Poison Ivy (1992)

Deze Thriller heeft iets wat velen andere Thrillers missen.. een erg mooie opbouw en personages met inhoud! die door de langzame opbouw erg goed worden weer gegeven!

Ivy was natuurlijk ook erg aantrekkelijk! en voor de actrise letterlijk op haar lijf geschreven

4 sterren! 1 van de betere Thrillers

Staat erg laag.. Meer stemmen nodig!!

Opzich wel een leuke film als er niks anders op tv is, maar ik hoef hem niet nog een keer te kijken.

Het was een beetje simpel en ik hou meer van wat actie in een film.

3,0*

P.S. Damn, she's hot

Ik kan natuurlijk zeggen dat deze film gewoon een guilty pleasure voor me is.. maar dan zou ik liegen. Na de zoveelste herziening kan ik alleen maar toegeven dat ik een heel speciale band heb met Poison Ivy.

Het is dan ook spijtig dat de film bekend staat als ongeïnspireerde, wannabe Lolita erotische thriller met B-allures. Eigenlijk is het meer een hedendaagse herbewerking van Teorema, waar de intense emoties van de personages centraal staan en toch redelijk afstandelijk aangekaart worden. Want zo onderscheid deze film zich ook van zijn soortgenoten: de 'indringster' Ivy is geen demonische, onmenselijke 'succubus', maar een getroebleerd, verwaarloosd meisje op zoek naar binding en genegenheid: "I hope that when I die, I'll have owned a sportscar. Had a family. A home.. Door het beven van haar stem bij de laatste woorden weet je gewoon dat ze het meent.

Ik zou ook durven stellen dat dit meer een coming-of-age drama is dan een thriller. De plot handelt voornamelijk over oprechte interpersoonlijke relaties en de problemen van jongvolwassenen. Er wordt veel aandacht besteed aan de nogal ongewone, maar plausibele vriendschap tussen Ivy en Sylvia, wat de emotionele lading van de film zeker ten goede komt. De gemoedelijke sfeer krijgt naar het einde toe wel een duister kantje en door het gebrek aan nevenpersonages voelt de sfeer bij momenten redelijk verstikkend en vervreemdend aan. Een scène die qua waanzin wellicht het meest uit het oog springt is wanneer de twee meiden verbeten strijden om de liefde van een verwarde oude hond. But Ivy's got the goods! Eigenlijk staat die scène zelfs symbool voor de immense verschillen tussen Ivy en Sylvia.

Men zou de film ervan kunnen verwijten te vervallen in voorspelbare clichés (het doden van de moeder), maar hier primeert menselijke emotie evenzeer boven suspense: "She wanted to die! We can all be a family now.." Ook de laatste voice-over van Sylvia is veelbetekenend en mooi.

De enorme ambivalentie zou echter hetzelfde niet zijn zonder de schitterende, helaas nooit uitgebrachte score van David Michael Frank. Muziek die zowel dreiging, mysterie, melancholie, lust als pure droefenis oproept.

Ik blijf erbij: deze film verdient meer aandacht en erkenning.

Verrassend leuk.

Meer drama dan thriller. Het heeft een simpel maar boeiend plot en dat komt vooral doordat er aandacht gegeven is aan vermakelijke dialogen. Leuk ook om Drew Barrymore en Sara Gilbert nog eens te zien, beide zitten overtuigend in hun rol.

Voor een b-filmpje ziet het er erg verzorgd uit. Ben geen fan van de soundtrack, maar eigenlijk past die er prima bij. 6.5/10*

Matige film waarin een verleidelijk tienermeisje zich manipulatief binnendringt in het gezin van haar nieuwe vriendin. Een vrij typische domestic thriller zoals er wel meer in de jaren 90 werden uitgebracht. De vriendschap tussen de twee meiden is prima uitgewerkt. Echter de relatie met het meisje en de twee ouders is een stuk minder geloofwaardig gebracht. Het wordt ook al redelijk snel langdradig. Sara Gilbert en vooral Drew Barrymore zijn beiden goed gecast. De destijds minderjarige Barrymore heeft een paar gewaagde scenes.

Drew Barrymore spat als het ware van het scherm in deze Lolita-film. Haar nadrukkelijke aanwezigheid overvleugelt het niet erg bijzondere verhaal. Matig.

Drew Barrymore speelt in deze film erg fijn een 15-jarige-femme-fatale (ze was 17 toen deze film werd opgenomen) en door menigmaal verleidelijke lichte erotiek te tonen is het op zijn zachtst gezegd gewaagd. Direct al aan het begin wordt die erotisch lading duidelijk als de camera sensueel een meisje op een touwschommel volgt van haar mond naar het gat in haar laars. Terwijl Sylvie Cooper (Sara Gilbert, Darlene uit Roseanne) dit voorziet van een voice-over commentaar. De film wordt verder dan ook verteld vanuit het gezichtspunt van deze andere 15-jarige, Sylvie Cooper. En die film was zo slecht nog niet! In het kort, Ivy verleidt papa, draagt ​​moeders kleding en brengt de dochter Sylvie Cooper nog meer in de problemen dan normaal. Regisseur Katt Shea Ruben, die toen al een aantal films voor Roger Corman had gemaakt, werd ingehuurd door de filmstudio om "een Fatal Attraction voor tieners" te maken. Na het kijken van film denk ik dat demissie is geslaagd!

Ik kon hier helaas helemaal niets mee. Ja, Drew Barrymore is een overtuigende femme fatale die zich listig het gezin Cooper binnendringt, maar voor de rest was dit een film lang irritatie. Een graatmager verhaal, en vooral een storende verzameling clichékarakters - het nerderige meisje zonder vrienden, de lolita, de stoffige conservatieve huisvader die uiteraard voor eerdergenoemde lolita valt, en de hypochondrische moeder was ook een beetje een niemendal van een karakter. Ondanks Drew Barrymore, die nog een puntje scoort, was ik blij toen dit onding was afgelopen.