Dangerous Animals (2025)

Die seriemoordenaar lijkt qua uiterlijk als twee druppels water op mijn manager. Toch maar vragen of hij ook van varen houdt.

Verder wel een gave film. De titel en cover suggereert een haaienfilm ala Jaws maar goed de omschrijving geeft het al aan dat het om een seriemoordenaar gaat. Het idee is ook leuk bedacht. Het is niet een doorsnee moordenaar die tieners ergens op een kamp in een bos aan het afslachten is.

Dangerous Animals viel me toch een beetje tegen. De synopsis wordt niet helemaal waargemaakt. Van een ritueel offer is toch helemaal geen sprake? Het betreft gewoon een psychopaat die zijn slachtoffers aan de haaien voert omdat hij er (seksueel?) op kickt. De haaien komen ook niet vaak in beeld en lijken veeleer een randfenomeen te zijn. Ik zou dit alleszins niet meteen als een haaienfilm categoriseren. Verder wel vermakelijk en voldoende spannend, al was het mierzoete einde een tegenvaller voor mij.

Spannende, slim in elkaar gezette thriller over een door haaien geobsedeerde seriemoordenaar. Jai Courtney is perfect gecast in de hoofdrol en hij krijgt verdienstelijk tegengas van de mooie Hassie Harrison, die zich na haar ontvoering niet zomaar als visvoer laat gebruiken. Goed gemaakt en sfeervol in beeld gebracht, met godzijdank weinig gebruik van CGI. Een aangename verrassing binnen het genre.

Dangerous Animals

Een jonge vrouw wordt ontvoerd door een gevaarlijke man die zijn slachtoffers inzet in een dodelijk ritueel met haaien. Geïsoleerd en op open zee moet ze alles op alles zetten om te overleven.

Gezien de cijfers had ik hier toch wat meer van verwacht. De setting is sterk, maar het scenario blijft vrij beperkt. De film volgt naar mijn idee iets te veel de clichés die we vaker in dit soort thrillers tegenkomen. Ik las van tevoren dat het behoorlijk gory zou zijn, maar dat viel eigenlijk wel mee.

Wat me het meest tegenviel, waren de acteerprestaties. Daardoor kwam ik er nooit echt lekker in. Tucker als psycho was nog redelijk, maar hij haalt niet het niveau van iemand als James McAvoy in Speak No Evil. Zephyr kende op zich een prima karakterontwikkeling, al voelde haar gedrag soms wat gemaakt aan. Wel had ik oprecht met haar te doen, vooral in de momenten waarop elke ontsnappingspoging nét te laat kwam of nét te slim werd gepareerd.

De cinematografie was dik in orde en de haaien zagen er verrassend goed uit vergeleken met wat we sinds Jaws gewend zijn. Het einde vond ik helaas voorspelbaar, en ik miste het bevredigende gevoel dat je juist na zo'n beklemmende film graag wil overhouden.

De haaien zagen er prima uit, maar de echte hap miste ik.

3 sterren.

Met Dangerous Animals bewijst regisseur Sean Byrne (The Loved Ones (2009)) wederom een sterke film te kunnen maken gebaseerd op een scenario dat een aantal personages in een welhaast uitzichtloze situatie plaatst. Een argeloze protagonist raakt schijnbaar onontkoombaar verstrikt in de klauwen van het kwaad. Het kwaad dat bloeddorstige, bizarre en beestachtige vormen aanneemt.

Het kwaad heeft de vorm van een psychopathische seriemoordenaar die de zwervende Zephyr op zijn boot gevangen zet en haar aan de haaien wil voeren. In levende lijve, want seriemoordenaar Tucker gedijt op de doodsangst van zijn slachtoffers. Hij is een excentriek natuurmens die sterk gelooft in zijn spirituele band met haaien. Tucker wordt gespeeld door Jai Coutenay die zijn rol overtuigend speelt. Hij genereert dreiging en levert de kijker bloedig vermaak dat hij zelf toepast of dirigeert. Tucker belichaamt als megalomane moordenaar de menselijke hoogmoed ten opzichte van de natuur. Niet alleen de titel van de film is een referentie naar The Most Dangerous Game (1932) (de film die de mens als gevaarlijk roofdier etaleert), maar het gedrag van Tucker is dat ook.

De haaien worden nauwelijks in hun gevaarlijke lijfelijke hoedanigheid getoond. Meestal zijn ze slechts schaduwen onder het wateroppervlak. Een goede keuze. De enkele keer dat een haai met behulp van CGI tot leven wordt gebracht, wordt de geloofwaardigheid behoorlijk aangetast. Gelukkig zijn het uitzonderingen die de totale beleving niet al te zeer aantasten. Dangerous Animals is daarom vooral een spannende film met goed acteerwerk, bijtende humor en een goede dreigende sfeer. Hier en daar iets te langgerekt vanwege de vele twists, maar verder vooral een aangename beleving.

