Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

toffe film... alleen ik moet wel zeggen dat de film een beetje ingewikkeld is... Maar echt een leuke film

in 1 woord prachtig

Ik denk dat jouw onvermogen om je in te leven in de personages van "adaptation " en"b. j. malcovich" iets heel persoonlijks is. Hun motavaties en drijfveren gaan idd verder dan die in de hoofdpersoon van Spottless maar zijn juist heel goed en geloofwaardig uitgewerkt wat nou precies de reden is dat deze films ingenieuzer zijn dan Spottless Mind. Het is juist de kracht van deze twee films om de totale absurde verhaallijnen geloofwaardig en correct in beeld te brengen. Ik heb het vermoeden dat deze absurde verhaallijnen jouw pet te boven gaan en je jezelf gewoon niet toestaat je in te leven in de "schizofrene"motivaties van de hoofdpersonen.

Jezus wat een hoge cijfers.

Ga ik nu met te hoge verwachtingen naar de bios, of...?

We weten niet wat je verwacht, dus....

Nou ja, het gebeurt niet zo gauw dat een Carreyfilm in de top250 belandt. The Truman Show staat er dan weer wel in, maar die is ook superorigineel natuurlijk.

Ja.

De films die jij opnoemt (behalve The Truman Show en Man on the Moon natuulijk) zijn allemaal verstand-op-nul-en-lachen-maar-films (al houd je tenminste van dat soort humor).

Je zult geen enkel moment in deze film dit soort humor vinden. Het verhaal zit gewoon briljant in elkaar. Dat bepaalde gedeeltes van je geheugen uit zou kunnen wissen is een zeer interssant uitgangspunt, en dit wordt heel goed uitgewerkt.

Klinkt goed idd.

Tussen inleven en meevoelen zit een subtiel verschil. Ik had precies t zelfde als b.j. en waardeer deze film op basis van dat aspect (dat die andere films imo missen) dus hoger...

Licht liever eens toe wat dat subtiele verschil dan is en wat dat afdoet aan mijn argumenten i.p.v te herhalen wat Bennie zei.

Wilde in eerste instantie aangeven dat zijn heel persoonlijke onvermogen in ieder geval door mij gedeeld wordt..

Wat het verschil tussen inleven en meevoelen betreft.. ik kan mee me inleven in een karakter (me zijn of haar gevoelens/beweegredenen indenken), zonder dat het me echt raakt. Dat is wel het geval bij meevoelen (een stapje verder), waar meer 'herkenning' voor nodig is...

Nou in ieder geval erg jammer dat jullie samen moeite hebben om MEE te voelen met de karakters in de twee besproken topfilms.

Wat een uitermate verrassende film!

Ik zat klaar voor een zoveelste Carrey-trekt-gekke-bekken-film, maar hij gaat hier zwaar op de serieuze toer (alhoewel sommige scènes natuurlijk wel komisch zijn). En hij slaagt daar bijzonder goed in.

Qua plot is de film erg goed, met als hoogtepunt van het "wat de fuck gebeurt er nu op het scherm" gevoel het moment dat Elijah Wood op de autoruit tikt. Daarnaast is het zeer mooi gefilmd, met goede special effects en een goed overgebrachte sfeer door kleurgebruik.

En Kirsten Dunst zonder BH, bravo.

Ik zie hierboven dat de vergelijking met Being John Malkovich al gemaakt wordt, en dat is terecht. Maar deze vind ik leuker.

4.5 sterren.

Oh en ik vergat nog te zeggen hoe goed de dialogen zijn, beetje Tarantino-achtig

Vanwaar die vergelijking?

Fantaaaaaaastische film zeg. Heb hem net gekeken en ik ben nog steeds onder de indruk. Alles klopt gewoon, echt een zeer intensieve kijkervaring. Carrey laat zien dat ie echt meer kan en hij mag nu toch wel gerekend worden tot een van de beste acteurs zijn generatie. De rest van de cast was ook zeer goed op dreef en het verhaal was weer lekker prettig gestoord, maar dat ben je ook gewend van Kaufman natuurlijk. 4,5 ster.

