Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

Zal wel aan mij liggen, maar ik snap niet wat mensen waarderen in deze film.

Wat een saaie, langdradige film...

Absoluut geen feel good movie, ik werd er eigenlijk alleen maar depri van.

Jammer ik had er veel meer van verwacht na alle lovende woorden.

Van mij krijgt ie ook niet meer dan een 1,5

Geweldige film, echt van genoten. Het script is boeiend, leuk, origineel en tegelijk zit er ook humor en zwart in. Niemand had het beter gedaan dan Jim Carrey, deze rol is perfect voor hem, ook een pluim voor Kate Winslet. De prachtige beelden met een leuk muziekje eronder in het geheugen van Joel volgen elkaar op: denk aan de ijsscene, de scènes toen Joel klein was, wat een fantasie zit er allemaal in en het klopt allemaal, perfect! Jammer dat deze film slechts 1 oscar kreeg, het mochten er meer zijn.

*****

Heel erg goede film, fantastisch om te zien!!

Vooral mooi dat pas tot op het eind alle puzzelstukjes in elkaar vallen.

Enkel nog een vraag, en vind hem met de zoekfunctie niet terug:

Op een bepaald moment zie je Jim Carrey met een doorgesneden keel op de grond liggen maar dit komt niet meer verder terug. Wat heeft dit te betekenen of heb ik dit verkeerd gezien?

Wat een ontzettend goede film. Eigenlijk heel de film genoten. Soms vond ik de film wel een beetje verwarrend, maar dit kwam misschien meer omdat ik hem, helaas, in twee delen heb gezien.

Verder vroeg ik me af hoe het nummer heet bij de aftiteling. Ook van Jon Brion?

Ik geef een 4.0

Zo'n typische film voor alternatieve MTV2 liefhebbers, zo'n rokerige langharige gast die in een café tegen je zegt "die moet je gezien hebben!". Van dezelfde maker als Being John Malkovich, en dat is op zijn minst een love-hate it film. Deze is echter wat toegankelijker en Kate Winslet heeft haar zinkende Titanic nu toch echt verlaten en straalt als een wispelteurige, onbetrouwbare doch zeer vertederend 21st eeuws "fucked up girl" zoals ze zichzelf benoemd. Jim Carrey speelt één van zijn betere rollen (das niet zo'n hoge lat) maar haalt het niet bij zijn tegenspeelster. Het middenstuk is wat zweverig en op een gegeven moment dacht ik dat de hele cast inclusief crew stoned was, maar de conclusies op het einde laten je achter met wat food for thought. Best een aanrader voor een regenachtig avondje met je vriendin, maar een beetje overschat door sommige.

Hannibal schreef:

(quote)

Dan heeft die langharige gast zijn huiswerk niet gedaan.

Hoezo? Het scenario is van Charlie Kaufman, dit zijn zijn twee bekenste films.

Ik weet dat het vreemd klinkt, maar bij de maker denk ik altijd aan de regisseur.

Zelfde schrijver inderdaad, excuses.

Vrij langdradige film die me niet altijd wist te boeien.

Het begin van de film vond ik leuk, maar naarmate de film vorderde kon ik mijn gedachten er niet altijd bijhouden. Het verhaal interesseerde me op de een of andere manier niet genoeg. Het script is wel heel origineel, dat wel. En Jim Carrey acteert hier geweldig en ook Kate was allesbehalve slecht. Ook zijn er heel wat mooie shots te zien. Voorlopig een 3,5

Vorig jaar op tv gezien en ik vond hem best sterk. Het verhaal was bijzonder orgineel, de sfeer erg mooi en het uitgangspunt zeer ontroerend. Ook de acteerprestaties en dan vooral die van Carrey waren erg goed. Verder is het toch wat lang geleden en kan ik me niet alles duidelijk meer voor de geest halen, zou hem bovendien ook erg graag eens herzien. Tot die tijd houd ik het maar op een voorzichtige-

3,5 sterren

Vandaag opnieuw bekeken, na hm vlak na uitgave gezien te hebben... de film boeide me ook deze keer weer uitermate!

De 4,5 van toen blijft staan!

Kaufman is gestoord.... 4,5. Kan een dikke 5 worden.

Opnieuw een fantastisch script van Kaufman! Genoten bij Being John Malkovich, Adaptation en vandaag was Eternal Sunshine of the Spotless Mind aan de beurt.

Na het zien gelijk in mijn top 10 geplaatst. Echt fantastisch.

Deze film stond al jaren op m'n verlanglijstje. M'n verwachtingen waren alleen veel te hoog vrees ik.

De dromerige, introverte sfeer tijdens de film vond ik geweldig, Vooral toen die kerel stemmen in zijn hoofd hoorde, en achtervolgd werd. Een behoorlijk paranoia gevoel. Geweldig hoe ze dat lieten zien,, het leek 1 grote droom/nachtmerrie.

