Jisatsu Sâkuru (2001)

Na een tijdje deze dvd weer eens gekeken. Dan let je toch wat minder op de schrik momenten en de viezigheid. Viel me op dat ie toch wel erg goed in elkaar zit en een stuk subtieler is dan je de eerste keer meekrijgt.

Deze heb ik een keer gezien geloof op een duitse zender, wil hem wel nog keer zien in originele versie

Apart, maar op een goede manier.

Het is een redelijk tof verhaal, helaas zit mij één ding een beetje tegen, en dat is het motief.

Maar dat maakt de plezier die ik had met het kijken naar de zo vrolijk gebrachte zelfmoordacties (Hand in hand je graf in springen )

Een mysterie tot het einde, waar ik de draad een beetje kwijt raakte, ik weet niet of het aan het tijdstip ligt of omdat het gewoon nergens op slaat?

Jammer, 3.5*, dat had hoger gekund!

Is dit waargebeurt?

Nee.

Best een goede film, en ik heb eigenlijk een beetje ervaren wat ik bij veel hier lees: het onderwerp en bepaalde scenes zijn oprecht geweldig te noemen, maar de uitwerking had ik graag anders gezien. Nu leidt het eigenlijk tot niets, ik had graag wat meer duidelijkheid gehad. In bepaalde films maakt dat niet uit, hier vond ik het wel uitmaken. Een klein beetje jammer vond ik ook het wel erg neplijkende bloed. Als het plot je aanspreekt moet je Jisatsu Sakura zeker eens kijken, al is het maar voor de openingscene!

Erg vreemd filmpje dat een boodschap probeert over te brengen die mij (en volgens mij meer mensen hier) niet geheel duidelijk wordt. Toch een aantal mooie, maar tegelijkertijd knetterharde scenes gezien met nog een portie gore erbij ook.

Als sociale satire erg goed gedaan. Strak begin. Niet alleen de mass suicide maar ook de eerste scène direct volgend. Direct dwingend tempo met een prachtig eerste rustpunt als Ishibashi naar huis gaat en een gezellig familiemoment heeft.

Film blijft daarna goed in sfeer en tempo en verliest ook 'de boodschap' (of iets beter: thematiek) niet uit het oog. Sterkste scène is ergens halverwege, een tattoo zoektocht op het metro perron: dynamisch, spannend en goed getimed (en ge-edit). Direct gevolgd door een meer algemeen sfeerbeeld met een mix van J-Pop, cultuur (en nog meer metro's). En dat blijft dus zo gedurende de film.

Topfilm en pas mijn eerste Sono Sion film. Liggen er nog twee klaar. Leuk trouwens om Nagase Masatoshi eens in een "normale" rol te zien. Je herkent hem bijna niet in strak pak en gecoiffeerd haar (zonder ringen in zijn oor, extravagante zonnebril, punk-kapsel of rare uitdossingen en hij praat ook heel normaal - hij rookt nog wel, maar ook dat duurt bijna anderhalf uur voordat hij een sigaret opsteekt)

Een zeer vreemd filmpje dat mij gedurende de hele lengte niettemin enorm wist te boeien. Vraag me niet waarom maar ik raakte zeer gefascineerd door die collectieve zelfmoorden. Het verhaal vond ik zeer goed en origineel en ik vond het bovendien door en door Japans. Ik vind de hele Japanse cinema trouwens toch iets wreeds hebben. Er wordt je niets bespaard. De meest schokkende scène vond ik trouwens niet de collectieve zelfmoord waarbij 54 meisjes zich voor de trein wierpen maar de scène waarbij een moeder glimlachend zich langzaam de vingers afsneed terwijl het bloed in haar gezicht spoot.. Ik had duidelijk moeite om hier naar te kijken.
Al met al vond ik dit toch een zeer goede film waarvan wij toch gerust mogen zeggen dat deze film een van de beroemdste zelfmoordscènes heeft in de geschiedenis van de cinema. Toch vreemd eigenlijk dat er zo weinig gestemd is op deze film.

4,0*

Film die alleraardigst begint maar waar ik halverwege de draad totaal kwijt ben geraakt.

De beginscene is de reden dat ik de film wilde zien. De manier waarop de collectieve zelfmoord aan de kijker wordt getoond geeft een verontrustend gevoel. Een blij muziekje speelt op de achtergrond, de meisjes zijn vrolijk, alsof er niks aan de hand is en daarna volgt de harde dood met liters bloed tot gevolg. Mooie scene, en ik was nieuwsgierig naar het hoe en waarom natuurlijk.

