Materialists (2025)

Professioneel koppelaar Lucy [Dakota Johnson] viert de negende keer dat een door haar gearrangeerde date heeft geleid tot een huwelijk. Na enig tegenstribbelen laat zich verleiden tot een date met “Eenhoorn” Harry [Pedro Pascal], de broer van de bruidegom, maar ontmoet bij toeval ook haar ex John [Chris Evans] die op zijn 37e nog altijd niet zelfstandig woont en de touwtjes aan elkaar knoopt, terwijl hij nog altijd een carrière op het toneel najaagt. Aan aantrekkelijke cast zit opgescheept met soms banale dialogen die nimmer vonken in een romantisch drama dat om zeep wordt geholpen door Songs uiterst trage regie.

Aardige film over een vrouw die succes heeft in haar werk als professionele koppelaarster. Het werk van het hoofdpersonage is boeiender (het oppervlakkige karakter van de moderne dating wereld) dan de driehoeksrelatie die wordt geïntroduceerd (dat aspect van de film is vrij voorspelbaar).

Intelligent geschreven romantische komedie vol interessante ideeën en sterke dialogen, al duurt de film te lang en is de rek er tegen het einde wel een beetje uit. De prima cast maakt veel goed; de drie hoofdrolspelers zijn stuk voor stuk uitstekend. Het einde voelt een beetje aan als een ongeloofwaardig compromis voor de sympathieke maar halsstarrige personages, maar al te storend is dit gelukkig niet.

Eens met bovenstaande recensie. Hele prettige film qua sfeer, fantantische kadrering en keuze van achtergronden. Ook mooi langgerekte scenes. Maar die rek is het laatste half uur wel een beetje uit. Je zou er zo nog 15 minuten uit kunnen snijden en je had een nog betere film gehad. Maar wel veelbelovend en hier voorlopig wat mij betreft nog niet op waarde geschat.

Gekeken omdat Pascal tegenwoordig de hype is. Voor mij een beetje apart, ik heb hem ook gezien in Narcos, waar hij er wat mij betreft beter uitziet, maar goed. Als acteur stelt hij in ieder geval niet teleur. Dat doet deze film ook niet. Het is allemaal niet erg vernieuwend, maar de film schetst een aardig profiel van een professionele koppelaar, die zelf nogal cynisch is. De uitwisseling van gedachten tussen haar en het karakter van Pascal is met name interesant. Dat de afloop zich laat raden doet verder niet veel afbreuk. 3*.

Celine Song serveert ons dit keer een ietwat satirische blik op het moderne dating-leven. Het is mooi gebalanceerd en bevat enkele spitsvondige momenten. De comedy zit vaak snor en ook de zwaardere thema's komen goed over. Ik wacht gewoon nog steeds op het moment waarop A24 leert een film te maken met een normaal tempo.

Johnson, Pascal en Evans zijn een goed trio. Hun perstour samen was ook een genot om naar te kijken. Misschien wel leuker dan de uiteindelijke film?

3,5*

De veters van Past Lives mag dit niet strikken natuurlijk, maar ik was andermaal overtuigd door Celine Songs filmkunsten. Ook al is Materialists een stuk meer ''mainstream'', herken je moeiteloos haar stijl en visie - enerzijds dat poëtische en melancholische, anderzijds dat rauwe en oprechte kantje. Al had ik de film zonder twijfel beter gevonden als er opnieuw ''nobodies'' in de hoofdrollen gecast waren geweest. Nu zie je toch vooral Pedro Pascal, Dakota Johnson en Chris Evans, en niet zozeer de personages. En dat is wel jammer, ook al doen ze het alle drie heel verdienstelijk, Evans nog het meeste van de drie. Zijn scènes voelen ook het meest oprecht en naturel aan - wat natuurlijk ook de bedoeling is, om zijn levensstijl af te zetten tegen het decadente, rijke, stilistische (en uiteindelijke 'fake') wereldje waar Harry zich in bevindt. Met Lucy als middelpunt, schommelend tussen de twee. Die scènes in dat groezelige appartementje van Evans komen Songs' stijl het meest ten goede vind ik, en ook het laatste halfuur, vooral die scènes waar Lucy en John in het donker praten, verlicht door die versiering: prachtig gefilmd, en het raakte een juiste snaar.

