The Blue Lagoon (1980)

Ik vond de film vooral vreselijk saai, ondanks het interessante achterliggende idee. Deel 2 vond ik een stuk beter, hier irriteerde ik me slechts aan. 0,5* derhalve.

Vroeger vond ik deze film geweldig. Met nadruk op vroeger. Later zie je de "schoonheidsfoutjes" en hoe slecht er wordt geacteerd. Schitterende setting, dat wel.

Voor velen blijkbaar een jeugdrelikwie, heb de film vroeger ook wel een keer gezien, maar zo bekend was hij hier niet.

De setting zorgt voor een aardig sfeertje. Leuk ook dat de film redelijk in dat sfeertje blijft hangen. Enkel op het einde komt er een beetje drama, de rest is gewoon erg luchtig allemaal.

Sommige ontwikkelingen zijn nogal plots en onafgewerkt, maar zoveel storen deed het niet bij een film als deze.

Niet iets wat ik geweldig vind, maar kon me er nog best mee vermaken, zonder al te veel irritante dingen.

2*

Jeugdnostalgie en meer een film die door het sfeertje blijft hangen, maar kwalitatief eigenlijk niet zo sterk is. Feit dat hij me bijgebleven is, wil zeggen dat de film me blijkbaar toch ooit wat heeft gedaan.

Matige romantische film met als enige reden om te kijken: de mooie locaties. Benedengemiddeld.

The Blue Lagoon : ik had er meer van verwacht, soms wel vermakelijk en zelfs mooie stukken in de film maar over het algemeen is het toch allemaal wat saai en flauwtjes en de acteerprestaties waren inderdaad ook niet erg geweldig, aardig misschien voor een keertje maar ik vond hem absoluut niet geweldig, ook al geeft de TV-gids van mijn oma hem 4,0* .

2,0*

schitterende film, ik hem pasgeleden voor het eerst gezien, en ik kreeg er zo'n speciaal gevoel bij. Okee, de acteerprestaties zijn niet geweldig maar dat maakt het nog niet tot een slechte film. Sterker nog, het is echt een geweldig verhaal, een verhaal over pure liefde, liefde zoals het hoort te zijn! Ondanks de niet al te goede acteerprestaties passen de acteurs goed in de film. Vooral Christopher Atkins! pracht film, daarom 5 sterren!

Erg simpele film, maar wel redelijk te genieten dankzij de mooie en exotische locatie. Ook kleeft hier lichtelijk sentiment aan vast, waardoor hij nog wat hoger scoort bij mij. Er gebeurt verder namelijk vrij weinig, waardoor de film erg lang lijkt te duren.

2,5*

Dit mierzoete drama heb ik altijd een ware kwelling gevonden. Wat is dit toch een verschrikkelijk saaie film. Heb dit door de lange speelduur maar ook mede door het verschrikkelijke verhaaltje, van Brooke Shields en Christopher Atkins niet kunnen doorstaan. Voor deze film is het toch wel een eer dat ik deze uitkon zitten. Deze film hadden ze beter op dat onbewoonde eiland kunnen laten liggen. 1,0 voor wat natuurbeelden.

Heel vroeger eens gezien, nu herzien, en in zijn context valt het nog wel mee.

Het verhaal is simpel en voorspelbaar, maar eigenlijk zit er nog wat in. De makers kozen er echter voor om het zo mierzoet te houden als mogelijk, dat er met de boeman niets gedaan wordt. Zonde.

Het acteerwerk is inderdaad om de wenkbrauwen van te fronsen, maar vooral het laatste half uur zijn er vooral beelden (en dus geen geforceerde dialogen), en dat komt het allemaal ten goede.

De locatie is uitstekend gekozen, de beelden daarvan zijn mooi in beeld gebracht. De muziek was wat bombastisch van tijd tot tijd, maar viel ook nog wel mee.

Deze film moet je zien in z'n context, niet te veel van verwachten. Gewoon goed om een middagje van een avontuurlijk filmpje (Brooke Shields incl.) te genieten.

