Rikos ja Rangaistus (1983)

Een crimi deze keer. Niet echt grappig, maar verder wel OK. En ook hier weer een hoop bekende Kaurismaki elementen en een herkenbare sfeer.

Deze Kaurismäki heeft wel wat van Kieslowski. Vrij degelijk, maar wat echter mist is spanning. Het kat-en-muis spel met de politie is vrij onnozel.
Helsinki is een aardig decor voor deze krimi.
Het hoofdpersonage is uiteindelijk minder interessant dan op het eerste gezicht lijkt. De karakteruitdieping is maar ten dele geslaagd. Hij heeft wel een motief voor de moord, maar tegelijkertijd lijkt alles hem vooral totaal onverschillig.
De vrouw die hem spaart is een raar geval. Stockholm syndroom?

Wel een leuke film die me niet heeft verveeld, maar er zaten een aantal gedachtegangen in die ik maar moeilijk kon plaatsen. In de eerste plaats de moordenaar zelf. Een vreemd individu die een jong meisje voor zijn kar spant en de verantwoordelijkheid bij haar poogt te leggen om hem te laten vatten door de politie. Zichzelf aangeven, neen, dat vindt hij te makkelijk. En met de politie vindt hij het best een leuk spelletje om te geven, maar vooral te nemen. Zijn motief blijft ook lang verborgen en gebruikt hij wanneer het hem uitkomt.

Het meisje heeft vervolgens een onweerstaanbare drang naar hem. Een drang die nauwelijks wordt verklaard. Enerzijds is ze zelfzeker en onbevreesd, tegelijkertijd is ze fragiel en naïef. Moeilijk om haar te peilen. Ze wordt dan wel achterna gezeten door haar baas, nog zo'n fascinerend figuur, maar daar moet ze weinig van weten.

Tot slot het olijke politieduo. Geen idee wat die uitspoken, maar de moordenaar wordt hen zowat op een plateau gebracht en nog slagen ze erin het zo te doen rekken. Als de moordenaar zich dan uiteindelijk toch aangeeft, is die ene er als de kippen bij om hem een maagstoemp te verkopen, haha.

Zoals gezegd, erg entertainend, maar niet altijd even logisch. Wel leuk!