Sissi (1955)

Schneider is schattig maar deze film is toch wel wat traag en erg gedateerd. De komisch bedoelde oom was maar irritant...

2*.

verschrikkelijk. gewoonweg verschrikkelijk!!

Ik kan er gewoon niks over zeggen behalve : BLERGH!!

0.5*

Een film die mij nooit echt heeft kunnen bekoren. Ik heb de film een keer met mijn vrouw meegekeken, die deze al zo'n tien keer gezien heeft geloof ik. Het acteerwerk en de aankleding van de film is niet slecht, maar het hele verhaal en afloop rondom Sissi is toch wel zo mierzoet, dat ik er niet echt van kon genieten. Ik heb niet altijd iets tegen zo'n afloop, maar hier lag het er allemaal gewoon wel erg dik bovenop. Niet echt mijn ding dit dus.

2,0*

Eindelijk heb ik ook een keer de Sissyfilm gekeken en ik moet zeggen dat ik me zeker wel vermaakt heb. Inhoudelijk blijft het verhaal rond Sissy behoorlijk op de vlakte en het acteerwerk is vaak net iets te overdreven om grappig te zijn. Dat zie je echter wel vaker bij films van deze tijd.

Maar wat heb ik genoten van de mooie beelden van Beieren en Oostenrijk. En nog maar niet te spreken over de schitterende jurken die er voorbij komen. Het is een behoorlijk oppervlakkige film maar als je heel gevoelig bent voor sfeer in een film en je houdt van ouderwetse romantiek en dergelijke dan zit je met deze film helemaal goed.

Hoe vaak heb ik vroeger wel met mijn moeder mij moeten kijken naar Sissi. Echt heel veel vond ik er niet aan. Redelijk kostummdrama, met wel een goeie Romy Schneider. Mooie plaatje ook wel, maar hoogstaand is de film zeker niet.

2,5*

Dit vond ik eigenlijk de meest trage Sissi film. Er zit nog wel een aardige sfeer in. Acteerwerk van Romy was ook wel aardig. Decors, kostuums ook schitterend allemaal maar helaas houdt het daar eigenlijk wel mee op. De eerste Sissi film is wat mij betreft ook geen klassieker. Net zoals de laatste twee films krijgt dit een 2,0.

Wat vond ik ze vroeger mooi, die Sissi-films. Nu zie ik het allemaal wat nuchterder.

Historisch gezien niet helemaal verantwoord maar toch plezierig entertainment.

Dat was vroeger (jaren 70) toen ik nog een klein kind was min of meer verplichte kost met de feestdagen zeker als mijn oma op bezoek kwam. Ik kan me nog goed herinneren dat de locaties en decors er zeer fraai uitzagen en natuurlijk ook de prachtige kostuums. Romy Schneider zag er natuurlijk ook zeer fraai uit. De film is mooi maar wel traag maar vroeger was dit geen minpunt, tegenwoordig wel en omdat de film natuurlijk inmiddels oubollig is, is het kijken tegenwoordig best moeilijk. Ze zenden deze films wel natuurlijk ieder jaar rond de kerst nog uit op de Nederlandse als ook op de Duitse TV en dat is best een mooie traditie.

Leuk om naar te kijken, dat gedoe aan het hof. En naar Romy Schneider natuurlijk. Wat een schatje was dat.

Het punt met deze film is een beetje dat het af en toe net een kinderfilm lijkt. Op zich heb ik erg moeten lachen om sommige stukken, en vind ik de vader van Sissi en de politieagent erg grappig, maar de reden dat ik om de tweede heb moeten lachen was puur doordat het van die oude humor was. Het deed mij een beetje aan de tegenwoordige kinderseries denken, een beetje zwiebertje idee misschien. Toch vind ik dat de film erg leuk in elkaar steekt en, ook al is de film een beetje oud, je kan er nog steeds goed om lachen.

De ultieme zwijmelfilm

Gisteren heb ik een biografie van Romy Schneider op de kop getikt en ik herinnerde me opeens dat ik de drie meest bekende films uit haar carrière nog altijd niet had gezien. Ik heb het natuurlijk over de Sissi trilogie en ik besloot gisteren om daar maar eens dringend verandering in te gaan brengen. Het was ook al mooi meegenomen natuurlijk dat de film maar 100 minuten bleek te duren en niet 140 minuten zoals ik om de één of andere bizarre reden dacht maar wat is er nu heerlijk dan op een gure zondagmiddag eens lekker ondergedompeld te worden in een film?