Helaas moet ik toegeven dat ik na het bekijken van de film er nog niet echt een antwoord op heb. Jammer en een klein beetje frustrerend omdat ik toch graag het grote verhaal erachter had willen weten. Verder is de film audiovisueel soms erg mooi en zitten er een paar erg toffe scenes tussen. Bij een volgende kijkbeurt hoop ik er meer uit te kunnen halen.

bepaalde scenes zijn super, zoals de openingsscene.

Maar er zit helaas ook veel gezeur in deze film.

Ik zat eigenlijk te twijfelen tussen 3 en 2.5 ster.

Misschien word hij in de toekomst naar herziening nog wel 3 ster.

Maar ik hou het nu maar op een 2.5

Geweldige film, er zat alleen helemaal geen einde aan :'D

Wat deed het groepje Dessart in alles, waarom werd het zovaak verkeerd geschreven, wat deed Genesis(Rolly) bij het hele gebeuren. (Geweldigste Scene's vond ik dat trouwens.) En, wie was nou eigenlijk het hoofdpersonage..

Ik heb me prima vermaakt met deze film, en er zaten wel goede scene's in.

Ik heb 'om alles uit te zoeken' een aantal recenties gelezen, maar niemand leek deze film te snappen

Een beetje een tegenvaller voor mij. Het lijkt erop dat er een idee voor een schokkende scene is bedacht (50+ schoolmeisjes die met z'n allen voor de trein springen) en dat ze getracht hebben daaromheen een verhaal te bedenken maar vreselijk falen daarin. De rest van de film is namelijk onsamenhangend verwarrend en op momenten saai en vervelend. Dan kijk ik toch liever Battle Royale.

Na het fantastische Love Exposure wilde ik zeker nog een film bekijken van Sion. The Suicide Circle is een interessante film, maar echt volmaakt voelde hij niet aan. De scenes waar de zelfmoorden worden gepleegd zijn echt indrukwekkend en sterk gefilmd. Ik had eigenlijk meer een film met de studenten in de hoofdrol verwacht, maar dat is hellaas niet zo de politie had weer de overhand in de verdeling van de screentijd jammer. Vooralsnog is dit een goede film wel een stuk minder dan mijn eerste film die ik heb gezien van Sion.

Wel teleurgesteld over deze film. De trailer beloofde iets goeds waarin je ziet dat er haar uit een kopieermachine komt. Ik dacht, lekker creepy en dat is ook altijd welkom. Maar dat stukje, wat al 75% van de trailer is, komt nergens in deze film voor. Zwaar misleidend dus. De film zelf is ook inderdaad een beetje als los zand. Tuurlijk is het weer leuk om een Japanse film te mogen aanschouwen, het begin met die zelfmoord van al die meisjes was al helemaal over de top geschoten met vrolijke muziek en het bloed en ledematen vlogen in het rond. Kwa gore heb je hier nog wel wat vonsten, maar de film word helaas echt nergens ook maar een beetje spannend en zijn er veel dingen die de film gewoon verneuken, aller eerst die misleidende trailer, dan ook bv die Suicide club met die hele irritante komedianten die ondertussen dan nog wel lekker geschift zijn, maar erg fout neergezet. En gewoon het gebrek aan logica en dat veel vragen onbeantwoord blijven. Soms leek het wel alsof ik naar een een of andere danskomedie zat te kijken, en wat had dat hele dessertprogramma nou met die moorden te maken?

Helaas, Suicide Club sloeg bij mij de plank goed mis. Het is meer een gore komedie dan horror. Waar ik nog wel over te spreken ben is het acteerwerk. Maargoed, hopelijk zijn Hazard en Hair Extensions (die onderweg zijn) wel te doen.

Een vijfje, dus een:

2,5*

Mindere Sono.

Vond hem wat te onevenwichtig. Enerzijds aardig op de gore mikkend, maar dan wel knullig en niet over de top, terwijl het anderzijds wel kritisch moet overkomen en een cynische ondertoon heeft. Het verhaaltje vond ik ook niet zo bijzonder, en waar Sono normaal garant staat voor spektakel in het laatste stuk gaat de film hier als een nachtkaarsje uit. Sowieso al een beetje een raar slot.

Ik mistte ook een stel idiote personages, wat hier slechts een flauwe Charly Manson-kloon moest voorstellen. Sfeer en muziek is wel weer erg lekker hier, zoals we van Sono gewend zijn. Misschien kan ik hem na verloop van tijd wat beter waarderen omdat het hier wat andere accenten heeft dan zijn nieuwere films.

