Umi ga Kikoeru (1993)

Prachtig klein niemendalletje, dat je sluimerend laat genieten van twee vrienden en een meisje, en hun onderlinge relatie.

Animatie is niet echt vloeiend, maar wel goed, de muziek zeer aangenaam en de sfeer uiterst relax. De pesonages zijn zeer mooi uitgewerkt, en bezitten een aangename portie mysterie en zijn bij momenten realistisch ondoorgrondbaar.

Een zeer fijne film, aangeraden te zien op een druilerige zaterdag/zondag namiddag. 4*

Het was te verwachten eigenlijk, maar hier vond ik helemaal niks aan. Een dom verhaaltje dat het niveau van een soap maar zelden overstijgt (de scenes in Tokyo vond ik wel goed, maar daar houdt het op) zonder echt interessante personages. Het leidt ook helemaal nergens toe, dat geeft niet maar dat maakt het nog meer tijdverspilling als het ware . De animatie is vrij slecht en doordat het verhaal zich voor een groot deel binnen afspeelt zijn ook de geweldige achtergronden afwezig. Geen slechte film, maar gewoon overbodig.

Ik ben het eigenlijk grotendeels eens met Mochizuki Rokuro. Als je eenmaal aan de films van Shinkai ( maar ook zeker The Girl Who Leapt Trough Time van Hosada ) geproefd hebt dan is elke minuut uit deze film een bittere teleurstelling op zowel thematisch als stilistisch vlak.

Het personage van Rikako is echt onuitstaanbaar irritant en eigenlijk alleen maar te rechtvaardigen als ze later flink op haar bek gaat. Maar helaas niets van dit alles, de hoofdpersoon is en blijft verliefd op een monster, die zich nooit te buiten gaat aan enige vorm van warmte of gastvrijheid, danwel interesse toont in haar medemens maar louter haarzelf hoort ratelen en alleen maar aanklopt bij andere mensen als er voor haar winst te behalen valt. Dat alles maar slikken onder het mom van, liefde maakt blind?!

Nee, een mooie naïeve film over iemands ondoorgrondelijke verliefdheid op een mysterieus figuur is het ook al niet geworden. Een zeer matige Ghibli productie, wat héét, de slechtste Ghibli film die ik tot nog toe gezien heb. Een 2*

Aardige film, die lekker wegkijkt, ook door de korte speelduur. Ik lees veel kritiek op de vrouwelijk hoofdpersoon hierboven, kan me er iets bij voorstellen, ze is ook totaal niet mijn type, maar ik kan me ook goed voorstellen dat ze juist erg aantrekkelijk kan zijn voor sommige jongens vanwege haar eigenzinnigheid. De mannelijke hoofdpersoon laat ook niet over zich heen lopen, wat ervoor zorgt dat dit lang niet zo zoetsappig is als andere romantische Ghibli films en dat beviel me eigenlijk wel.

De animatie was wat minder vloeiend, hoewel genoeg moois gezien. Soundtrack vond ik wel een beetje tegenvallen. Niet heel erg bijzonder en soms zelfs een beetje melig. Maakt toch dat ik 3,5* in plaats van 4* uitdeel.

De beoordeling van Ocean Waves lijkt voor een groot deel afhankelijk te zijn van hoe de kijker denkt over Rikako, de vrouwelijke hoofdpersoon. Persoonlijk vond ik de film oersaai voordat ze in beeld verscheen. Het eerste kwartier kabbelde voort zonder ook maar een beetje mijn aandacht te trekken. Dat komt vooral omdat de twee mannelijke protagonisten weinigzeggende jongens zijn waar bijna niemand denk ik een boeiende film omheen had kunnen weven. Zodra Rikako eindelijk haar entree maakt en haar eerste dialoog krijgt vat het geheel eindelijk vlam. De reacties rond Rikako zijn hier nogal gemixt merk ik: mysterieus, realistisch, onuitstaanbaar. Allemaal terechte benamingen, maar niemand zal haar saai vinden. Ik ben het vooral met Onderhond eens dat ze realistisch ondoorgrondbaar is (iets wat bij de twee jongens wat minder uit de verf kwam als je het mij vraagt) en doordat we haar ook nog eens bekijken door de ogen van een jongen die zich overduidelijk tot haar aangetrokken voelt wordt het allemaal nog mysterieuzer. Mijn type vrouw is het ook niet, maar dat doet er niet bepaald toe en de film weet eigenlijk bijzonder goed begrijpelijk te maken waarom iedereen toch zo door haar geobsedeerd raakt, ondanks dat ze nogal onhebbelijk is.

