Minnie and Moskowitz (1971)

John Cassavetes kon het in zijn komedie blijkbaar niet nalaten om ons wederom op te schepen, met genoeg figuren die aan de zelfkant van de samenleving leven ( die opening in dat cafe met die vieze vetklep die om een stuk hotdog schooide, kon echt niet! ).

Soms leidden de labiele figuren ( en zo hoort het te zijn in een komedie ) gelukkig enorm grappige scenes in, zoals de date tussen Minnie en een gefrustreerde man, die absoluut niet met vrouwen om kon gaan. Desalniettemin maakt deze film zijn predikaat 'komedie' nauwelijks waar en is het vooral treurigheid en lelijkheid op cinematografisch vlak troef.

Naast een chronisch gebrek aan humor, loopt deze film vooral spaak vanwege de theatrale acteerprestaties. Mijn trommelvliezen begaven het zowat, omdat iedereen het nodig vond om op z`n minst ongelofelijk schel te praten. Of neem nou zo `n scene waar onze mafkees op bezoek gaat bij ons mam, ik kan nauwelijks geloven dat men altijd en overal zo `n schreeuwerige manier van praten tegen elkaar aanslaan. Vreselijk!

Gelukkig weet Gena Rowlands van wanten en speelt zij haar rol met verve en de nodige portie elegantie. Het einde van de film was nog best wel aardig, 2 buitenbeentjes die elkaar de liefde verklaren. Op The Killing of a Chinese Bookie na, de slechtste en afzichtelijkste film van John Cassavetes. Een verdomd kleine 2,5*

Ik ga me aansluiten bij Querelle en Mochizuki. Bij vlagen heel erg sterk, maar als geheel erg onevenwichtig en daardoor mist het de impact van Cassavetes andere films, hoe geweldig sommige losse scenes ook zijn.

3.0*

Mijn tiende Cassavetes, een getal dat erg goed klinkt, maar Minnie & Moskovitz is wel de minste van de echte Cassavetes films. Daar reken ik Big Trouble overigens niet toe.

Het grote probleem van Minnie & Moskovitz is de hier door anderen al aangehaalde wisselvalligheid. Er zitten een paar mooie scenes tussen, maar over het geheel gezien zwakt het bij vlagen ook erg af en heeft het niet de impact, die ik bij andere films van hem voelde. Gena Rowlands is zoals altijd erg goed en speelt hier weer een mooie rol als Minnie. Haar date met de man, die niet weet hoe hij met vrouwen om kon gaan vond ik toch wel bijzonder hilarisch. Seymour Cassel doet het aardig en is op sommige momenten ook wel grappig door zijn gedrag en zijn aparte voorkomen met dat rare kapsel van hem. Verder zijn de bijrollen ook wel in orde, met Cassavetes zelf in een goede rol als agressieve man. Wat lijkt Cassavetes toch erg op Humphrey Bogart. Dat viel me hier nog eens extra op, omdat Moskovitz in het begin van de film naar een film met Bogart zit te kijken.

Naast de boeiende momenten zitten er nu echter ook momenten in die minder boeiend zijn en vooral op dramatisch vlak heeft de film niet de kracht, die ik van Cassavetes gewend ben. De regie lijkt ook wat minder te zijn. Het camerawerk is degelijk, maar niet bijzonder. Gelukkig weet Cassavetes altijd wel hoe je een film goed moet laten eindigen. De laatste tien minuten zijn erg sterk en doen je haast weer even vergeten, dat het gedeelte ervoor stukken minder was. Minnie & Moskovitz zou ik echt een heel hoog cijfer willen geven, maar meer dan een voldoende kan ik er toch echt niet van maken. Nu zijn twee ontbrekende films op mijn lijst nog een keer zien op te sporen en dat heb ik zijn oeuvre helemaal gezien.

3,0*

This noisy Cassavetes began to drag towards the end, but the romance between an intense outcast and a woman who wants more in life is funny and fascinating. I loved the extensive introduction of the characters and the unforced way they met.