Mockingbird Don't Sing (2001)

Film die al zijn kracht haalt uit het feit dat het een waargebeurd verhaal is. Verder degelijk geacteerd maar nergens echt opzienbarend. 2,5*

Hmm ook hier maar eens een berichtje plaatsen. Zie meteen dat ik hem maar op 4* had staan terwijl hij van mij de volle 5 verdient aangezien het samen met The Green Mile een van de weinige drama's is die me écht écht aangegrepen heeft.

Zoals sommige anderen verwachtte ik ook eerst een horrorfilmpje. Maar dit bleek ook niet verkeerd.

Eigenlijk best weinig tijd besteed aan de tijd dat ze in het kamertje zat. Maar daardoor bleef er veel tijd over om te laten zien hoe het verder gaat en doordat ik helemaal in de film zat vond ik het best moeilijk te zien hoe ze steeds maar weer in een kut-situatie terecht kwam terwijl ze al zoveel moeite had met revalideren..

Acteerwerk van iedereen, maar vooral van de toen 11-jarige Tarra Steele (Katie in de film) is bijzonder maar dan ook bijzonder goed.

Ook een van de weinige films waar het waargebeurde eraan daadwerkelijk iets toevoegt voor mij.

Blijft voor mij een erg sterk en ontzettend ondergewaardeerd drama.

Tot je 13e opgesloten zitten.. Heb eens een aangrijpende documentaire gezien over een Russisch 'wild' jongetje en iedereen kent het gruwelverhaal uit Oostenrijk wel.

Maar deze film is toch wel een sof, vrij middelmatig. Al na 5 minuten is de opsluiting voorbij en begint een vrij saai getouwtrek over opvoeding en pleeggezinnen. De nare ervaringen en het herstel van Katie zijn in potentie goed voor een naar de strot grijpend drama, maar die weg wordt jammergenoeg amper ingeslagen.

De focus ligt namelijk meer op de welzijnswerkster Sandra dan op het meisje zelf waardoor een grote impact ontbreekt. De makers proberen je mee te slepen met Sandra die op allerlei manieren wordt tegengewerkt in haar goede bedoelingen; prima voer dus voor een woensdagvondje RTL-drama. De constante stroom van treurige pianodeuntjes en een aantal dik aangezette slechte personages onderstrepen dat nog eens. Beetje vergelijkbaar met The Girl Next Door, niet echt mijn ding.

Verder is de uitwerking (camerawerk, acteerwerk) nogal mat. Steele speelt gelukkig wel goed, maar veel meer dan glazig kijken, weinig praten en goede schmink is het eigenlijk niet. Had Katie meer centraal gestaan, en Steele kan die rol prima spelen, was het drama veel beter uit de verf gekomen. Niet dat het een martelfilmpje moest zijn, maar wel op z'n minst langer dan 5 minuten opsluiting (want die 13 jaar worden nu wel heel vluchtig behandeld) en sowieso meer vanuit háár perspectief en niet die van Sandra. Vreemd overigens dat Steele hierna nooit meer heeft geacteerd..

2 - 2,5*

'' You promised me, remember? If she lived past the age of twelve, we'd get her some help. ''

Wat heeft dat meisje goed geacteerd zeg, ongelofelijk. Veel dingen die ik zag herinnerde me aan mijn werk met peuters. Heelapart om te zien dat een meid van 13 dingen moet leren die ik de kleintjes aanleer. Stapsgewijs zie je Katie worstelen met dingen uit de normale maatschappij, iets wat voor haar wereldvreemd is. Wel had ik verwacht dat ze veel meer ''verwilderd'' zou zijn, dit vond ik reuze meevallen. Fantastisch dat zo'n jonge actrice zonder woorden maar puur met gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal zo'n rol kan neerzetten.

Niet alle credits gaan naar haar, ook de moeder wist een overtuigende rol neer te zetten. Al had ik in 't begin wel ontzettend veel moeite om sympathie voor haar op te wekken. De verwaarlozing en mishandeling van Katie is de schuld van haar dominante vader, wat ik een raar iets vind. En de moeder dan? Die was er jarenlang bij en deed niks, dus het feit dat zij neer wordt gezet als een hulpeloos en bang vrouwtje werkt voor mij niet. Ze zat er met haar neus bovenop. Het zou stukken realistischer en bevredigender zijn geweest als haar aandeel ook beter onder de loep werd genomen en zij óók als schuldig werd gezien. Waarom haar ouders dit deden blijft mij onduidelijk. Ik heb hier ook niets van kunnen terugzien in de film. Is haar vader gewoon een monster en daarmee basta? Of was het omdat het kind vanaf de geboorte al een handicap had? Ik vond het moeilijk om het te 'begrijpen', er werd gewoon veel te weinig informatie gegeven.

Jammer, het had stukken beter kunnen zijn. Beklemmend en aangrijpend, en dat was dit helaas niet.

Is dat zo? Ik denk het niet; zie Genie (feral child)

Ik verwachtte een variant op The Miracle Worker, maar kwam bedrogen uit.

Dit waargebeurde treurige verhaal gaat weliswaar over een jong meisje, dat door langdurige eenzame opsluiting in haar kinderjaren niet kan praten, maar de film focust zich vooral op de jammerlijke competentiestrijd van de hulpverleners.

Daardoor is er naar mijn gevoel te weinig aandacht voor het meisje, dat door Tarra Steele op overtuigende wijze wordt neergezet.

Ik vind dat gebrek aan evenwicht spijtig. Als men gekozen zou hebben voor een prominentere rol van het meisje, dan had dit dramatische, bijzonder trieste verhaal volgens mij een veel betere film opgeleverd.

Niettemin blijf je ook nu aan het einde zitten met de vraag, waar de hulpverlening in godsnaam mee bezig is.

Ik weet wat sommige gaan zeggen hoe kun je deze film slechts 1* geven. Het is niet omdat het een zwaar topic is dat de film ook goed is natuurlijk.

De regie is gewoon heel zwak net als alles er rond ! Er zijn veel betere film in deze genre zoals My Sister's Keeper (2009).

1*

Lastig. Wat mij betreft verdienen dit soort verhalen ook een kwalitatief sterke uitwerking, en daar schort het aan. Het waargebeurde verhaal wordt vreselijk overgedramatiseerd, met karikaturaal overkomende eendimensionale personages (denk aan de vader en de hulpverleners) waarbij ook nog ontzettend aan overacting wordt gedaan. Het meisje en haar "taaldocente" krijgen van mij qua acteerwerk een ruime voldoende, en ook de moeder slaagt, maar vooral de hulpverleners overtuigen niet. Officieel is dit geen TV-film, maar het bevat jammer genoeg wel de slechte eigenschappen daarvan, zoals het slechte acteerwerk en de soap-achtige draaien die steeds aan het verhaal worden gegeven.

Dat het meisje in de zorg een nummertje was wil ik best geloven, en dat de bureaucratie (nog steeds) heerst ook wel, maar dat het de hulpverleners koud laat en ze in deze mate alleen maar kil en egocentrisch bezig zijn dat gaat er bij mij niet in. Zelfs al was het in werkelijkheid precies zo gegaan, de film wist me daar niet van te overtuigen. Overigens vraag ik me af in hoeverre dit meisje een uitzondering was, het zal me niet verbazen als er meer kinderen met handicaps in die jaren door hun ouders (bij gebrek aan goede zorg of alternatieven) in vergelijkbare omstandigheden opgesloten of vastgebonden werden.

Een droevig verhaal die wat mij betreft een kwalitatief betere film had verdiend. 2,5*