3*

Die trailer had trouwens een trailer van Hair Extensions kunnen zijn.

Sombere J-horror die je niet de kast op jaagt met schrikmomenten, maar wel met een ingenieus scenario dat voortdurend hints aanreikt zonder de ware toedracht te verklappen. Daardoor baadt de film in een soort nieuwsgierigmakend mysterie dat je moeiteloos naar de ontknoping voert. De openingscène is trouwens ontzettend krachtig en zet meteen de toon voor een naargeestig klimaat dat wordt vertaald in de grauwe stilering. De beelden ogen kil en grijs, soms ook erg expliciet en de camera is vaak net dat tikkeltje uit balans zodat je nooit grip krijgt op de bevreemdende gebeurtenissen. Wie wil kan in Suicide Circle zelfs kritiek herkennen op de toenemende individualisering van de Japanse (en Westerse) maatschappij, grotendeels in de hand gewerkt door de komst van het internet en mobiele telefoons. En die kritiek is op een hele slimme manier tot een solide script gekneed, wat Suicide Circle (voor mij) tot één van de betere Japanse horrorfilms maakt.

Here comes an ear xD Zalig somber en donker werkje van onze Japanners heerlijk sfeertje wordt hier weer gecreëerd, daarom ben ik zo verzot op Japanse ciné nomnom! 4.5/5*

Matig. Het is wel duidelijk dat Sono z'n stijl nog wat moest ontwikkelen. Audiovisueel vind ik namelijk niet veel aan de film. De beelden zijn vrij verre van geweldig, veel nepbloed dat zo overdadig spat, dat het haast humoristisch overkomt. Een beetje pijnlijk contrast met de rest van de film, die toch wel behoorlijk serieus op me overkomt. Wel was de beginscene goed bedacht. Het staat eigenlijk al in de omschrijving van de film hier, maar die had ik niet gelezen. Gezien de titel van de film verwachtte ik op het metrostation bij de omroep te wachten achter de gele streep dat iemand zich voor de metro zou gaan werpen, maar ik had echt niet verwacht dat een hele rij meisjes hand in hand naar voren zou stappen.

De soundtrack viel helaas tegen. Waar is de klassieke muziek? Wel een viooldeuntje af en toe met een vreselijk smerige glissando erin (en dat terwijl ik daar an sich helemaal niet vies van ben). Verder redelijk wat J-pop, die soms behoorlijk uit de lucht komt vallen (die freaks, wtf?)

Het verhaal intrigeert dan weer wel, de rol met huid is natuurlijk bizar en roept allemaal vraagtekens op en de film is matig (maar nu in positieve zin) in het beantwoorden van die vraagtekens, wat de spanningsboog alleen maar groter maakt. Het kan echter de film niet redden, want in vergelijking met latere films van Sono voelt ook het plot een beetje tam aan. 2*.

Ik vond het plot over wie achter het hele gebeuren zaten juist het meest tegenvallen. Ongelooflijke anti-climax! Al was de uber-vrouwelijke, flashy gast wel grappig toen hij uitermate sexy op z'n stoel ging zitten. Maar alsnog sloeg het de spijker op zijn kop flink mis.
Juist het begin was behoorlijk sterk en ik begon zelfs geintresseerd in de oplossing van het mysterie. Naar het einde toe wordt het toch wel weer opgepakt met een meer naargeestige sfeer.
Overall een oké filmpje, maar het had veel beter geweest als het plot anders was geplakt, bijvoorbeeld de ontknoping meer naar het einde toe en niet op de helft al, gewoon omdat de aanloop er naartoe eigenlijk best sterk was.

Vind ik niet. Dit is een filmversie van het De Rattenvanger van Hamelen. Grimm-ig en goed! (och, wat flauw. )

Zwakke special effects en een zwak plot. Dan kan je geen hoge waardering krijgen naar mijn mening. Wel mooie openingscene op het nepbloed na... .

het heeft 13 jaar geduurd, maar de 4.5 is een 5.

ik wil ook opgebeld worden door iemand die zo hoest en schraapt xD.