Jammer genoeg blijven er teveel scènes over waarin zij niet in het middelpunt staat. Zodra dat gebeurt zakt de film meteen in. Dat de twee jongens wat saai zijn is al een minpunt, maar dat het gevoel dat ze grote vrienden zijn niet echt overkomt is gewoon een misser. Daarbij werkt het einde het eerdere verhaal tegen. Ik voelde het al aankomen: een einde waarin Taku na een lange tijd Rikako weer ziet en er vervolgens niets gezegd wordt. We horen van anderen dat ze haar leven gebeterd heeft en dat ze kennelijk iets voelt voor Taku. Het einde waarin de twee elkaar slechts zien en niets zeggen voor de credits beginnen is niet alleen een enorm open-einde-cliché, maar vooral een manier om juist een complexe, maar razend interessante scène te omzeilen: wat heeft Rikako te zeggen. Hoe is ze nu? Hoe kijkt ze terug op hoe ze eerder was? Wat in vredesnaam heeft ze te zeggen? Nu moeten we het doen met een feel-good-reünie van twee potentiële geliefden, waarmee het personage Rikako afgezwakt wordt (haar felheid en eigenzinnigheid wordt voor het gemak vergeten) en daarmee ook de realistischere, toch wel wat donkerdere ondertoon van de gehele film.

Dit alles maakt Ocean Waves een van de minste films uit de Ghiblistal. Jammer, want het is verder goed gemaakt. Het lagere budget is te zien, maar niettemin wordt bewezen dat deze animators prima in staat zijn om een geweldige sfeer te scheppen, of het nu gaat om het creëren van een verschillend gevoel voor Koichi en Tokyo of gewoon hoe het klinkt en voelt om door een grote hal te lopen. Zoals wel vaker waan je je echt in een Ghibliwereld, iets wat weinig films, animatie of speelfilm, zo sterk kunnen zeggen. Ik denk dat Ocean Waves met misschien wat extra werk en een wat langere speelduur wel wat meer had kunnen worden.
3*

Na het heerlijke Porco Rosso komt Ghibli met weer iets compleet anders: Ocean Waves. Dat er een compleet ander team achter zit wordt al snel duidelijk, want ditmaal geen sprookje maar een realistisch liefdesverhaal. Aangezien ik zelf juist onwijze fan ben van die geweldige werelden die de studio voortgebracht heeft, is het in dat opzicht wel jammer dat men nu voor een film die misschien wel beter tot zijn recht zou komen als speelfilm. Ditzelfde probleem had ik bij Only Yesterday.

Toch is het thema altijd interessant. Jeugdliefdes moet voor iedereen wel een herkenbaar iets zijn, en dan zit je met deze film goed. Twee goede vrienden en er komt 1 meisje tussen in. In zo'n film draait alles om hoe geloofwaardig de karakters zijn. Ik denk dat hier de grootste scheiding tussen liefhebbers en critici zit.

Dat de personages interessant zijn staat als een paal boven water. Maar in mijn ogen zijn er wel wat struikelblokken. Rikako is een ignorant bitch en Taku durft alles te slikken wat ze doet. Dat hij haar leuk vind is dan ook al snel duidelijk, wat ook wat spanning wegneemt. De rol van het derde karakter is eigenlijk een beetje lastig te verklaren. Hij voelt alsof hij er een beetje bijgeplakt zit, duikt zo nu en dan op en is dan weer verdwenen.. Alleen op het einde speelt hij weer een beetje van belang. In mijn ogen een misser.

Sowieso voelde het einde een beetje onbevredigend. Het komt allemaal veel te snel en als kijker wil je veel meer achtergrondinformatie die uiteindelijk helemaal niet komt. Ik hou daar nooit zo van .

Wat wel een dikke voldoende scoort (naar Ghibli traditie) is de sfeer en de muziek (van good old Joe). Heerlijke deuntjes die je zo nu en dan nog het gevoel gaven naar iets speciaals te kijken. Maar helaas moet ik constateren dat het allemaal niet heel erg speciaal is. Zonde.

Is dit serieus van Ghibli?! Sorry, nooit in verdiept.

