Dangerous Animals (2025)

Jai Courtney met dat baardje en in scruffy bloot bovenlijf. Waaraan hebben we dat verdiend? Potverdorie, ik ben er even niet goed van.

Ik heb me onverwacht heel hard geamuseerd met deze Dangerous Animals. Het vindt het genre niet opnieuw uit maar levert wel een stevig en degelijk anderhalf uur af. Al vanaf de eerste tien minuten werd ik meegesleept in het verhaal dat toch verrassend bruter was dan vooraf gedacht. Lekker gemeen en niet bang om wat bloed te tonen, zo zie ik mijn horror graag.

De haaien zijn dit keer niet de focus maar nog steeds eng genoeg. De échte dreiging komt van een moordlustige Jai Courtney met lekker groovy dansmoves. Hassie Harrison is de perfecte tegenspeler: sterk, stoer en spitsvondig. Ze maakt af en toe wel heel domme keuzes maar dat is eigen aan het genre. Dat wil niet zeggen dat ik meer dan eens heb gezucht bij haar moves. Josh Heuston heeft veel minder te doen maar overtuigt met het matige rolletje dat hem werd toegedeeld.

De film ziet er degelijk uit en ook de CGI-haaien konden ermee door. De spanning wordt op een gegeven moment lekker hoog opgedreven en ook de liefhebbers van gore zullen aan hun trekken komen. In zijn genre een sterke toevoeging.

4*

Een haaienfilm waarin de haaien niet centraal staan, maar wel een gestoorde killer die slachtoffers zoekt om als voedsel te dienen voor de haaien. Zijn opzet is om de bloederige taferelen dan ook te filmen. De killer wordt goed neergezet door Jay Courtney. De film heeft een vlot tempo en bezit een paar uitstekende gore scènes. Hassie Harrison speelt de stoere Zephyr die zich niet zomaar laat slachtofferen naar de haaien. Het verhaal weet toch over een ander boeg te gooien dan de meeste haaienfilms en dat verdient al een pluspunt. 7/10

Australische horror, dan begin ik al te twijfelen. Maar deze was best te doen, prijzen win je er waarschijnlijk niet mee, maar het is een leuk zondagsfilmpje.

En dan is er natuurlijk ons Hassie, ik vind het nu niet echt een groot acteertalent, maar toch wel prettig om naar te kijken...

Prima haaien film met een twist: serial killer.

"Oh, you're a fighter. I love a fighter. Makes for a bit of a show."

Toch wel een beetje minder dan ik had verwacht én gehoopt hoor. Het viel niet tegen, maar ik had toch ook inderdaad wel een niveautje Wolf Creek gehoopt zeg. Haaien films zijn overigens niet direct mijn favoriete films, en dat was hier ook wel weer te merken. Maar Byrne heeft er een verdomd fijn sfeertje aan gehangen, en over het algemeen beviel deze film me wel. En dat terwijl de film qua verhaal helemaal niet zo bijzonder is, een vrij standaard verhaal met wel een ontzettend leuk thema. De directe aanwijzing waarom Bruce deze moorden pleegde was mij ontgaan, maar hij maakte er soms wel een showtje van.

De preutsheid is helaas wel weer sterk aanwezig hier, en dat maakt de film dan toch automatisch wel minder aantrekkelijk hoor. Byrne stopt heel veel weg, en dat is echt heel jammer man want dat is zo onnodig. Zowel de preutsheid als naaktheid is wel weer prominent aanwezig, wat in mijn ogen nooit het grootste probleem is; ook qua horror film ik het best slapjes hoor. Goed, je ziet een beetje bloed hier en daar, het echte werk valt in het niets of gebeurt buiten de camera. Dat maakt de film direct een stuk minder spannend in mijn ogen.

Potentieel een hele goede film, en uiteindelijk ook wel heel erg mee vermaakt. Maar mijn verwachtingen waren toch wel een heel stuk hoger, en dat reikt deze film nergens. Hassie Harrison een genot om naar te kijken, maar daar blijft het allemaal wel bij. En dan vind ik deze haaienhorror van Byrne toch behoorlijk tegenvallen.

Dangerous Animals probeert een spannende survival thriller te zijn, maar levert vooral een voorspelbaar verhaaltje zonder diepgang op. Niets verrast, niets blijft hangen, en elk moment voelt alsof je het al eens beter hebt gezien.

De personages zijn zo dun geschreven dat je nauwelijks iets om ze geeft. De slechterik, bedoeld als eng of intimiderend, komt vooral over als een enorme loser. Niet angstaanjagend, niet interessant, maar ook weer niet zielig of triest genoeg om per ongeluk grappig te worden. Hij hangt ergens in het midden, en dat maakt hem precies zo vlak als de rest van de film.

Er zit geen memorabele scène in, geen sterke emotionele kern, en zelfs de spanning voelt standaard. Het is allemaal net goed genoeg om niet slecht gemaakt te zijn, maar verre van iets dat je bijblijft.

Oobie doobie

Van een film met haaien hoef je volgens mij niet echt iets te verwachten, maar toch is dit wel een anderhalf uurtje redelijk kijkvoer. Hassie Harrison - gekend van Yellowstone - voldoet als zongebruinde final girl, en een fijne bad guy van Jai Courtney, alhoewel een beetje meer diepte daar wel een verschil had gemaakt.

De wijze les over Creedence ergens in het begin is wel een beetje een flauw lokkertje. Was de rest van het script net zo diepgaand geweest, dan hadden we een heel andere film gehad. Nu draait het vooral om een nogal onsmakelijke sleutelscene waar ik maar niet naar gekeken heb.

Dit is wel een aardig actie/thriller filmpje.

Maar meer dan dat moet je niet verwachten.

Wederom zijn de haaien duidelijk uit de CGI computer gecreëerd.

Maak toch een paar rubberen exemplaren met een beetje slimme belichting en camera werk, kun je dan veel realistischere haaien laten zien, is mijn mening.

Die pittige meid is mooi om naar te kijken. Het is allemaal nog net leuk genoeg om te kijken, maar verwacht niet teveel, want dan raak je diep teleurgesteld.

Wat was er dan eigenlijk zoveel beter geweest met die rubberen haaien voor veel geld?

Was die pittige meid dan nog pittiger geweest?

Ha, ha, ha, wie weet!!!!