3

Film bracht destijds veel teweeg omdat er bloot te zien was van de destijds minderjarige Brooke Shields (als Emmeline). Het verhaal vond ik persoonlijk tegen vallen en wist me ook niet echt te boeien. Ook was het een behoorlijke saaie en langdradige bedoeling. De beelden van het eiland zagen er wel aardig uit en hetzelfde geldt natuurlijk voor Brooke Shields (daar keek ik eerlijk gezegd deze film destijds voor) die het nog wel redelijk deed. Dat geldt niet voor de andere hoofdrolspeler Christopher Atkins die ik juist vreselijk slecht vond.

Ik vond dit echt zeer matig. Als er geen bloot in te zien was, dan was het gewoon een kinderfilm. Er gebeurt niks spannends eigenlijk, de film kabbelt maar een beetje voort en het acteerwerk is ook niet denderend.

Ach, het kijkt allemaal wel redelijk weg, maar een aanrader is het zeker niet.

Zeer matig.

2*

Voor velen zal deze film ongetwijfeld jeugdsentiment zijn. Het is een film met een eenvoudig verhaal en de beelden van het eiland zijn wonderschoon. Een paradijsje.
Wat je nog een beetje laat nadenken in deze film is dat de oude man de kinderen wil beschermen door een 'boogey man' te introduceren waar ze voor hun veilgheid ver van weg moeten blijven en ook noemt hij dit een wet. Dit kun je als parallel zien met hoe een machthebber of verantwoordelijke dit doet, maar is daarbij de intentie altijd veiligheid?.

Muziek en score vind ik niet om te harden, helaas. Acteren is behoorlijk aangedikt en onnatuurlijk, vooral in het begin met de kinderen en de oude man. Men praat of schreeuwt plechtig naar elkaar. Later worden teksten nog steeds niet-naturel uitgesproken.
Romantisch is het wel, maar geloofwaardig verder helemaal niet.

Veel minder erg dan verwacht. Na op imdb al enkele discussies gelezen te hebben over het naakt en het feit dat de twee kinderen wel eens neef en nicht zouden kunnen zijn, viel het me al helemaal mee hoe sympathiek de relatie tussen de twee hoofdpersonen is en hoe weinig choquerend en exploitatief het naakt eigenlijk was. In dat opzicht kwam het allemaal vooral 'gezellig' over, zal wel weer puriteins Amerika geweest zijn waar men er daar allemaal over viel.

De film had met Basil Poledouris in ieder geval een goede componist in dienst. De soundtrack is bij vlagen wat overdreven aanwezig, maar de thema's zijn mooi en ondersteunen de situaties prima. De omgevingen zijn ook erg mooi, evenals de vele shots van de lokale fauna.

De film kabbelt verder wel erg veel voort en er gebeurt gewoon niet veel. Na de dood van Paddy gaat het de kids gewoon erg voor de wind en groeien ze wel erg clean en netjes op. Een beetje meer spanning (iets meer gedaan met haaienaanvallen of inboorlingen) was bij vlagen toch een betere keuze geweest. Daar komt ook bij dat het acteerwerk gewoon godsgruwelijk slecht is over de gehele linie.

Al met al alsnog veel beter dan ik had verwacht, voor een mierzoet drama (met happy ending ook nog) had ik veel erger verwacht.

Eerst kwam ik lang voor ik deze prent zag in contact met de schitterende OST (soundtrack) van Basil Poledouris, de uitmuntende meeslepende muziek werd inderdaad voor het volle pond gedragen door een vakkundig opgebouwde film. Dus hiervoor zeker een dikke 5.

Deze film moet je zuiver als amusement gaan bekijken, hiermee zit je uitstekend voor anderhalf uur aan kijkplezier. Avontuur en romantiek troef. Je krijgt zelfs de ijdel hoop om in de huid van een van de personage te kunnen kruipen. Want beide hoofdrolspelers zijn plaatjes om naar te kijken.

Waarom geen 5 in totaal... omdat diep in de verhalenlijn er een aantal voor mij persoonlijke wrange onlogische sequenties in zitten die deze film naar minpunten doen kantelen.

Goede maar wel voorspelbare film. De acteurs zijn soms wat houterig maar wel heel sterk geacteerd.

Deze klassieker ken ik nog vanuit mijn kindertijd en heb ik meerdere keren gezien. Het is een über-romantische dramafilm over twee kinderen die moeten overleven op een onbewoond eiland en uiteindelijk verliefd op elkaar worden. Cinematografie: louter buitenscѐnes op een tropisch eiland in the middle of nowhere. Muziek: romantisch en melodramatisch. Cast: de piepjonge Brooke Shields en Christopher Atkins spelen hun rollen best goed.

