Minnie and Moskowitz (1971)

Beetje vreemde komedie met een paar grappige situaties, maar helaas niet die sterke dramatische momenten die ik gewend ben van Cassavetes.
Cassavetes heeft zeker gevoel voor humor, maar de film vertoond toch wat scheurtjes:
Rowlands en Cassel zijn best een onwaarschijnlijk koppel en het personage van cassel is ook best raar en onsympathiek. De botsingen die dit oplevert zijn zowel wrang komisch als dramatisch, maar ik had er toch een beetje moeite mee dat de romance niet echt geloofwaardig was. en het gedrag van Cassel is ook soms best irritant.
Het einde waarin we zien dat ze al jaren samen zijn, 4 kinderen hebben en hun moeders op bezoek hebben is wel weer briljant.
Ten tweede vond ik de film te niemendallig. Goed, al zijn films gaan over gewone mensen met rare trekjes, of ze nou half in het criminele milieu hangen of juist samen met vrienden een gigantische midlife crisis vieren, ze zijn echt menselijk en je kunt ze bijna aanraken. Hier is dat veel minder het geval, waardoor die dramatische punch uitblijft. Scenes duren hier ook veel korter dan in C’s andere films. Zelfs Too Late Bleus heeft erg lange scenes en dat vind ik juist één van de trekpleisters van zijn films. Zonder dàt verlies je toch een bepaalde aandacht en scherpte die je in zijn andere films wel ziet.

En tenslotte zeker een halve punt aftrek voor de snor en het kapsel van Cassel (ik heb even getwijfeld of dit wel eerlijke kritiek is, maar.. ja, hij ziet er gewoon niet uit. Niet geloofwaardig ook.}
De moeder van Cassavetes, die hier de moeder van Cassel speelt, steelt de show, maar zij is helaas maar in 2 scenes te zien.
Cassavetes zelf speelt nog een kleine rol als overspelige echtgenoot met losse handjes.
Niet echt een geslaagde Cassavetes dus, maar wel weer interessant om gezien te hebben.

Voor wie geïnteresseerd is in deze film moet hem toch gaan kijken. Omdat je van Cassavetes gewoon alles gezien moet hebben.

Ik denk dat ik m toch maar oversla Als ik het zo lees lijkt het niet zo dramatisch als je anderhalve ster. Hoe dan ook, ooit eens kijken.

Vond ik toch een charmante film. Het haar en snor van Cassel zijn wat gedateerd, maar dat betekent volgens mij niet dat relatie niet waarschijnlijk zou zijn.

Juist het feit dat Cassel anders is dan de andere mannen die Rowlands kent of heeft gekend, maakt hem voor haar aantrekkelijk. Bovendien bevindt zij zich in een hele kwetsbare periode.

Yes! Vanaf 23 februari op dvd in NL.

Wow, goed nieuws! Wie brengt het uit?

edit: Het lijkt erop dat Lumiere het gaat doen, die ook de NL box hebben uitgebracht.

Dat kan ik niet afleiden uit het bericht, hier de bron:

bol.com | Minnie And Moskowitz, Val Avery, Timothy Carey & Seymour Cassel | Dvd

Overigens verschijnt 2 dagen later ook A Child is Waiting op dvd.

Edit: wellicht Lumiere, ja. Dat ligt wel voor de hand eigenlijk.

MovieFreakz.be - De Interactieve Filmsite

Deze bron zegt Lumiere. Daar zie ik overigens A Child Is Waiting (nog) niet.

Slechter nieuws over Cassavetes is nauwelijks denkbaar... Ik had de OOP Anchor Bay uitgave die op eBay nog voor veel zou kunnen weggaan....

Lumière heeft in haar uitgebreide release brochure en lijst van 2010 de titel niet staan, dus kleine kans dat dat klopt. Ik kan ook niks over een release (elders) vinden, kun je dit nieuws nog ergens bevestigd krijgen???

Inmiddels zelfs op de lumieresite:

Lumiere : Intro

Dat is dan heel recent toegevoegd, zondag was er nog niks te vinden. Maar nu lijkt het me zeker.