Wat ik in deze film alleen miste is de 'feelgood' sfeer. Dat is iets wat in deze film niet had misstaan, zeker op het einde, toen hij ineens het 'licht zag.' Dat hadden ze veel beter moeten uitwerken. De film bleef nu contant in een depressieve sfeer hangen, ook al was dat niet de bedoeling. De chemie tussen de hoofdrolspelers was er ook niet echt. Het einde was ook mede daardoor veel te onvruchtbaar.

Binnenkort ga ik hem nog een keer kijken, misschien dat er dan een verhoging in zit.

Ontzettend mooie film. Op het moment dat de film is afgelopen zit je nog een kwartier voor je uit te staren van misschien wel verbazing (wegens slechte verwachtingen) Echt top (voor de liefhebbers)

vond hem eigenlijk super saai:P. srry:$:$

Rare maar touching film.

Steekt geweldig goed in elkaar, vond het ook vrij origineel.

Je voelt dan ook echt met het personage mee en het voelt inderdaad wrang. En als een film dat kan doen is hij uitermate geslaagd.

Wederom een zeer sterk en vooral origineel script van Charlie Kaufman. Naast ESOTSM heb ik ook Adaptation. en Confessions of a Dangerous Mind van deze man gezien. Alle drie zijn het erg originele en verschillende verhalen die toch allemaal iets van hetzelfde hebben. Zeer binnenkort is ook Being John Malkovich aan de beurt.

Naast het goede script was het acteerwerk ook van hoog niveau, vooral Jim Carrey vond ik sterk acteren.
Cinematografisch is de film ook dik in orde. Vaak mooie en vooral leuke scenes, hierbij denk ik bijvoorbeeld aan Joel onder de tafel, huilend om zijn moeder en eigenlijk ook bijna al die andere scenes waarin hij zich probeert te 'verstoppen' voor Dr. Mierzwiak en zijn hulpje.

Bijzondere mix met schitterende acteerprestaties en een dito sfeer. Misschien niet ieders kopje thee, maar een van de leuksten uit Kaufman's koker. Zeer goed.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Ik was vergeten dat ik deze film had liggen, opgenomen waardoor ik dus geen plot of iets had. Ik wist alleen dan het met Jim Carrey was en iets met herinneringen/geheugen had te maken dus verhoopte ik me op een ouderwetse komedie à la Ace Ventura. Dit sloeg faliekant tegen.

Het verhaal is echt saai, het begon best wel leuk maar na een tijd voel je het einde van de film al met je ellebogen aankomen. Het gedeelte met de herinneringen was wel knap gedaan maar werd veel te lang uitgesponnen om er de volle aandacht bij te houden.Carrey was wel weer goed en het was ook interessant om hem eens in een andere rol te zien, Winslet viel ook nog mee maar Dunst, die ik sowieso al niet graag zie spelen, vond ik echt slecht. Ze heeft echt niets van uitstraling en het probleem met Elijah Wood is dat ik er constant de hobbit uit LOTR in zien (niet dat hij in die films slecht speelt maar ik verwacht altijd dat ineens Sam of Gollem opduikt).

Buiten een paar sterke stukken en het acteerwerk van de hoofdpersonages kon dit me allemaal niet veel boeien.

1.5*

verkeerde conclusie denk ik: het verleden speelt zich chronologisch af tot het heden, dus het verleden wordt niet aangepast want je gaat in de film alsmaar verder tot de bron

dus joel ontmoet clementine-> ruzie over kinderen-> de gedachte van te erasen wordt dus omgekeerd de gedachte van te erasen-> ruzie over kinderen-> joel ontmoet clementine....

Die laatste worden dus eerst weggewist, zodat het verleden onveranderd blijft.

Kvind het trouwens een van de meest "touching" films ooit.

Punt van het verhaal is dat hoe slecht ook alles lijkt, er aan het ander plaatje zoveel positieve dingen zijn. Of zoals de beroemde Johan Cruijff ooit zei: elk voordeel heb z'n nadeel, en dus omgekeerd ook....

Op het einde blijven enkel de mooie/belangrijkste dingen over, en het is een zonde om die impulsief te verwijderen/erasen door 1 dom negatief ding. Het is uiteindelijk aan de persoon in kwestie hoe om te gaan met deze zaken en wat je uiteindelijk maakt van je (overbodige leven).

Eternal Sunshine vat deze boodschap MAGISTRAAL samen in anderhalf uur hartverscheurend filmplezier.

En over de acteerprestaties heb ik geen enkele opmerking: Tim Wilkinson speelt de perfecte oude ervaren grijze muis ( zou ook goed door Bill Murrray kunnen worden neergezet), Kirsten Dunst speelt de naïeve twintiger die er alles aan doet om de aandacht te trekken van de doctor... ( geen kwestie van uitstraling, dit is een totaal overbodige opmerking want wie zou de rol anders kunnen spelen buiten zij of eventueel scarlett johanson?).