Erg slappe en vooral zeer verouderde sushi. De muziek doet pijn aan mijn oren en de personages zijn gewoon een beetje stom. Vooral Rikako, rare ondoorgondelijke meid. Het verhaal is average poepoe en vooral in het midden tergend saai. Het einde is best mooi vond ik en dat krikt de film nog wat op. Maar in totaal heel stoffig en stijf en vooral niet zo boeiend.

Slecht is anders, maar goed is heel anders.

* 2,0

Mooie kleine film, maar mist het bijzondere van de andere Ghibli’s. Die constatering is wat flauw, omdat je dat vergelijk uitsluitend maakt door de vlag waaronder het valt. Ocean Waves is dan ook precies wat het wil zijn. Het is geen bigger than life sprookje. Het is een slice of life. Ingetogen, aards, realistisch, klein, intiem. Zo’n film kun je onmogelijk verwijten dat ie niet magisch, fantastisch of imposant is. En toch haal ik het aan. Ocean Waves ontleent er namelijk zijn kracht aan en het is direct de valkuil. Het leven is vaak wat minder interessant dan fictie. Althans, in dit geval toch wel. Een oprecht uit het leven gegrepen verhaal heeft dus het voordeel dat ie echt en sympathiek overkomt en in dit geval het nadeel dat het nooit echt bijzonder wordt. Daarvoor zijn de personages net wat te saai, het verloop van het verhaal te rechtlijnig en de karakterontwikkeling niet bijzonder genoeg.

Toch moet je de makers prijzen. Het is niet gemakkelijk om een film te maken, waar getekende mensen als echte personen over komen. Het is een volwassen film, terwijl je gemakkelijker punten had gescoord wanneer je er een toverkat, wandelend kasteel of fluffige totoro in had gestopt. Om nog maar te zwijgen van Amerikaanse animatiefilms. En dat maakt de film ook wel verfrissend. De speelduur is precies lang genoeg. Uiteindelijk is het wat het is en dat was w.m.b. een lekker tussendoortje. 3,5 sterren.

De film laat zich het beste vertalen als: 'I Can Hear the Sea.' En is de eerste Ghibli die niet door Hayao Miyazaki zelf is geregisseerd. Nu las ik ergens dat de film is gemaakt voor de televisie en als test diende voor de jongere generatie tekenaars van de studio om ook een kwaliteitsfilm te maken en dat zo snel en goedkoop als mogelijk. Tja, voor die test is Mochizuki niet geslaagd want de film ging over het budget heen en ook de deadline werd niet gehaald maar wat erger is, is dat de film zelf niet de kwaliteit bezit als andere Ghibli's. De film gaat over Taku Morisaki, een jonge jongen die in Kochi, Japan woont en terug blikt op zijn schooltijd. Hij herinnert zich de driehoeksverhouding tussen hem, zijn beste vriend Yutaka Matsuno en de nieuwe studente Rikako Muto. Zeer langzaam ontrafelt dit verhaal over jeugdliefdes zich. En misschien is het verhaal dan nog wel oprecht, de personages zijn saai en het verhaal erg rechtlijnig. De kwaliteit is dus wel minder maar het valt gelukkig nog wel binnen de perken. En het is haast aandoenlijk om te zien hoe de jongen worstelt met opgroeien en proberen te begrijpen van het andere geslacht. Ik mistte toch vooral de spectaculaire gedetailleerde landschappen waar stoere tienermeisjes erop uit trekken om toffe kleine avonturen te beleven. Het is een degelijke realistisch en volwassen film en meer niet...

Hoegenaamd geen slechte Ghibli, maar nu ook wel geen waarvan ik weggeblazen werd. Het magische en mystieke ontbrak een beetje. In de plaats krijg je een high school romance dat vrij behoorlijk werd uitgewerkt. Er is de nodige kwaliteit aanwezig met het oog voor de visuele details en fijne toepasselijke sound.

Het plot situeert zich rond de driehoeksverhouding van het hoofdpersonage met zijn beste vriend en het meisje waarop ze verliefd zijn. Geen geflikfooi of bedrieglijke amoureuze partijen, gelukkig maar, wel een complex evenwicht tussen vriendschap en vertrouwen. Het helpt niet wanneer het meisje zelf er nogal egocentrische benaderingen op nahoudt en de kunst bezit op aan te trekken en af te stoten. In dat opzicht een oprecht en sereen verhaal, maar voor mij kabbelde het maar voort zonder een wow-gevoel te creëren, vooral qua plotverloop dan.