Onevenwichtige potpourri van genres zonder interessante focus. Het schippert wat tussen horror en komedie, maar die zelfmoorden zijn op zichzelf niet interessant genoeg om de spanning een hele film lang vast te houden, zeker omdat de film weinig ruimte inbouwt om één van 'de slachtoffers' een psychologische ontwikkeling door te laten maken. Het helpt ook niet dat iedereen blijmoedig naar zijn of haar ondergang springt, waardoor de zelfmoorden eerder wacky ogen dan dat ze eng of ondragelijk worden. Maar ik ben sowieso niet kapot van paranormale (techno-) thrillers zonder de fysieke aanwezigheid van een toffe moordenaar.

Japan staat bekend om het hoge percentage zelfmoorden. Het is daarom best een interessant gegeven om een film hierover te maken. Deze film begint erg sterk met 54 schoolmeisjes die, onder begeleiding van een vrolijk carnavalesk liedje, gezamenlijk voor de metro springen. Helaas is de rest van de film vooral erg onevenwichtig en zelfs rommelig te noemen. Naar de opening zien we vooral een afwisseling van fragmenten die leuk, er niets doen of minder geslaagde zijn. Verpleegsters en een beveiliger in een ziekenhuis, de groepsdoding die andere scholieren inspireert tot soortgelijke acties, telefoontjes met de politie, een agent thuis met zijn familie, een website met puntjes, een vrouw die zich de vingers afsnijdt, een rare kwibus die huist in een bowlingbaan en videoclips van de meisjesidolen 'Desert' Doordat er zoveel losse fragmenten te zien zijn, ontging mij ook een beetje de logica van de reden; een verborgen boodschap bij de J-pop meisjes op voeren maar ook iets met een mysterieuze sporttas met een rol met huid erin. Die oplossing leek voor mij dan erg op drijfzand te berusten. Wat dan ook, het is een slecht geconstrueerde film met nauwelijks enige samenhang, maar af en toe is het leuk

Interessante film. Je komt er gelijk goed in met een knaller wanneer 54 schoolmeisjes tegelijk voor de metro springen! Echter vond ik het verhaal daarna wat wegzakken en nogal vaag en moeilijk te volgen. Toch mijn best gedaan en hem helemaal afgekeken. Misschien over een tijdje herzien, hoop dat ik er dan wat meer van snap. See and judge for yourself!

Suicide Club heeft een bizar, verontrustend gegeven en begint ijzersterk met de massale zelfmoord van vrolijke schoolmeisjes, onder vrolijke J-pop deuntjes. Ook de scene bij de school vond ik erg goed, omdat het bijna voorstelbaar was dat scholieren onder dergelijke groepsdruk naar beneden springen.

Helaas gooit Sono er een bizarre verhaallijn in over een rol van aan elkaar genaaide stukjes huid, een moorddadige bende muzikanten en kinderen die existentiële vragen stellen, zonder dat hij hier helemaal uit weet te komen, waardoor je als kijker met een hoop vragen blijft zitten.

Nu had ik al eerder een film van Sono gezien waarbij ook nogal wat losse eindjes openbleven, maar waar het me toen niet stoorde omdat het zich sowieso in een absurd universum afspeelde had ik daar nu toch meer last van. Tegelijkertijd zat ik ook weer helemaal niet te wachten op een voorspelbare plot over subliminale boodschappen in popmuziek of iets dergelijks, (het wordt wel gesuggereerd vandaar toch maar spoilertags) waardoor ik Sono toch maar het voordeel van de twijfel geef. Ik vond het ook gewoon een toffe kijkervaring, ben benieuwd naar nieuwer werk.

Aangezien ik deze film recent getipt had voor een challenge, leek het me ook weer eens tijd om zelf de film weer eens te herkijken - het is inmiddels toch wel een jaar of wat geleden dat ik 'm voor het laatst gezien heb. De vier sterren blijven staan, wat mij betreft. Er zitten een aantal geweldige scenes in, zoals natuurlijk de toch wel beruchte massale zelfmoord op het treinstation maar ook de huidschaaf aan het einde, en Sono weet als geen ander en op visueel fraaie wijze een bizarre, vervreemdende sfeer neer te zetten.

Maar hoe goed de film het ook op bovenstaande vlakken doet - het verhaal is warrig en ik heb eerlijk gezegd nog steeds geen flauw idee wat er nou eigenlijk aan de hand is. Nu hoeft niet alles voorgekauwd en uitgelegd te worden, maar in deze film was het wel erg onsamenhangend. Of er wel een consistente uitleg is, of dat dit aan de kijker wordt overgelaten, of het allemaal niet relevant is, ik weet het niet. Desondanks intrigeert de film alsnog meer dan genoeg om z'n score vast te houden.