Jim Carrey is magistraal net als Kate Winslet. En het typetje van Elijah Wood vind ik weer perfect gecast, juist omdat hij ideaal een zielepoot neerzet die niet weet wat te doen om een relatie te onderbouwen en daardoor ideeen steelt van Joel ( dus die commentaar van Sam van LOTR is totaaaal overbodig want tis gewoon een compleeeeeeet andere rol)

Mijn mening hierover....

Ik respecteer je mening, zeker zoals je die op het laatst geformuleerd hebt, maar om nu te zeggen "het verhaal is saai"… Oké, het kan je niet boeien, maar dit verhaal is allesbehalve saai. Het is niet voor niets dat als ik een naam van een scenarist moet opnoemen ik maar één naam kan bedenken: Charlie Kaufman! Dit verhaal kan je gewoon niet verzinnen al zit je er 10 jaar lang non-stop op te piekeren. Ingewikkeld? Ver-gezocht? oké, saai? Never.

(met mijn excuses aan Paul Schraeder)

Voor mij is niet boeien hetzelfde als saai. Nu mag het nog het ingewikkeldste, vergezochte verhaal ooit zijn. Als het me niet kan boeien dan schaar ik het onder de noemer saai.

Wauw.. Is wat ik kon uitbrengen toen de film was afgelopen.

Ongelovelijk mooi hoe de liefde tussen twee mensen ZO sterk kan zijn, dat als zij elkaar opnieuw ontmoette, zonder te weten dat zij elkaar al kende, opnieuw meteen voor elkaar vallen.

Het mooiste vond ik ook dat er goed is weergeven dat geen enkele relatie perfect is, en als je wilt dat je relatie werkt, dat je van beide je slechtste eigenschappen moet accepteren.

Bijzonder mooi weergegeven. Een 4.5* voor mij!

Vanavond nogmaals gekeken en blijft gewoon een geweldige film. In het begin heb je wat vraagtekens bij het verhaal en de stand van zaken, maar stukje bij beetje kom je terugwerkend steeds meer over de relatie tussen Joel en Clementine te weten. Erg sterk gedaan.

Verder prima acteurs, een goed tempo en een zeer bijzondere film. 4.5**

Net zoals bij dat handjevol andere 'perfecte' films is het moeilijk om precies te zeggen hoe Geniaal Eternal Sunshine of the Spotless Mind eigenlijk is.

Liefde, zoals ik (merk ik) blijf verkondigen, is het allersterkste wat een film kan oproepen. Nou, daar weet Eternal Sunshine wel raad mee. We worden hier weer blootgesteld aan een liefde zó echt en zó veel meer uit het leven dan die uit de duizenden films die 'een liefdeslijntje in zich hebben', dat een heldere geest er geen weerstand tegen zal kennen.

De film schittert. Het elkaar liefhebbende tweetal dat centraal staat wordt meesterlijk neergezet, zeker Winslet had met de oscar moeten gaan. Hun mensenlijke zelfjes zijn werkelijk interessant, hun chemie is onweerstaanbaar en hun humor is heerlijk. Het steekt gewoon dat ze de herinneringen aan elkaar laten wissen, en wij, de kijkers, voelen de sensatie dat wij nog mogen zien wat dadelijk voorgoed vergeten zal zijn.

De creativiteit die de Franse regisseur erin heeft gestouwd maakt het alleen maar sterker. Filmische pracht en praal stuitert ongeremd ruim anderhalf uur op je af, voice-overs, geluidseffecten, knutselpraktijken: het kan niet op. Technisch alleen al meer dan bijzonder.

Maar de werkelijke kracht zit hem in het meesterlijke scenario. Ik had zelfs van de meest briljante persoon niet verwacht dat hij dit zou kunnen verzinnen. Een uitzinnig uitgangspunt, maar dan zo ongelooflijk menselijk en grappig en ontroerend. Alles aan de film klopt. Het is ingewikkeld, maar eigenlijk heel simpel. Net het leven.

De kwaliteit blijkt ook wel uit dat alles character-driven is. Nooit staat het verhaal voorop, de karakters blijven de spil. Ik wil Patrick, te kennen Elijah Wood, er even uitlichten. Gewéldig hoe hij hier de verschrikkelijke loser speelt. De oprechtheid van hoofdersonage 1 en 2 wordt er alleen maar sterker door; deze achterbakse laffe niksnut krijgt de wind van voren en zijn creativiteitsloze zelf weet zich er geen raad mee. Prachtig.

Ook nog muzikaal een parel. Maar er is dan ook eigenlijk geen kritiek te bedenken. Alles klopt en alles gaat: deze 100 minuten aan kwaliteit bewijzen maar weer eens hoe onbehapbaar sterk ons geliefde medium is.

5*, top 10, kudos, en eeuwige zonneschijn van mijn kant.

zo'n belachelijk mooie film!