Gekitotsu! Satsujin Ken (1974)

Matige film, die het niet tegen z'n Chinese broertjes haalt.

In vergelijking met Chiba is Jaa echt een steracteur. De grimassen zijn bedenkelijk, zijn acteerwerk (zoals de spasmen op het eind als hij neerligt) zijn gewoon ronduit beschamend. Hij ziet er inderdaad geschift uit, maar veel dreiging gaat er niet van uit.

Verhaal zwalpt echt alle mogelijke kanten op en lijkt vaak gewoon random. Humor is schaars en vooral weinig grappig, de film zelf neemt zich dan ook veel te serieus voor wat het is.

Gelukkig zitten er nog enkel aardige gevechten in, en wat grappige "gore". Het houdt de film weg van de laagste score, maar verder is dit een wat saaie bedoening.

1.5*

Coole Chiba

Je mag Tarantino goed, slecht en alles wat daartussen zit vinden, maar je moet de man wel aangeven dat hij ervoor gezorgd heeft dat bepaalde films/acteurs terug wat meer in de bekendheid zijn geraakt. Ten tijde van Kill Bill gaf de regisseur ene Sony Chiba een cameo in zijn tweedelig epos en gaf deze The Street Fighter een 13e plaats in zijn Grindhouse top 20, na de trilogie ook al te introduceren in True Romance. De laatste jaren sowieso al verliefd geworden op het kung fu genre en eindelijk eens aan de DVDs geraakt voor een degelijk prijsje.

En dit is leuk, erg leuk zelfs. Chiba speelt Takuma Tsurugi, een soort van Bruce Lee achtige type maar dan zonder geweten. Tsurugi is meedogenloos en gewoon een klootzak pur sang. Wanneer hij niet betaald wordt voor zijn opdracht vindt hij er niet beter op dan zijn opdrachtgeefster te verpatsen aan een hoerenkot.. Het is een personage dat je moet liggen, zoveel is duidelijk. Ondertussen schopt hij hel en verdoemenis tegen iedereen die hem naar het leven staat en passeren er nog een paar vreemde slechteriken de revue. Zo neemt Tsurugi het op tegen een soort van Zatoïchi kloon, castreert hij een verkrachter met blote handen, voert zowaar een x-ray slag uit en laat hij het bloed rijkelijk vloeien. Dit alles zorgde ervoor dat The Street Fighter de eerste film was die een X rating in de Verenigde Staten kreeg vanwege het vele geweld. Vandaag de dag zijn we wel iets meer gewend en daar knelt dan ook wat het schoentje. Met een speelduur van nog geen anderhalf uur is dit zeker en vast geen lange film, maar hij begint op den duur wat te slepen.

Gelukkig is er nog altijd Chiba die zich rot lijkt te amuseren met zoveel mogelijk grimassen te trekken per 10 seconden. Een soort van Bruce Lee die net iets teveel lijntjes coke heeft geïntroduceerd aan zijn neusgaten maar het is geweldig om te zien. Hoewel hij qua martial arts wel iets houteriger is dan ik in eerste instantie had verwacht, is hij overduidelijk de drijfveer achter de film. Vooral omdat de rest niet zo bijzonder veel voorstelt. Goichi Yamada is als sidekick Rakuda iets te nadrukkelijk aanwezig met flauwe humor. Rest van de cast is dan ook niet geweldig memorabel, al is Rin'ichi Yamamoto nog wel redelijk cool als Kowloon Dinsau. Beetje jammer alleen dat die iets te weinig aan bod komt.

Tof dat ik meteen de trilogie in huis heb gehaald, want dit smaakt wel naar meer. Typisch jaren '70 filmpje met flink wat hersenloos geweld en dat blijft toch altijd leuk om te zien. Chiba is zonder meer cool met die grimassen en aangezien Rakuda in deze film sterft, zijn we daar ook weer vanaf in de sequels.

Dikke 3.5*

Tja qua van alles is dit natuurlijk geen 5 sterren film. Ik kan de puristen al horen gillen. Maar ik vind hem zo gruwelijk vermakkelijk . Deze film kan ik zo vaak kijken dat begint zelfs al bij het menu van de dvd. Die muziek, die stijl. En Chiba, wat een mooie vent. Die kop die hij trekt, prachtig. Doet me beetje denken aan die prachtige acteur uit die films van akira kurasawa. Die was ook zo charismatisch. En zo lekker fout af en toe. Ik trek deze vaak uit de kast op een vrijdagavond als je thuis bent na het uitgaan , nog even 1 biertje erbij en even die sfeer, die 70's ultra coolness beleven. Ach wat, 5 sterren! J

De stereotiepe Sonny Chiba film... Vaak mafia/yakuza-verhalen doorspekt met brute martial arts. Wat dat laatste betreft wordt het in zijn bloederigheid eerder lachwekkend dan weerzinwekkend zoals met de ballen van die verkrachter. die door Chiba van diens lijf getrokken worden of die gast die al zijn tanden uitspuwt. Japsploitation is een term die eveneens van toepassing is. Chiba speelt een relschopper en overal waar hij komt slaat hij de boel aan diggelen of zijn vijanden tot moes. Heel sympathiek komt deze bullebak niet over in het begin, maar dat verandert wanneer hij de dochter van een pas overleden industrieel helpt beschermen. Voor het dwaze verhaal moet je het niet doen, daarentegen beleef je aan deze film veel plezier als je beseft dat je een raszuivere klassieker aan het bekijken bent.