Ik heb gisteren de Lumière gids kort ingezien, waar mij dus dat Roy Andersson debut in het oog sprong. Staan nog meer leuke titels tussen, maar deze dus niet.

Inmiddels is het zeker, ik heb er namelijk gister eentje gekocht.

Mijn laatste Cassevetes. Duidelijk meer upbeat dan zijn meer doorwrochte drama's. Beetje wisselvallig ook en eerder voor mensen die al veel van zijn werk kennen, dan mensen die net eraan beginnen. Want met Rowlands, Cassel en andere bekenden (Avery heeft onder meer een geweldige scène tijdens een lunchdate met Rowlands) zien we wel bekende taferelen, maar minder beklijvend en met minder impact dan we kennen. Wat geruzie en gefröbel om niks worden nog wel afgewisseld met hele sterke dingen. De ontmoeting tussen Cassel en Rowlands na de eerder genoemde lunchdate levert een werkelijk prachtige (en leuke) scène op, vanwege een zeer boze en ontstemde Rowlands. Maar een kwartiertje later moddert het toch weer even voort.

Verder zijn de scènes met de moeders geweldig mooi. Niet alleen is de moeder van Cassavetes als de moeder van Cassel te zien. Rowlands' moeder komt langs, als... Rowlands' moeder! Leuk einde ook, zoals Querelle zegt. Andere grote kwaliteit is de cameravoering. Erg dwingend en fraai passend bij de actie.

Zoals gezegd, alleen aan te bevelen voor de Cassvetes fanaten, vanwege te veel zwakke stukken. De nieuwe Lumière release is trouwens erg donker met matige audio. Weet niet of de regio 1 beter was (of dat de film überhaupt beter was dan dit).

Ja, maar dat wordt dan weer gecompenseerd door de zonnebril van Gena Rowlands, die toch zeker weer een halve ster extra waard is

haha, ja daar heb je wel gelijk in. Daar moest ik ook om lachen.
Die lunchdate met Val Avery is inderdaad wel grappig. Ook dat ie in eens te keer gaat, omdat ze hem afwijst. Leuk ja.

Ik vond het een heerlijke film. Fantastisch geacteerd en gefilmd en, in al zijn anti-romantiek, veel mooier dan alle romantische formulefilms. Luchtiger dan Cassavetes' andere werk, maar zeker het kijken waard.

Helemaal mee eens!

John Cassavetes kon het in zijn komedie blijkbaar niet nalaten om ons wederom op te schepen, met genoeg figuren die aan de zelfkant van de samenleving leven ( die opening in dat cafe met die vieze vetklep die om een stuk hotdog schooide, kon echt niet! ).

Soms leidden de labiele figuren ( en zo hoort het te zijn in een komedie ) gelukkig enorm grappige scenes in, zoals de date tussen Minnie en een gefrustreerde man, die absoluut niet met vrouwen om kon gaan. Desalniettemin maakt deze film zijn predikaat 'komedie' nauwelijks waar en is het vooral treurigheid en lelijkheid op cinematografisch vlak troef.

Naast een chronisch gebrek aan humor, loopt deze film vooral spaak vanwege de theatrale acteerprestaties. Mijn trommelvliezen begaven het zowat, omdat iedereen het nodig vond om op z`n minst ongelofelijk schel te praten. Of neem nou zo `n scene waar onze mafkees op bezoek gaat bij ons mam, ik kan nauwelijks geloven dat men altijd en overal zo `n schreeuwerige manier van praten tegen elkaar aanslaan. Vreselijk!

Gelukkig weet Gena Rowlands van wanten en speelt zij haar rol met verve en de nodige portie elegantie. Het einde van de film was nog best wel aardig, 2 buitenbeentjes die elkaar de liefde verklaren. Op The Killing of a Chinese Bookie na, de slechtste en afzichtelijkste film van John Cassavetes. Een verdomd kleine 2,5*

Je haalt er precies de punten uit die ik wel goed vond

Waarom kon dat niet? vond ik wel een typisch stukje slice of life.