Door het hoge koetjes/kalfjes/details/nonsensgehalte erin. Komt heel natuurlijk en tegelijkertijd origineel over. Met name in de dialogen tussen Carrey en Winslet. Heb hem pas 1x gezien, zal het over een tijdje na een 2e keer beter kunnen onderbouwen.

We waren eigenlijk van plan om naar Touching the Void te gaan, maar we waren weer is net te laat, dus was de zaal al afgesloten. Toen maar naar de eerst volgende keuze gegaan, Eternal Sunshine. En absoluut geen slechte keuze.

Vooral de special effects vond ik echt geniaal, meer dan anderhalf uur lang de vreemdste en mooiste effecten op een film laten lopen. Maar misschien juist door de special effects werd ik niet direct gegrepen door het liefdes verhaal. Het kwam allemaal wat vluchtig op me over waardoor er geen mooie basis gecreerd werd. Gellukig maakte Michel Kondry het in de tweede helft al weer wat goed. Ik vond het deel in het afbrekende huis echt schitterend. Ook het zitten op een bed op het strand was ontroerend, jammer dat het maar 10 seconde duurde..... .

Als ik iets meer gegrepen werd door het verhaal, had dit zeker weten een top 10 film kunnen zijn. Maar in ieder geval nog 5 sterren voor de schitterende, schitterende, schitterende visual/special effects!

Helemaal mee eens !

Jim Carrey en Elijah Wood (pff) irriteren me mateloos .. zoals in meerdere 'films'.

De film van het jaar blijft VOOR MIJ toch 'The Butterfly Effect' !

*** sterren

Zoals Kaufmann telkens weer filmisch het hoofd weet in te gaan, dat wekt diepe bewondering bij mij. Ook hier schiet het wat mij betreft enigszins door de bocht (in het begin kan ik diverse dingen echt niet volgen en dat weerhoudt me van ontroering/inleving soms) maar er wordt zo mooi neergezet wat een relatie kan doen in je hoofd. Al die interpretaties van hoe je je in een relatie tot elkaar verhoudt - vermakelijk hoe degene met wie ik naar de film was gegaan en ik allebei andere conclusies trokken uit wat we gezien hadden.

Kreeg veel zien om verliefd te worden. Dat is toch een mooie uitkomst van een film die voor een groot deel over relatiecrises gaat (mijn interpretatie!).

top film, vooral als hij er achter komt wat er met hem gebeurd en probeert kate niet te vergeten

weeeeehh hij draait niet meer bij mij in de bios snik snik ik wilde er zo graag heen....

Dan neem je toch de trein naar een stad waar ie wel draait?

ja kan ja maar daar moet je wel tijd voor hebben he

Weet niet waar je woont, maar voor een goede film heb je toch wel een avond de tijd? Als je hem zo graag wilt zien...?

Bovendien is hij al een week uit op regio 1 dvd.

regio 2 ook al via Play.

Na het eternal uitkijken naar deze Kaufman, geregisseerd door Grondy, mét Winslet, Carrey, Dunst en Wilkinson, was dit een enorme tegenvaller. Het feit dat ik gewoonweg doodziek ben geworden toen de film net begon, wel te verstaan. Het ging me niet af, ik kon me niet echt meer concentreren, warmte en migraine (damn you, erfgenen of whatever) speelde me parten. Ook al had ik het iets frisser, more mind-fucking en chaotischer verwacht, ik was zeer onder de indruk. Een must-zie voor geïnteresseerden en must-herzie voor mij, aangzien ik er mijn aandacht helemaal niet kon bijhouden. *vloekt nog eens goed richting boven*

Ondanks Jim Carrey een heel goeie film, hoewel soms wat hectisch en neurotisch, de Woody Allen kant van Charlie Kauffan.

Jim Carrey maakte een veel betere indruk dan in z'n voorbije films, maar is bijlange niet zo goed dan Nicolas cage, die in Adaptation ongeveer hetzelfde personage speelt.