Aan de andere kant is de film wel geslaagd om een authentiek verhaal te brengen zoals het leven werkelijk is zonder magie of cliché liefdesverhalen. Voor een animatiefilm en zeker deze wellicht ook extra moeilijk om je echt betrokken te voelen met de getekende personages. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Qua thema raakt Ocean Waves exact de snaren bij mij. Het is een coming-of-age film verpakt in een Ghibli jasje. Wat dat betreft varieert Ghibli enorm met de type films die zijn uitgekomen. De film is lekker kort en behoorlijk sfeervol en leunt op nostalgie. Dit werkt helaas maar deels. Verantwoordelijk voor de twijfel is de onbegrijpelijke Rikako. Je kan haar mysterieus en wat dan al noemen, maar Taku en Rikako zijn alleen maar gemeen tegen elkaar en slaan elkaar zelfs. Potentieel onvergeetbare gedeeltes (Tokio tripje) voelen afgeraffeld aan en uiteindelijk voel je nergens die uiteindelijke diepe liefde die ze voor elkaar voelen. De vriendschap tussen Taku en Matsuo voelde ook niet heel diep.

De potentie is er, maar uiteindelijk voelen de personages me onafgewerkt aan en had de film zeker geprofiteerd bij 20 minuten tot een half uur extra speeltijd.

3,0*

Ik vond dit een mooie film. Sowieso de animatiestijl waar voor mij al voldoende detail in zat en daarmee een zekere magie geeft. En ook zeker de stadspanorama's en beelden van winkels en metrostations vind ik als ze geanimeerd zijn geweldig. En daarvan zitten er genoeg in deze film. Maar vooral het kleine verhaal vond ik fijn. Soms wat groot drama en soms wat onbegrepen gedachten van vooral het meisje, maar dat mag nauwelijks de pret drukken (hoewel de film anders nog beter had kunnen zijn). De sfeer is fijn, tempo is prima en de muziek past mooi. 4,0*.

Normal People

Mijn tweede Ghibli was net zoals Howl's moving castle, niet meteen de beste. Plotwise steekt Ocean Waves prima in elkaar en deed de plot mij ook wel enigszins denken aan het boek Normal People, van Rooney Mara. Waar de studio hier met name punten laat liggen is op het gebied van de uitvoering en een gebrek aan een meer uitvoerige blik in het leven van Rikako. Wat zat er nu echt achter haar gedrag? Ik kreeg hier wel een glimp van mee maar hier had meer over getoond kunnen worden. Ook was de animatie niet sterk genoeg om mij echt betrokken bij de personages te laten voelen waardoor het verhaal na verloop van tijd wat saai aan begon te voelen voor mij.

Grootste plus vond ik dan weer wel dat het verhaal uit het leven gegrepen was, zonder tierelantijntjes wat de film wel verfrissend maakte. Al had ik de uitvoering van dit verhaal nu liever met echte acteurs gezien.

2,5*

Meest nutteloze, doelloze anime die ik heb gezien. Of ik heb er op een of andere manier niets van begrepen. Het verhaaltje gaat niet echt ergens heen, de personages boeien me niet, en zoals wel vaker gebeurt bij Japanse animatie; je snapt niet altijd waarom personages zich op een bepaalde manier tegenover elkaar gedragen (zoals Taku die twee keer een klap krijgt, why?).

Normaal gesproken maakt de stijl en animatie een hoop goed, maar dat was in deze film ook nogal basic en niet per se echt mooi, waardoor er weinig overbleef voor een goede score. Gelukkig wel lekker kort.

1,5*

Een televisiefilm van Studio Ghibli, maar wel degelijk een Ghibli-film. Ik heb ze normaal allemaal gezien nu. Het zou gemaakt zijn met de bedoeling om de jongere krachten een kans te geven, wat Disney jarenlang deed met de straigh-to-video sequels van hun gekende animaties. Maar de trots van Studio Ghibli zal er achter gezeten hebben en de film groeide snel uit de voegen. Het voelt ook aan als een klein pareltje van de studio. Niet de beste uit de reeks, maar evengoed de gekende sfeer. De korte tijdsduur is ideaal en de film is een mooi romantisch verhaal geworden. Wat voor sommigen saai en doorsnee overkomt, is voor mij net de kracht van de eenvoud, van de mensen centraal. Mooi geanimeerd en personages waar je je in kan vinden.

Niet de beste Ghibli, maar nog altijd een zeer mooie animatie!