La Grande Guerra (1959)

Een oorlogsfilm van Italiaanse afkomst, die de Eerste Wereldoorlog probeert te combineren met een vleugje humor. Dat doet enigszins denken aan Roberto Benigni, die iets soortgelijks deed in La Vita È Bella, maar dan met de Tweede Wereldoorlog. Gelukkig La Grande Guerra van een beter niveau en werkt de satirische humor hier veel beter.

La Grande Guerra is zeker een anti-oorlogsfilm, die goed laat zien dat de Italianen destijds het nut niet zagen om mee te vechten in de Eerste Wereldoorlog. De twee mannen, die hier de hoofdrol in spelen, staan hier centraal voor. Op soms best komische wijze, doen ze hun uiterste best om maar te voorkomen dat ze vooraan in de frontlinie moeten vechten. Tussendoor wordt er op realistische wijze geschetst hoe wreed de oorlog destijds voor de Italiaanse soldaten was. Ook de manier waarop Italië de soldaten destijds behandelde, wordt flink bekritiseerd. Het camerawerk is sterk en Monicelli maakt er een uiterst rauwe en realistische film van, die af en toe van wat lucht wordt voorzien door de humor, die overigens meer dan welkom is. Het zorgt ervoor dat het drama niet te zwaar wordt en op de één of andere manier werkt het drama ook wat beter.

Ik vond het in ieder geval een uiterst boeiende oorlogsfilm, waarin eigenlijk alle aspecten die oorlogen kenmerken, goed naar voren komen. Sterk en bij vlagen best rauw, die het verdiend om door meer mensen gezien te worden, want het is zeer zeker de moeite van het kijken waard.

4,0*

Na het behoorlijk flauwe Brancaleone was ik wat huiverig voor ander werk van Monicelli maar deze is wel een klasse beter.

La Grande Guerra is een goede zij het wat wisselvallige anti-oorlogsfilm waarbij de balans dankzij het sterke einde toch positief doorslaat. De film heeft een behoorlijk ironische ondertoon, wat prima bij het onderwerp past. Gassman speelt een cynische anarchist, zijn tegenspeler Sordi is een lafaard en opportunist. Je volgt hun leven in het leger, met wat humor hier en daar. Als ze kleur moeten bekennen blijken het toch wel goede kerels te zijn- en ze sterven uiteindelijk alsnog een heldendood- al is dat anoniem en zullen ze als lafaards herinnerd worden.. Kleine rol voor Mangano- vooral de scene dat er honderden soldaten onder haar raam staan is geslaagd, voor de rest was haar rol niet zo bijzonder.

Verder is het bekend terrein- ondergeschikten die tegen wil en dank in de loopgraven zitten, wachtend tot hun superieuren hun de dood insturen; een koerier die een belangrijke brief moet afgeven en daarbij sterft- de belangrijke brief blijkt een kerstkaart van de generaal- het zijn maar twee voorbeelden die de waanzin van de Grote Oorlog prima verbeelden. Voor de moderne kijker niks nieuws onder de zon misschien maar het genre anti-oorlogsfilm was in 1959 nog niet zo wijdverbreid als tegenwoordig, en het werkt nog steeds wel. Ook mooie ironie bijvoorbeeld in een opmerking bij het zien van een baby, geboren in '16; "hij zal nooit in de oorlog hoeven te vechten de bofkont" (of iets van die strekking) - maar de kijker weet wel beter.

Interessant trouwens de Eerste Wereldoorlog vanuit een ander perspectief te zien- Italië versus Oostenrijk-Hongarije. De Slag bij de Piave rivier is in italië beroemd, niet vergelijkbaar (qua verliezen) met Verdun of de Somme, maar strategisch van belang.

Klassiek opgebouwd oorlogsfilm : soldaten die onderling kennismaken, doorgaans onbewust zijn over de echte gruwel van de oorlog, daar verschillend tegenover staan om dan effenaf in het vuur te worden gestort.

Deze keer echter niet verhaald van uit de positie van één of ander heldenpeloton maar vanuit het zichtsveld van 2 lafaards.

Een anti-oorlogsfilm met uitbeelding van oorlogsgeweld, zoals het in de jaren werd gedoogd, maar daarom niet minder indringend, het waanzinnige van het gebeuren aan de kaak stellend. Satirisch en kritisch.

Een interessante film, maar wat blijft hij hier magertjes aan de kant staan.

Italiaanse zwart-wit film. Met de weinig verrassende titel "De Grote Oorlog" een verwijzing naar de Eerste Wereldoorlog. Waarin twee bangeriken uiteindelijk toch helden blijken te zijn. Echter het grootste deel gaat over dat de twee in bangelijke situaties raken en incompetent zijn. Ook is er terugkerend gedoe rond kippen. Het moet grappig of komisch bedoeld zijn maar waren het voor mij niet1 Geen idee trouwens of het aan het Italiaans lag of dat ze gewoon enorm lang aan het praten waren. Daarnaast ziet de film er maar middelmatig uit, zijn de soldaten ook nog regelmatig aan het zingen en zit er enorm veel ander opvulmateriaal in, waardoor de film een speelduur van 2 uur en een kwartier bezit! Het werkt tegen of schaadt allemaal deze film!