Uiteindelijk denk ik dat de hele ''rom-com''-marketing rond de film, inclusief de drie knappe filmsterren met wisselende reputaties op carrièrevlak, de ontvangst van Materialists geen deugd heeft gedaan. Want dit is uiteindelijk wel een stuk minder ''mainstream'' nog dan ik verwacht had, en wie een rechttoe-rechtaan romantisch verhaal wilt zien, krijgt dat deels, maar lang niet helemaal. Song heeft wel het een en ander te zeggen over klasse-verschillen, de kwalijke gevolgen van ver doorgedreven materialisme en kapitalisme en hoe - zéker in de Amerikaanse samenleving - arme mensen bijna gedemoniseerd worden. Geld en macht en oppervlakkige pracht en praal zijn een nieuwe religie. Komt dat allemaal perfect tot uiting in de film? Nee, zeker niet, veel ideeën blijven te veel aan de oppervlakte. Zo blijven ook opening en slot, hoewel interessant, meer een tof 'idee' dan dat het echt fantastisch en naadloos in het geheel past. Maar heb ik me hier een stuk harder mee geamuseerd dan ik had verwacht? Ja, absoluut. Ik blijf fan van Celine.

Dikke 3.5*.

Ik vond het een slome film.

Een simpele verhaallijn over een koppelaarster, die zelf niet echt succesvol is in de liefde.

beetje cliché dus.

Dakota Johnson vind ik altijd zo vlak en eendimensionaal spelen.

ben geen fan van haar.

Rare boel.

Op zich is het plotje wel wat erg simpel, maar voldoende - het past bij het genre. Maar de casting schuurt - te veel typecasting, te weinig talent. Veel als experiment aanvoelende keuzes in stijl en substance, te veel Tarantino in de soundtrack. Volop pretentie, maar geen invulling.

En dat zou nog wel ietwat ok zijn, maar de beelden zijn net iets te vaak gewoon butt ugly. Licht van de verkeerde kant, en een achtergrond die er uit ziet alsof die er met een greenscreen ingeshopt is door iemand die dat voor het eerst doet. Als het al geen AI is.

Zo ongeveer het enige wat er uit komt is het idee van relaties als een business deal, maar precies juist dat wordt te weinig uitgewerkt, achteloos en gemakzuchtig vergeten als er iets van romantiek in de lucht zit. Maar was dat nou juist net niet de aanleiding voor dit plot, met deze titel. Probeer daar dan ook iets van te maken, denk ik dan.

Binnen vijf minuten vergeten

In tegenstelling tot Past Lives vond ik Materialists een eentonige en oppervlakkige film waarin eigenlijk niet veel gebeurd. De uitkomst zie je van mijlenver aankomen, en wat voor mij zeker niet bijdroeg aan het geheel was de slecht geselecteerde cast. Pedro Pascal acteert op de automatische piloot en Dakota Johnson acteert veel te vlakjes. Chris Evans vond ik dan nog veruit het meest overtuigen, maar het flinterdunne, niet bepaald boeiende script geeft hem weinig gelegenheid om echt iets met het personage te doen.

De keuze tussen geld en liefde is niet nieuw, maar de film mist de kans om dit thema psychologisch uit te diepen. Waar Past Lives subtiele emoties en complexe keuzes uitdiept, kiest deze film voor voorspelbare plotwendingen en een script dat weinig ruimte laat voor nuance.

In hoeverre hebben mensen de neiging om hun eigen situatie af te zetten tegen die van anderen en een relatie te baseren op financieel gemak? In hoeverre zijn deze mensen echt gelukkig? Is dit afhankelijk van hoe materialistisch iemand ingesteld is? Thema’s waarmee Materialists wel speelt, maar waar echt wel de nodige verdieping in had kunnen worden aangebracht. Het eindresultaat is nu een film die, net als de relaties die deze uitbeeldt, weinig indruk achterlaat. Hierdoor was ik deze film vijf minuten later alweer vergeten.

2,5 ★

Redelijke romantisch drama/komedie. Het verhaal is best aardig maar is te beperkt om bijna 2 uur mee te vullen. Dat zie je ook terug in de uitwerking. De film duurt net iets te lang om te blijven boeien. Zeker halverwege kakt de film wat in. Richting het einde leeft het weer wat op. De thema's die men aankaart zijn best interessant en levert een aantal leuke dialogen op. Verder is de film vrij serieus en valt er weinig te lachen. Het genre komedie is daarmee wat misplaatst, hoewel drama weer iets te zwaar weegt. Het acteerwerk is prima, maar de chemie tussen Evans en Johnson is niet helemaal volgens verwachting, de vonken vliegen er niet vanaf. Visueel goed geslaagd met mooie settings. 3.0/3.5

Op een bepaalde manier een prettige film waar de rustige ingetogen stijl zorgt voor een redelijk eigen sfeer die zorgt dat de film aangenaam kijkvoer is en op een bepaalde manier bijzonder is (in de positieve zin van het woord) maar anderzijds is de film enorm gezapig en vaak zit er geen tempo in en wordt de film saai. Visueel geeft de film een fijne wat luxe uitstraling en de acteurs zijn oké. Maar ja, de film blijft afstandelijk en koel en te traag. 2,5*.