The Angel Wore Red (1960)

De ''identiteitscrisis'' van een dominee in oorlogstijd zorgt voor boeiend drama. De chemie tussen Bogarde en Gardner spat van het scherm.

Wel jammer dat Vittorio De Sica's stem is gedubt.

A man of Faith and a faithless woman

Ik begin echt meer en meer gesteld te geraken op de zender TCM. Waarom? Omdat ze een hele hoop oude films geven met bekende acteurs/actrices of van bekende regisseurs waar op zich redelijk moeilijk is aan te komen. Zo heb ik praktisch alle Grace Kelly films via TCM gezien en ook Ava Gardner, Elizabeth Taylor en Bette Davis zijn aan een mooie run bezig. Het resultaat is dat ik een twintigtal films op de decoder heb staan waarvan het merendeel met één van bovenstaande actrices is. The Angel Wore Red is er één met de immers mooie Ava Gardner.

Het uitgangspunt is er één dat me boeit. Ik heb de Civil War altijd al wel vrij interessant gevonden, maakt niet uit in welk land het zich afspeelt, maar Nunnally Johnson lijkt er nog een schepje bovenop te doen door een thema te introduceren dat ik nog niet zo vaak in een film heb gezien, de jacht op priesters. Geen idee of het gebaseerd is op ware feiten, ik zou me echt eens wat meer op geschiedenis moeten gaan toeleggen, maar het is in ieder geval wel fascinerend om naar te kijken. Jammer genoeg is de impact van het verhaal net niet genoeg om hier een echt sterke film van te maken. The Angel Wore Red is een boeiende film maar het lijkt je nergens bij je strot te pakken en dat mistte ik eerlijk gezegd toch. De dood van Soledad lijkt dan ook totaal geen effect te hebben en dat is toch zonde. Vanwaar de film trouwens zijn titel haalt is me helemaal een raadsel. Ten eerste is het in het zwart-wit, al kan het natuurlijk nog altijd dat Soledad een rode jurk droeg maar in geen enkele scène is daar iets van te merken. Beetje vreemd.

Het is nu de vierde film, de derde in korte tijd, die ik van Ava Gardner zie en hoe meer ik ze zie, hoe meer ik er van overtuigd ben dat dit een ware klassedame was. De eerste kennismaking via Mogambo en Bhowani Junction was nogal stroef maar in Night of the Iguana was het koekenbak en deze film mag zich bij die laatste scharen. Ze is nog altijd betoverend mooi maar weet haar personage ook een deftige diepgang te geven. Al is veel daarvan natuurlijk te wijten aan de samenwerking met Dirk Bogarde. Die maakte een fenomenale impressie met Morte a Venezia maar is hier ook erg goed op dreef. Moet dringend maar eens meer van de man gaan zien. Ook leuk om Joseph Cotten nog eens terug te zien maar ook zijn personage is erg cool. Mannen met een eye-patch, het blijft toch een heerlijk zicht. Cotten speelt dit dan ook geweldig wanneer hij zijn verschillende ogen aan Gardner uitlegt. De Sica is maar wat gewoontjes, zie ik hem liever als regisseur dan acteur. Knappe bijrol trouwens nog voor Aldo Fabrizi die de andere overlevende priester speelt.

Ik kan het gevoel niet onderdrukken dat er hier meer had in gezeten. Het basisidee is interessant, Gardner en de rest acteert op een hoog niveau maar toch mankeert er iets. Het verhaal blijft niet plakken en na een tijd ben je het gewauwel over de druppel van St. John ook wel wat beu. Toch, van mij mag TCM dit soort films blijven uitzenden.

3.5*