Lekkere zomer-horrorfilm! Waarin de dreiging niet van haaien komt, maar van een psychopaat die op zijn boot zit. Dat is best cool, maar afgezien daarvan durft het ook geen al te gekke dingen te doen. De moordscènes zijn besprenkeld met wat leuk bloed maar ook ietwat te repetitief en regelmatig maar matig in beeld. Het mist dus een echte wow-scène (een duim-scène kwam er dichtbij) en dat is jammer. Toch weet het soms best geslaagde spanning te creëren. Echter, Zephyr (Hassie Harrison) is de enige stoere vrouwelijke hoofdrolspeler dus dat was voorspelbaar genoeg om re raden wat daarmee ging gebeuren. De cinematografie is ook goed en degelijk. Kortom een lekkere film, met enkele goede momenten (maar die je ook wel vaker heb gezien) en die erin slaagt om een seriemoordenaar en haaien te combineren.

Simplistische, maar zeer entertainende genrefilm met uitstekende hoofdrollen vanuit Hassie Harrison en Jai Courtney. Zij zorgen er samen voor dat de kijker gepast wordt afgeleid van het feit dat Dangerous Animals relatief snel vervalt in een herhaling van zetten. Regisseur Sean Byrne kiest er daarnaast voor om de haaien vooral een bijrol te schenken en richt de spanning meer op de fysieke strijd binnen de bootruimtes. Dat pakt zeker naar het einde toe best spannend uit, maar er ontbreekt uiteindelijk toch wat dreiging en venijnigheid. Niettemin bouwt Byrne een goede balans op tussen grafisch geweld en een effectieve spanningsboog, waardoor dit geheel toch weinig fout doet buiten dat het een bekend gegeven herkauwt.

Aardige film over een vrouw die naar Australië komt om te surfen. Een haaienfilm kun je dit eigenlijk niet noemen. Wel een vermakelijke thriller met een vermakelijke rol van Jai Courtney. Hier en daar weet de film lekker bruut uit de hoek te komen. Het valt echter wel wat in de herhaling en sommige zaken hadden wat beter uitgewerkt mogen worden. Net geen 3.5 sterren.

Early birds gets the barrel!

Geen alledaagse haaienfilm. Moet zeggen best vermakelijk om naar te kijken. Mooie soundtrack en best veel muziek voor wat het waard is. Het verhaal is wellicht vrij simplistisch echter mooi in elkaar gezet met een paar mooie shots zoals het laatste shot wat me een beetje deed denken aan Moby Dick We zien niet het typische slachtoffers patroon dus het blijft bij een paar personen op de boot. Moet zeggen het eerste meisje speelde beter dan het surfmeisje Zephyr. De geloofwaardigheid is ver te zoeken maar in dit genre een prima film met mooie beelden. Down to earth waardig!

Film 3,5
Beeld 4K 5,0
Geluid 5,0

Jai Courtney met dat baardje en in scruffy bloot bovenlijf. Waaraan hebben we dat verdiend? Potverdorie, ik ben er even niet goed van.

Ik heb me onverwacht heel hard geamuseerd met deze Dangerous Animals. Het vindt het genre niet opnieuw uit maar levert wel een stevig en degelijk anderhalf uur af. Al vanaf de eerste tien minuten werd ik meegesleept in het verhaal dat toch verrassend bruter was dan vooraf gedacht. Lekker gemeen en niet bang om wat bloed te tonen, zo zie ik mijn horror graag.

De haaien zijn dit keer niet de focus maar nog steeds eng genoeg. De échte dreiging komt van een moordlustige Jai Courtney met lekker groovy dansmoves. Hassie Harrison is de perfecte tegenspeler: sterk, stoer en spitsvondig. Ze maakt af en toe wel heel domme keuzes maar dat is eigen aan het genre. Dat wil niet zeggen dat ik meer dan eens heb gezucht bij haar moves. Josh Heuston heeft veel minder te doen maar overtuigt met het matige rolletje dat hem werd toegedeeld.

De film ziet er degelijk uit en ook de CGI-haaien konden ermee door. De spanning wordt op een gegeven moment lekker hoog opgedreven en ook de liefhebbers van gore zullen aan hun trekken komen. In zijn genre een sterke toevoeging.