Plot: na een schipbreuk komen de twee kinderen Emmeline en Richard met de kok Paddy aan op een schijnbaar onbewoond eiland. Ze leren overleven door gebruik te maken van de natuurlijke bronnen van het eiland. Uiteindelijk sterft Paddy en blijven Emmy en Richard achter. Ze groeien op en worden verliefd op elkaar. Er zijn ook nog gevaren op het eiland (inboorlingen en giftige bessen).

De film kent wel enige clichés. Toch zitten er een aantal scѐnes in die mij bijgebleven zijn. En het is natuurlijk een heel mooi liefdesverhaal. Het einde van de film is open en laat ruimte voor een vervolg...... En die is er ook. Voor de vorm wil ik die ook nog eens gaan kijken. En de voorloper uit 1949 zou ik ook nog wel eens willen zien.......

Schattige simpele film met mooie plaatjes.

Zeer matige film eigenlijk. The Blue Lagoon kent gewoon een simpele romance. Mooie omgeving dat wel, maar ik had verwacht en kan niet begrijpen dat die inheemse stam of wat het ook was, op al die jaren nooit naar dat deel van het eiland is gekomen. Dat had de film ongetwijfeld boeiender gemaakt. Nu gebeurt er niets noemenswaardigs in heel de film. Je kan dit gewoon niet goed noemen. Brooke Shields is gelukkig nog een knappe verschijning om naar te kijken, dat is bijna het enigste pluspunt dat ik kan bedenken. 1.5*

Ai, is dat alweer zolang geleden. Ik herinner me nog prima welk een indruk deze film indertijd maakte toen hij - ongetwijfeld door Veronica - op de tv uitgezonden werd. Bijna blote mensen op tv, en dan nog voor middernacht ook, ongehoord. Maar eens even opgezocht omdat ik een echt tenenkrommend slechte film met Brooke Shields zag op Netflix - even als contrast, zeg maar.

En ergens heeft de film op mij kennelijk indertijd wel zoveel indruk gemaakt dat ik er een zwak voor Brooke Shields aan overgehouden heb. Misschien niet de beste actrice ooit, maar ik mocht haar altijd graag zien - al kan ik me eigenlijk ook nauwelijks een film herinneren waar ze in gespeeld heeft. Die serie Suddenly Susan wel, maar daar staat me ook niet zo heel veel meer van bij. Nog net wel dat ik daar graag op zondagavond naar keek, einde van het weekeind, morgen weer de sleur in - zoiets. Niet heel spannend, maar wel leuk kijken.

Net zoals bij deze film dan, want bij de herziening blijkt het toch allemaal nogal braaf en kinderlijk te zijn. Leuke plaatjes van een mooi eiland en strak blauwe hemels, en de bos haar van Brooke die alles keurig door de filmkeuring heen helpt. Moeilijk om nog te begrijpen waarom daar indertijd iets van gevonden werd.

Uit sentiment dan maar 3*, niet echt vanwege de verdiensten van de film zelf.

Een jeugdherinnering met rode oortjes, hoe oud ik was toen de film in mijn jeugd/tienertijd passeerde zou ik niet meer weten maar het veelvuldige naakt maakte destijds héél véél indruk. Film? Wat voor film? Iets met een eiland, maar verder...? Nee grapje, The Blue Lagoon is uiteraard een maar al te bekende titel uit de jaren '80 en het werd wel eens tijd om de film te herkijken want behalve een keer wat korte fragmenten zag ik de film nooit weer in zijn geheel.

En hoewel ik vermoed dat de film veel controverse en discussie heeft veroorzaakt, met de onwijs knappe Brooke Shields die nog maar 14 was gedurende de film en veelvuldig naakt in beeld komt plus verschillende erotische momenten met tegenspeler Atkins, ademt de film in eerste instantie toch een gemoedelijke en onschuldige sfeer uit met het drietal dat het eiland ontdekt en bij gebrek aan redding er het beste van maakt als een soort Robinson Crusoe. De locatie en de natuur is natuurlijk prachtig en in die zin vormt The Blue Lagoon, na het wegvallen van de veteraan, met zijn twee jeugdige en ongevormde overlevers een soort van idylle, en die weg die de film blijft volgen.