Bij aristocratie heb ik echter altijd een dubbel gevoel. De realiteit interesseert me niet zo erg, al komt dat ook natuurlijk omdat we zo'n futloos koningskoppel hebben, maar de sfeer die de Italiaanse regisseur Luchino Visconti altijd in zijn aristocratische films wist te steken spreekt tot de verbeelding. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat Sissi me ook wel eens ging kunnen liggen en dat is gelukkig inderdaad het geval. Verre van te vergelijken met een Il Gattopardo maar Ernst Marischka levert een vermakelijke film af die vooral wordt gered door de mooie aankleding en de schone omgeving van Oostenrijk. Qua plot blijft dit voor de rest wel allemaal redelijk tam. De Sissi die Schneider speelde in Ludwig staat mijlenver van deze Sissi, het geheel is vrij voorspelbaar en van een climax is zelfs niet te spreken maar toch heeft dit een zekere aantrekkingskracht die ervoor zorgt dat de speelduur vrij snel voorbij vliegt. Hier en daar wel wat flauwere humor, zeker het hoofd van de beveiliging kan nogal irritaties opwerken, maar de film is ondertussen ook alweer bijna 60 jaar oud dus dat wordt met de mantel der liefde bedekt.

De bekendste rol van Romy Schneider natuurlijk. Ze geraakte alleen het imago van Sissi op den duur kotsbeu waardoor ze voor compleet andere rollen ging gaan, iets wat ik alleen maar toejuich trouwens. De reden waarom ze voor Ludwig de rol van Sissi terug op zich nam was dan ook enkel omdat Visconti haar verzekerde dat hij haar niet op dezelfde manier als Marischka ging portretteren. De 17-jarige Schneider is goed op haar plaats en ziet er werkelijk betoverend uit. Ze trekt alle aandacht naar zich toe waardoor de rest van de cast maar wat onwennig in haar schaduw moet staan. Karlheinz Böhm, ik dacht eerst dat het een jonge Peter Lorre was, slaagt er gelukkig wel in om zijn mannetje te staan ten opzichte van Schneider en de twee vormen een erg geslaagd duo als Sissi en Franz Joseph. Romy is trouwens niet de enige Schneider die in de film een rol heeft want haar moeder, Magda Schneider, vertolkt de rol van Ludovika, de moeder van Sissi.

Ben op zich wel benieuwd naar de vervolgen. Hier blijft het allemaal nogal mierzoet maar er zullen hoogstwaarschijnlijk wel problemen komen tussen het hof en Sissi, iets wat wel voor vuurwerk kan gaan zorgen. Uiteindelijk is dit eerste deel een amusante wegdroomfilm geworden die vooral dankzij de betoverende Romy Schneider nog altijd bestaansrecht heeft.

3.5*

Helaas, voor mij zijn kitscherig en oubollig exact de woorden die mijn gevoel bij deze film perfect omschrijven. Het ziet eruit als een aaneengesloten stroom van bouqetreeks bookcovers. Nou moet ik toegeven dat ik geen enkele affiniteit of fascinatie met adel of vorstendom heb, eerder het tegenoverstelde. Hetzelfde geldt voor de pracht en praal. Waarom dan toch kijken?

Net zoals bij Mochizuki Rokuro was kerst de aanleiding, mijn schoonouders hadden hem opgenomen en tijdens het bezoek een week later werd het opgezet. No escape. Er is een enorme weelde aan kostuums en decors, maar dat was niet genoeg voor mij om er echt plezier aan te beleven. Daarvoor is het niemendalletje van een verhaal toch echt te ver van mijn interessegebied. En waar veel mensen zo gek zijn op Romy Schneider, doet ze mij helaas niets. De kunstmatige dialogen helpen daar ook niet bij. Er zaten gerust een aantal aardige shots in van mooie locaties, maar het was allemaal veel te zoet en te braaf. En ik kan zoet en braaf over het algemeen bijzonder slecht uitstaan.

Nee, dit is niets voor mij, ik moet er niet aan denken de vervolgen te moeten zien.

Zoals heel velen, deze film meer dan eens gezien, hetzij geheel of gedeeltelijk, en, inderdaad zoals hiervoor al dikwijls verwoord, veel te zoetstroperig voor een intense beleving.

Na vele jaren dringt zich natuurlijk geen andere visie op. Integendeel, en toch is het, lang nadat ze in de cinema totaal andere rollen ging opzoeken, bijna vertederend neerkijken op de charmante verschijning van Romy Schneider. Uiteindelijk toch een veelzijdige actrice met heel wat (zij het nog veel te weinig, door voortijdig overlijden) uitstekende vertolkingen.

Laten we "Sissi" charmant romantisch noemen, Sissi is Romy. Wie destijds op haar naam niet komen, zei "Het is die van Sissi" en iedereen wist wie het was.

Na The Favourite nog maar een kostuumdrama op gezet: Sissi!

Nou, ik vond het alleraardigst. Het is zo zoet als een bonbon in een pot jam, maar niet alles hoeft even deprimerend als Irreversible te zijn moet je maar denken. De drie delen lijken erg op elkaar in kwaliteit en ze kennen allemaal een gelijkaardige uitsmijter aan het eind in de vorm van een bombastische religieuze samenkomst. Het productie-design is over de gehele linie zeer verzorgd. Van het camerawerk moet je weinig bijzonders verwachten, maar men probeert toch wel wat beauty-shots te maken en neemt ook de tijd voor bepaalde scenes.

