The Black Hole (1979)

Muziek van John Barry is top. Spijtig genoeg kan dat niet van de film gezegd worden. Als Disneyfilm is hij behoorlijk langdradig voor kinderen, met weinig spannende en avontuurlijke momenten. Ook het mystiek-religieuze einde is een misser van formaat. Nee, niet al te interessant. Maximilian Schell zet een onheilspellende rol neer maar Perkins mag gerust vergeten worden.

Flutfinale.

Een van de grootste missers uit de Disney-stal, moet haast wel dit overbodige SF-werkje zijn. Het zijn nog niet eens de belachelijk slechte special effects en blue screens die de kijker uit zijn ritme halen, het is vooral het nooit van de grond komende flutverhaal. Wanneer uiteindelijke de schmierende sterrencast aan het veel te lang uitblijvende laatste hoofdstuk begint, trekken de tenen spontaan krom van zoveel onzin en schiet de film finaal uit de bocht.

Slecht.

Goede film. Vele malen beter dan ik verwacht had. Een echte Sceince-fiction van Ron Miller

De effecten werden (bijna) nergens knullig en voor 1979 (en dan ook nog eens non-ILM) was het bijzonder goed. Het verhaal en de muziek waren ook erg goed. Er werd ook erg goed geacteerd en alles was wel goed gemaakt.

Er zijn wel een paar dingen uit Star Wars gehaald. Zo lijkt Vincent erg op R2D2 en het leger van Max lijkt wel een leger van Darth Vaders. Veel elementen uit de film lijken ook op Star Trek en het heeft af en toe zelfs wat weg van Alien. Ondanks dat is het verhaal toch wel origineel en brengt het veel nieuwe originele dingen mee. Max lijkt heel erg op het leger van Keizer Zurg in Toy Story 2.

Ondanks dat er veel (niet boeiende) dialogen in zaten was het een erg vermakelijke film.

The Black Hole is een leuke Sciencefiction film om een keer gezien te hebben, maar deze film is niet bijster goed. Deze film vind ik een gemiste kans.

Laat ik beginnen met het beste van de film, en dat is de muziek van John Barry. Zijn muziek voor deze film is briljant en tilt de film naar een hoger niveau. De muziek heeft af en toe wat weg van de Star Wars muziek, maar John Barry blijft voor een groot bij zijn eigen stijl en die past bij deze film perfect.

Deze film komt uit 1979. De periode dus van Star Wars. Maar verwacht niet zulke goede special effecten als bij Star Wars. De special effects zien er wat gedateerd uit en met Star Wars in 1977 hebben we al gezien dat dit echt beter kan. De James Bond film Moonraker is ook in 1979 gemaakt en die film speelt voor een deel af in de ruimte en ook bij die film zijn de special effects beter dan bij The Black Hole. Kortom op het gebied van special effects had dit echt wel beter gekund. Echt slecht zijn de special effects nu ook weer niet in The Black Hole. Ze kunnen er wel mee door maar in die tijd kon dit beter.

Het verhaal van deze film is leuk bedacht. Het hele verhaal draait eigenlijk om een gekke wetenschapper die perse The Black Hole in wilt. Het script van deze film is goed en er word in deze film goed de spanning opgebouwd. Ook krijgen we in deze film een paar spectaculaire scènes te zien. De The Black Hole had zeker een redelijke film kunnen zijn ware het niet de er sprake is van een slechte cast.

Er word in deze film dramatisch geacteerd. Geen enkele personage word overtuigend neergezet. Iedereen acteert op de automatische piloot. De cast van deze film is heel erg slecht gecast. Dit is echt een gemiste kans. The Black Hole had nog een hele aardige film kunnen zijn maar door een slechte cast word de film voor een deel verpest.

Aan het eind van de film gaan we The Black Hole in en zien we wat er in The Black Hole zit. Ik vond dit een hele goede scene. Alleen na deze scene is plots tot mijn verbazing de film afgelopen. Het einde van de film kwam heel abrupt. De film sluit niet netjes af. Het is eigenlijk geen einde. De film stopt gewoon. De scene in The Black Hole vond ik goed , maar als einde van de film vond ik deze scene niet goed.

Al met al vind ik The Black Hole , vooral door slecht acteer werk, een gemiste kans.

2 sterren voor deze film.