4*

Een haaienfilm waarin de haaien niet centraal staan, maar wel een gestoorde killer die slachtoffers zoekt om als voedsel te dienen voor de haaien. Zijn opzet is om de bloederige taferelen dan ook te filmen. De killer wordt goed neergezet door Jay Courtney. De film heeft een vlot tempo en bezit een paar uitstekende gore scènes. Hassie Harrison speelt de stoere Zephyr die zich niet zomaar laat slachtofferen naar de haaien. Het verhaal weet toch over een ander boeg te gooien dan de meeste haaienfilms en dat verdient al een pluspunt. 7/10

Australische horror, dan begin ik al te twijfelen. Maar deze was best te doen, prijzen win je er waarschijnlijk niet mee, maar het is een leuk zondagsfilmpje.

En dan is er natuurlijk ons Hassie, ik vind het nu niet echt een groot acteertalent, maar toch wel prettig om naar te kijken...

"Oh, you're a fighter. I love a fighter. Makes for a bit of a show."

Toch wel een beetje minder dan ik had verwacht én gehoopt hoor. Het viel niet tegen, maar ik had toch ook inderdaad wel een niveautje Wolf Creek gehoopt zeg. Haaien films zijn overigens niet direct mijn favoriete films, en dat was hier ook wel weer te merken. Maar Byrne heeft er een verdomd fijn sfeertje aan gehangen, en over het algemeen beviel deze film me wel. En dat terwijl de film qua verhaal helemaal niet zo bijzonder is, een vrij standaard verhaal met wel een ontzettend leuk thema. De directe aanwijzing waarom Bruce deze moorden pleegde was mij ontgaan, maar hij maakte er soms wel een showtje van.

De preutsheid is helaas wel weer sterk aanwezig hier, en dat maakt de film dan toch automatisch wel minder aantrekkelijk hoor. Byrne stopt heel veel weg, en dat is echt heel jammer man want dat is zo onnodig. Zowel de preutsheid als naaktheid is wel weer prominent aanwezig, wat in mijn ogen nooit het grootste probleem is; ook qua horror film ik het best slapjes hoor. Goed, je ziet een beetje bloed hier en daar, het echte werk valt in het niets of gebeurt buiten de camera. Dat maakt de film direct een stuk minder spannend in mijn ogen.

Potentieel een hele goede film, en uiteindelijk ook wel heel erg mee vermaakt. Maar mijn verwachtingen waren toch wel een heel stuk hoger, en dat reikt deze film nergens. Hassie Harrison een genot om naar te kijken, maar daar blijft het allemaal wel bij. En dan vind ik deze haaienhorror van Byrne toch behoorlijk tegenvallen.

Dangerous Animals probeert een spannende survival thriller te zijn, maar levert vooral een voorspelbaar verhaaltje zonder diepgang op. Niets verrast, niets blijft hangen, en elk moment voelt alsof je het al eens beter hebt gezien.

De personages zijn zo dun geschreven dat je nauwelijks iets om ze geeft. De slechterik, bedoeld als eng of intimiderend, komt vooral over als een enorme loser. Niet angstaanjagend, niet interessant, maar ook weer niet zielig of triest genoeg om per ongeluk grappig te worden. Hij hangt ergens in het midden, en dat maakt hem precies zo vlak als de rest van de film.

Er zit geen memorabele scène in, geen sterke emotionele kern, en zelfs de spanning voelt standaard. Het is allemaal net goed genoeg om niet slecht gemaakt te zijn, maar verre van iets dat je bijblijft.

Oobie doobie

Van een film met haaien hoef je volgens mij niet echt iets te verwachten, maar toch is dit wel een anderhalf uurtje redelijk kijkvoer. Hassie Harrison - gekend van Yellowstone - voldoet als zongebruinde final girl, en een fijne bad guy van Jai Courtney, alhoewel een beetje meer diepte daar wel een verschil had gemaakt.

De wijze les over Creedence ergens in het begin is wel een beetje een flauw lokkertje. Was de rest van het script net zo diepgaand geweest, dan hadden we een heel andere film gehad. Nu draait het vooral om een nogal onsmakelijke sleutelscene waar ik maar niet naar gekeken heb.

Dit is wel een aardig actie/thriller filmpje.

Maar meer dan dat moet je niet verwachten.

Wederom zijn de haaien duidelijk uit de CGI computer gecreëerd.

Maak toch een paar rubberen exemplaren met een beetje slimme belichting en camera werk, kun je dan veel realistischere haaien laten zien, is mijn mening.

Die pittige meid is mooi om naar te kijken. Het is allemaal nog net leuk genoeg om te kijken, maar verwacht niet teveel, want dan raak je diep teleurgesteld.