Twee kinderen die tieners worden en op vroege volwassenheid afstevenen, een snelcursus overleven en zelfvoorzienend reeds achter de kiezen, maar toch vooral de eerder genoemde volwassenwording, ontwikkelende sexualiteit plus gevoelens en alles wat daar uit voort vloeit zonder leidraad, houvast of raad van iemand. Dan lees ik een gebruiker de film afkraken omdat Richard en Emmeline kennelijk niet weten wat zwangerschap betekent en dat ongeloofwaardig zou zijn. Maar het zijn natuurlijk nog maar kleine kinderen, en seksuele voorlichting of conceptie stond nog niet op het programma in de scholen als deze twee al überhaupt school kregen wat ook nog maar de vraag is. Een gespreksonderwerp aan tafel lijkt het me in die tijd al helemaal niet en als er niemand in de nabije omgeving zwanger werd of was dan zou ik niet weten hoe die kinderen op die leeftijd van iets dergelijks op de hoogte moesten zijn en vind ik het daarom juist geloofwaardig en tekent in die zin de struggle of life als een modern soort Adam en Eva om te overleven en proefvindelijk dingen te ontdekken.

Maar desondanks heeft The Blue Lagoon wel degelijk zijn zwakke punten. Zo is het acteerwerk van Shields en Atkins regelmatig niet echt overtuigend en aan de houterige kant, is de film aan de lange kant te noemen, wordt het jochie wel heel snel groot terwijl Shields er geen moment ouder uitziet en is het raar dat de inboorlingen nooit verder komen en is het raar dat de reddingsmissie de eerste keer niet aan land gaat om te kijken wat ze nu eigenlijk zagen. The Blue Lagoon schiet uiteindelijk als totaalproduct te kort ondanks de lastige en interessante.materie die het wel wil behandelen. Desondanks was het wel leuk dit jeugdsentiment te herkijken.

Erbarmelijk geacteerde romantiekfilm met mooie exotische locaties, maar evenzeer met rollen die te veel van de jonge cast vragen. Regisseur Randal Kleiser beschouwde dit project als een droomambitie, maar komt niet verder dan een zeer rommelige opbouw met een warme achtergrond. Christopher Atkins en Brooke Shields ogen oncomfortabel en weinig overtuigend samen en het verhaal komt nergens met een vonk tot leven. Het is dat de inhoud een redelijk onvoorspelbare vorm aanneemt en zeker in de tweede helft nog aardig wegkijkt, anders was The Blue Lagoon integraal de zee ingezakt.

Viel wel mee. Een nichefilm bedoeld voor een doelpubliek 14-18 jarigen en al degenen die later nostalgie hebben naar deze film. Beetje een Robinson Crusoë verhaal, maar dan met een meisje erbij. Best schattig en het paradijselijke decor draagt daaraan bij. Er klonk best een hoop gezever over naakt en incest destijds over deze film. Als je daar niet met de ogen der onschuld kunt naar kijken, dan is deze film niet voor jou bedoeld. Het is gewoon de natuurlijke gang van zaken dat je ziet, maar dan zonder invloed van beschavingsregels. Dit gezegd zijnde is dit geen film die ik nog eens zou herbekijken.

Heb deze film gezien toen ik een kind v < 10jr was.
Toen vond ik het een saaie romantische film.

Onlangs opnieuw gezien en vind dat de film wel z'n charme heeft. Vooral de onluikende sexualiteit van de 2 onschuldige kinderen die volledige geisoleerd van de buitenwereld opgroeien en uiteindelijk verliefd worden op elkaar is wel mooi om te zien.

Richard: What are you looking at?
Emmeline: Your muscles.
Richard: What about them? You're really acting silly lately, Em. Always saying dumb things like that. Always looking at me funny! You're not coming down with something, are you? Don't give it to me.
lol

Ook een sterke scene vond ik het schip dat langs het eiland vaart en ze naar elkaar kijken en stilzwijgend beslissien dat ze niet terug willen naar de beschaafde wereld maar gewoon bij elkaar op het eiland willen blijven.