In het begin is de film nog best vermakelijk, maar snel al strand het in een knullige en kinderachtige bedoeling. De robots zien er belachelijk uit, met als dieptepunt de schietscene tussen de goede en de zwarte kwade robot. De cast kan niets met hun domme karakters en de slechterik, op zich prima gespeeld door Schell, komt totaal niet uit de verf. Verder blijft de film veel te lang hangen in hetzelfde, laat dan nog wat gebeuren in de zwarte gat. Helaas is de film zelf een zwart gat.

Omdat ik zin had in een jaren '70-scifi ben ik aan deze begonnen. Het plot sprak me aan en het is geen verkeerde keuze geweest. Wel had ik het Walt Disney-logo niet verwacht, dit is dus een jeugdfilm. Ondanks dat enkele scenes en personages (waaronder de twee(!) schattige robotjes) zich duidelijk op de jeugd richten is deze ook voor liefhebbers van scifi's uit deze jaren prima te doen. Het lijkt wel een kruising tussen Star Trek en Star Wars. Van Star Trek heeft het het verhaal en de personages overgenomen, en van Star Wars de bad guy en de robots.

Vermakelijk en ondergewaardeerd. Ruim 3*.

Aardige film waarin een groep astronauten op een schip stuiten dat al 20 jaar vermist is. Ondanks de titel kom je maar bar weinig te weten van het zwarte gat. Een simpel verhaaltje met simpele personages, maar het wordt wel avontuurlijk gebracht. Mooie, grote sets en de special effects kunnen er nog prima mee door. Alleen de robots zien er wat knullig uit.

Je kunt wat mij betreft niet genoeg jaren 70-lasers en robotjes in je film stoppen. Waanzinnige geleerde die na 20 jaar alleen opgesloten met z'n robotleger eens even z'n ruimteschip rechtstreeks in een zwart gat wil laten vliegen. Die laatste 20 minuten is absoluut de moeite waard, maar de rest van de film is maar een slappe bedoening. We horen John Barry z'n best doen op de score, maar zo spannend is het allemaal nog niet dan.

Disney goes Star wars, maar veel het is veel te tam allemaal. Op de laatste 20 minuten na dan!

Ondanks de niet bepaald hoge en goede waarderingen toch meegenomen in de hoop een onbegrepen cultklassieker ergens in de mix tussen Sunshine, Alien en 2001: A Space Odyssey te hebben gevonden en vanmiddag even lekker voor gaan liggen op de bank, maar helaas werden de verwachtingen verre van ingelost...

Opzienbarend is meteen al de robot, een zwevende versie van R2D2 om het zo maar te zeggen, en laat het ook maar uitgesproken worden dat dit ding regelmatig aan de flauwe kant is, vooral rond de schietwedstrijd. Verder gaat de film niet anders dan andere scifi producten van start met het vinden van een vermist vaartuig en het enteren daarvan. En het moet gezegd dat het gevonden vaartuig toch op zijn minst apart en mooi is vormgegeven en dat veel kritiek rond het visuele gedeelte en de speciale effecten voor mij niet zo van toepassing zijn en toch vooral in het tijdsbeeld en de mogelijkheden van eind jaren '70 gezien moet worden.

De sfeer en looks toen op een gegeven behoorlijk cult achtig aan, de cast is best oké, net als de soundtrack van John Barry die je soms in een James Bond film doet wanen. Het zijn de lichtpuntjes die op dat moment voor een minieme voldoende zorgen terwijl het verhaal rond Dr. Hans Reinhard toch langzaam wegens een totaal gebrek aan spanning en gebeurtenissen inzakt. Er is weliswaar een gevoel van mysterie omtrent wat er nu echt speelt maar het krijgt onvoldoende draagvlak mee en is gewoon niet interessant. En dan hebben we het toch over een fase tot een half uur voor het einde.

De film schiet het laatste half uur uit een soort van lethargie waarop er nog het nodige gebeurt en de sinistere waarheid aan het licht komt. Toch is het dan al veel te laat om nog een echt positieve draai aan de film te geven met een voldoende tot gevolg. Een verhaal met potentie wordt in het middensegment toch vakkundig de nek omgedraaid met heel veel geneuzel en flauw gedoe van Vincent en zijn gedeukte kompaan Bob. En dat is jammer want hier had best wel meer in kunnen zitten, mooie filmposter trouwens.