The Captive Heart (1946)

Oorlogsfilm die zich grotendeels afspeelt in een gevangenenkamp met Britse militairen in Duitsland.

Natuurlijk zijn er de klassieke ingrediënten die gepaard gaan met dergelijke films, de mijmeringen naar geliefden thuis, onderlinge kameraadschap, eensgezindheid en zelfs opoffering met natuurlijk de Britse flair en fightingspirit.

Hoofdbrok blijft echter de familiale en romantische relaties op afstand tussen gevangenen en thuisfront. In dit verband is het slot wel even ontroerend, zonder melodramatisch te doen.

Film die bij het verschijnen, vlak na WO II, vooral in Engeland een schot in de roos moet geweest zijn omwille van de geslaagde mix van oorlog en liefde.

Ik sluit me geheel aan bij mijn enige voorganger, met een speciale vermelding voor de ingetogen vertolking van Michael Redgrave – klassiek Brits understatement-acteren dat hier wonderwel werkt. Met Rachel Kempson (de vrouw aan wie hij vanuit het kamp zijn brieven schrijft) was Redgrave gedurende (op vier maanden na) vijftig jaar getrouwd, van 1935 tot aan zijn dood in 1985, waarbij zij de ouders werden van Vanessa, Corin en Lynn Redgrave, en de grootouders van Natasha en Joely Richardson en Jemma Redgrave – een sprookjeshuwelijk, mag je wel zeggen.

Een realistisch overkomend, sympathiek, levendig, roerend. levendig en amusant oorlogsdrama over een gevangenenkamp en zijn bewoners, met een stuk romantiek en een interessant subplot. De centrale personages hadden ieder hun eigen verhaal.

Film die interessant blijft omdat je benieuwd bent hoe het af zal lopen.