfield). Dit is een noir dus de trauma’s van de crimineel (verstoten door familie en maatschappij) komen als spoken bij klaarlichte dag in zijn hoofd tollen en doem en fataliteit hangen rond in zijn schaduw (bv de droom in het begin). Dan is er nog de complexe relatie tussen hem en Winters waarin hij ambigue is in zijn gevoelens voor haar. Zij is als naief meisje wel eerlijk en zelfs een beetje blind maar ze zal de realiteit beseffen in de finale en dan volgt waarlijk een grote scene als een strompelende Garfield in de goot valt en de wagen ziet zodat hij beseft dat Winters hem toch loyaal was. Zijn paranoia deed hem de das om en is steeds de motor van het verhaal. Elk personage is mooi neergezet : de vader die niet wil dat zijn dochter meegesleurd wordt, de moeder die het gezin veilig wil houden, het zoontje dat de crimineel als een amateur beschouwt. Garfield is echter de ster met een prachtige intense vertolking waarin kwaad en goed steeds vechten, waarin liefde en haat dicht bij elkaar liggen. De gebroken spiegel in het begin als metafoor voor de gespleten persoonlijkheid van Garfield want hij switched steeds van lief naar paranoia We vinden de metafoor teug op het eind bij het gebroken raam van het appartement als hij en Winters naar buiten kijken in de overtuiging dat de politie buiten staat. He ran all the way is een ferme kritiek op The American dream, op de samenleving in het algemeen en toont een pessimistische visie over mensen die wanhopig een tweede kans willen maar dat zelf saboteren door hun mentale labiliteit.

John Garfield heb ik andere jaren al vaker genoemd. Garfield was een acteur met vooral vooroologse tcommunistische sympathieën, een linkse idealist die uiteindelijk in 1948 voor zelfstandigheid had gekozen en op die manier onder meer Body and Soul en Force of Evil maakte. Daarna kwam men achter zijn sympathieen en belande hij op de zwarte lijst en het werk begon op te drogen. In paniek getuigde en hij zwoer het communisme af en zei geen namen te weten. Het enige wat nog lukte was deze film. Van de grond getild door Garfields vriend, producer Bob Roberts met een ucredited Dalton Trumbo als scenarist. Trumbo was zelf in nog meer problemen. Datzelfde gold later ook voor medeschrijver Hugo Butler en regisseur John Berry. Deze film is in vele opzichten nog een oprisping van mensen in problemen. Met Garfield liep het slecht af. Hij stierf kort na deze film aan een hartaanval die deels lijkt te zijn gekomen door de spanning. Hij was pas 39. Een groot verlies. Want hij was weer uitstekend.

Waxman's muziek (net als gisteren) is expressief en ongewoon. Dat is het sound design soms ook. De film wordt gedragen door een prachtige Jekyll & Hyde achtige hoofdrol van Garfield en zeer sfeerrijke fotografie. Wat voor moois had hij nog kunnen maken als het anders was gegaan?