Het grootste nadeel aan deel 1 vond ik de pogingen tot humor (in de navolgende films is dit beter) en ook het verhaaltje is daar wel erg cliché. Anderzijds hoort dit ook gewoon een fairy tale te zijn, het is eigenlijk Disney, inclusief onwaarschijnlijke liefde en boze schoonmoeder. De problemen van Sissi in alle drie de delen mogen nauwelijks een naam hebben, het zijn slechts rimpelingen in een gelukkig bestaan, maar ze worden gepresenteerd als wereldschokkende trauma's. De verering van Sissi door zowat alles en iedereen draagt bij aan een soort engel-status. Zelfs haar ouders en echtgenoot vallen bijkans in katzwijm als ze verschijnt ("Sissi!", "die Sissi", "unsere Sissi" enz. enz.). Wanneer ze rondrent in haar ponnetje met een weelderige haarbos tot over de billen dan is dat ook wel voor te stellen natuurlijk, Romy Schneider had nu eenmaal een magnetische uitstraling.

In deel 2 en 3 komt het politiek manoeuvreren wat meer naar voren, wat ik wel aardig vond. Ondertussen blijft men tijd nemen om de gewone kant van Sissi in scenes te vatten. Slim gedaan. Met haar enthousiasme voor elk dier dat in beeld verschijnt wordt ze bijvoorbeeld neergezet als de Karsten Kroon van haar tijd.

Het is veelzeggend dat dit in de jaren '50 werd gemaakt en dat men een wereld oproept waar geen noemenswaardige ellende voorkomt. Het nazi-verleden is ineens weggetoverd, behalve dan in de persoon van Magda Schneider die haar dochter gebruikt om haar eigen blazoen op te poetsen. Overigens vond ik een scene in deel 1 in dit opzicht opmerkelijk, waarin de donkerharige Nene wordt gepasseerd en Jozef over Sissi zegt: "die kleur haar moet het zijn, die kleur ogen moeten het zijn". Jawel. (Dit alles zes jaar nadat Heinrich Bolls debuutroman afgewezen werd omdat het publiek niet meer over de oorlog wilde lezen). Ook het Duitse volkslied klinkt geregeld (hoewel het dat pas werd in 1922).

Ach ja, had ik dit in mij jonge jaren moeten zien dan zou ik er mogelijk een hartgrondige afkeer van hebben gekregen. Nu heb ik er best van genoten. Niveautje Jos van Maanen-Pieters. Is dat erg? Welnee.

2,5* - 3* - 3*

Wat ben ik aangenaam verrast door de eerste Sissi film zeg. Goud waard vind ik zulke films. De blu ray is inderdaad geremasterd. Want het ziet er voor een film die zijn 66ste verjaardag dit jaar viert, behoorlijk fris en mooit uit.

Zulke onschuldige films worden op de dag van vandaag niet meer gemaakt. Zoetsappig? Ja. Storend. Nee! Integendeel. Het hoeft allemaal niet zo diepgaand en emotioneel. Gewoon een heerlijke luchtige film, die het trouwens ook op het gebied van humor uitstekend doet (denk aan die agent of de vader van Franz Joseph).

De locaties zijn prachtig. De prachtige Alpen, de mooie beekjes/rievertjes. Het ziet er allemaal fraai uit. De prachtige 19 eeuwse kostuums zijn ook tip-top verzorgd. Dan komt ook nog eens de schattige Romy Schneider om de hoek kijken en de film kan niet meer stuk. Hoewel de film niet meer stuk kon. Maar Romy maakt de film nog een stuk interessanter met haar verschijning.

De film ademt, kunst en cultuur. En er komt zeker wat geschiedenis bij kijken. Natuurlijk is het verhaal behoorlijk geromantiseerd, maar dat is een goede keuze geweest (vind ik). Want, de Sissi-films zijn behoorlijk geliefd en worden bijna ieder jaar weer met Kerst uitgezonden. En laat dat nou net de intentie en het doel zijn van films als deze. ****

Hopeloos gedateerd romantisch drama vol mooie beelden van zonovergoten Oostenrijkse bergen, mensen in klederdracht of in weelderige, aristocratische jurken of kostuums. De toekomstige keizer Frans Joseph [Karlheinz Böhm] zoekt een bruid en is onderweg om kennis te maken met Nene [Uta Franz], de prinses van Beieren wanneer hij Nenes jongere zus Sissi [Romy Schneider] tegen het lijf loopt. Suikerzoete romantiek is vaak knullig gemonteerd en bevat tenenkrommende humor, vooral in de vorm van Majoor Böckl [Josef Meinard]. Pure kitsch is eerste deel van een trilogie. Deel 2: Sissi – Die Junge Kaiserin.