En wat is er mis met het opvoeren van mensen die aan de zelfkant van de samenleving leven. Dat kan toch geen serieus kwaliteits argument zijn?

Nooit in New York geweest? Die moeder van Cassel vond ik echt typisch New Yorks. Heel naturel juist.

Ik vond het totaal niet in het beeld van een komedie passen, i.t.t. die gast met wie Gena Rowlands op een date ging. Ik vond Minnie & Moskowitz veel te pessimistisch voor een komedie. John Cassavetes toont ( te ) weinig mededogen met sommige wanstaltelijke figuren en haalt ze ook niet even lekker door het slijk. Ik krijg ook sterk het gevoel dat hij alles expres overdrijft en theatraal maakt.

Daarbij vind ik het hele gebeuren in het cafe in het begin, zeer gedateerd aandoen, zowel qua cameravoering, kleding, belichting etc.

Nope, maar als er nog veel meer van dit soort figuren rondlopen dan weet ik nu voor 100% zeker, dat ik eerst eens naar Californië ga, mocht ik naar Amerika afreizen.

Deze film speelt toch zeker in Californië? Cassavetes verhuisde al direct na Shadows naar L.A. namelijk.

En tja wat is gedateerd. Die snor van Cassel is al genoemd, de bril van Rowlands en nu weer een café...

Ik vind het ergens ook wel jammer dat dit een komedie is. Dat is niet Cassevetes' grote kracht idd.

Toch kunnen randfiguren in een komedie wel werken, Neem de films van Solondz bijv.

Ja, maar Querelle bedoelt denk ik dat New Yorkers altijd nogal hard tegen elkaar praten. Veel personages uit deze film komen van oorsprong uit New York.

Dat is waar, maar in Californië schreeuwen ze denk ik ook. Is mij in NYC nooit zo opgevallen eigenlijk.

Ja, maar de stijl en toon van al zijn films vind ik heel erg New Yorks. of in ieder geval east coast. Alle acteurs in zijn films ook. Falk, Gazarra, Cassel, Rowlands, die moeders.

Ik kan ook absoluut van randpersonages genieten, zeker wanneer er flink de spot met hen wordt gedreven of wanneer ze in een oprecht drama plaatsnemen.

Ik neem het John Cassavetes vooral kwalijk dat hij randfiguren opvoert, die alleen maar een zielig straatbeeld moeten schetsen en dat notabene in een komedie. Daar ben ik absoluut niet van gediend.

Al zijn films?

Ik vind dit wel een zeer West Coast setting hebben. Love Streams ook heel erg trouwens. Geldt inderdaad in mindere mate voor de acteurs.

Cassavetes baalde er zelf van (zie ook mijn post bij Too Late Blues).

Is mij niet opgevallen dat hij het expres zou doen. Ik denk ook niet dat hij er nog wakker van zal liggen.

Ja de setting is west coast. Maar die opgefokte dialogen en de toon dus.. Columbo bijv. is toch ook een verdwaalde New Yorker in L.A. Zo vind ik Cassavetes films ook een beetje. en ook in Minnie and Moskovitz. Ze zijn ergens niet helemaal op hun plek.

Ligt de man uberhaubt nog ergens wakker van?

Hier is een analyserend stuk(je) te vinden over Cassavetes en Minnie and Moskowitz. Misschien helpt het jullie iets op weg.

Ik lees tot nu toe (ben op drie kwart) niets wat ik niet al wist. Mijn bezwaar bij deze film geldt alleen voor de vorm waarin hij het gegoten heeft en waarin hij duidelijk zoekende was. Te inconsistent. Het oog wil ook wat.

Had er dan een echte screwball comedy van gemaakt, maar dat is met zijn insteek haast onmogelijk. Met Melodrama , film noir en horror/thriller elementen wist hij in mijn ogen iets meer raad.

Maar Shadows, Husbands en Faces zijn inderdaad genreloos. Het zijn wel drama's maar met een intensiteit die je zelden ziet.

(edit: Mijn favoriete screwballcomedy is ook Bringing up Baby. Het nummer om Baby van het dak te krijgen gebruikt hij trouwens voor The Killing of a Chinese Bookie)